زیبایی چیز خوبی‌ست؛ و هر چه جز این بگویم، اضافه‌یی جهت زیبا کردن متنی‌ست که پاسخی طبیعی، اما ناکافی برای توصیف زیبایی‌ست.

سال‌ها پیش، اولین بار که به تهران آمده بودم و طعم اسپرسوی پایتخت را می‌چشیدم، زنی وارد کافه شد؛ مستقیمن به سراغ باریستا رفت و او را بغل کرد.
این تصویر سال‌هاست از ذهن من پاک‌ نشده:
زیباییِ تهاجمیِ مستور در صورت کاملن بدون آرایش زنی که حتا لبخند نمی‌زد.

همه از کودکی‌شان خاطرات خوب دارند؛ من هم از آن سال‌ها تنها اسم یک نوع ماهی به یاد دارم که گوگل هم از وجود آن بی‌اطلاع است:
لامپوروتوکسوس فلاجلیباربا.

به گوش جان، نیوش می‌کنیم.

البته که باید پرتش کنیم بیرون. <3

سِیلی از خستگی جسد نیمه‌جان او را به خانه می‌رساند.

آیدا
پاول پاولیکوفسکی

معادله‌ی ایجاد توازن میان مقدار بوسه‌ی مورد نیاز و بوسه‌ی دریافتی در نمودار، به نقطه‌ «هرگز» میل می‌کند.

چرا کراش بودن خود را با اعتراف به این که حمید عسگری دوست دارید از بین می‌برید؟
گناه ما چیست؟
چه کسی پاسخگوی هزینه‌ها و زمانی‌ست که ما صرف فکر کردن به شما کرده‌ایم؟

دور از شوخی.

«چه خبر؟» پشت تلفن به نظر سوال ساده‌یی‌ست. من برای پاسخ دادن به این سوال به حدود هفتاد دقیقه زمان، دو بار مراجعه به توالت، یک پاوربانک با خروجی تایپ سی و صد و چهل و شش دانه تخمه نیاز دارم.

حمل بر خودستایی کنیم.

امروز مرا به کناری کشیده‌ست و می‌گوید:
«جای این که کون خودت‌و پاره کنی و از نوشتن پول دربیاری، چار تا مخ بزن، چار تا فالوئر پیدا کن.»

گویا یکی طرفداران شاعر بزرگوارمان به او پیشنهاد هم‌خانگی و دیگری، پیشنهاد تقبل اجاره را روی میزش گذاشته‌اند. می‌پرسید فلان‌جا نزدیکتر است یا بهمان‌جا؟

و من نهایتن می‌توانم به این فکر کنم که اگر سیگارم را عوض کنم،در ماه پنجاه هزار تومان صرفه‌جویی کرده‌ام.

محل کار!

نور به قبرت بباره مرد.

زنده باشی زن.

با توجه به قیمت دلار، اهل ریسک باشیم و وقتی اسهالیم، اقدام به تخلیه‌ی نفخ بنماییم.

پ.ن.: علی؟ دنت تاچ دت. گانا واش ایت ون آم بک.