چرا کراش بودن خود را با اعتراف به این که حمید عسگری دوست دارید از بین می‌برید؟
گناه ما چیست؟
چه کسی پاسخگوی هزینه‌ها و زمانی‌ست که ما صرف فکر کردن به شما کرده‌ایم؟

دور از شوخی.

«چه خبر؟» پشت تلفن به نظر سوال ساده‌یی‌ست. من برای پاسخ دادن به این سوال به حدود هفتاد دقیقه زمان، دو بار مراجعه به توالت، یک پاوربانک با خروجی تایپ سی و صد و چهل و شش دانه تخمه نیاز دارم.

حمل بر خودستایی کنیم.

امروز مرا به کناری کشیده‌ست و می‌گوید:
«جای این که کون خودت‌و پاره کنی و از نوشتن پول دربیاری، چار تا مخ بزن، چار تا فالوئر پیدا کن.»

گویا یکی طرفداران شاعر بزرگوارمان به او پیشنهاد هم‌خانگی و دیگری، پیشنهاد تقبل اجاره را روی میزش گذاشته‌اند. می‌پرسید فلان‌جا نزدیکتر است یا بهمان‌جا؟

و من نهایتن می‌توانم به این فکر کنم که اگر سیگارم را عوض کنم،در ماه پنجاه هزار تومان صرفه‌جویی کرده‌ام.

محل کار!

نور به قبرت بباره مرد.

زنده باشی زن.

با توجه به قیمت دلار، اهل ریسک باشیم و وقتی اسهالیم، اقدام به تخلیه‌ی نفخ بنماییم.

پ.ن.: علی؟ دنت تاچ دت. گانا واش ایت ون آم بک.

تفاوت بوسه‌ی خیابانی با بوسه‌ی خانگی، چیزی‌ست در حد تفاوت چای سماور و چای هیزمی.

اگر چشمانمان را بیشتر باز کنیم، بوسه‌ی خیابانی را به مثابه یک فعالیت سیاسی خواهیم دید؛ اما چشمانمان را باز نکنیم. از لذت بوسه می‌کاهد.

یکی از معانی نام ترانه، «شق صبحگاهی»ـست.

برای احیای سُنّت جدّمان جلق بزنیم.

ترکی، کردی، بلوچی، هیپ‌هاپ و ترنس برایمان فرقی نداشته باشد. با هر آهنگی، شبیه چندلر برقصیم.

وقتی می‌آییم، قشنگ‌ترین پیرهنمان را تنمان کنیم‌.

اگر پی‌گیر حال همکار شاعرم هستید، باید بگویم که هیچ وقت ناامید نخواهید شد.
امروز حین سیگار کشیدن، با چهره‌یی درهم گفت: «امروز سرم خیلی شلوغه. عصر باید یکی‌و بکنم؛ شب‌م باید یکی دیگه رو بکنم. یه دونه‌م بیشتر کاندوم ندارم. چرا زندگی انقد خرج داره؟»

و انتظار داشت من راه حلی برای مشکل کاندومش داشته باشم.

ادامه داد:
«اولی‌و فقط یه دس می‌کنم؛ ولی دومی چون تا صبح باهاشم و قراره دوش‌م بگیریم، با قرص جم و جور می‌کنم.»

در این بخش از من انتظار خاصی نداشت.