سوار می‌شوم. عقبِ راست می‌نشینم. آن‌قدر جاده ندیده‌ام که میلی به باز کردن گوشی ندارم. با همان چشم‌های نیمه‌بینا به بیرون خیره‌ام و حاشیه‌ی جاده را در غروب تماشا می‌کنم. راننده بد نیست. موزیکش قابل تحمل است. و مسافر صندلی جلو هم ساکت است و بو نمی‌دهد. همه چیز خوب است تا برای مسافر بعدی می‌زند کنار.
می‌روم عقب چپ که بنشیند عقب راست. سرش را از گوشی درنمی‌آورد. سلام نمی‌کند. پسر حدود هجده‌ساله که با آخرین حجم صدای ممکن گوشی دارد کلیپ‌هایی از رونالدو را نگاه می‌کند. صدای موزیک راننده دیگر نمی‌آید و تنها از اسپیکرهای پاره‌ی گوشی بِیسی گوش‌خراش می‌شنویم.
پنجره‌ام را می‌دهم پایین که صدای باد گوشم را کمی ایزوله کند.
مسافر جلویی به او می‌گوید می‌خواهد موزیک راننده را گوش کند. او هم اهمیتی نمی‌دهد. تنها با اصراری خیرخواهانه، کلیپ‌به‌کلیپ، با بدترین میکس‌های تاریخ آشناترمان می‌کند.
در سرم تصور می‌کنم با کفش سایز چهل‌وهشتی که به پا دارم، می‌توانم با یک ضربه‌ی کف پا، بین سر سبک او و شیشه‌ی ماشین یک آشتی دوست‌داشتنی برقرار کنم. بعد به خودم می‌گویم شاید حرف زدن گزینه‌ی بهتری باشد. بعد یادم می‌آید که یارو حرف یاروی دیگر را به تخمش هم نگرفت. بعد می‌بینم بهترین کار این است که به راننده بگویم پیاده‌اش کند و خودم کرایه‌ی یک مسافر دیگر را بدهم. و چون گوشی پسر زنگ می‌خورد، خودبه‌خود موسیقی گوش‌خراش، جایش را به یک مکالمه‌ی گوش‌خراش می‌دهد: دارد از دوستش می‌خواهد خودش را به خانه‌ی آن‌ها برساند، با مادرش سلام‌وعلیکی داشته باشد، به بهانه‌ی برداشتن چیزی به اتاقش برود و سیگارش که در خانه جا گذاشته را از پنجره بیندازد بیرون.
مکالمه که تمام می‌شود. دیگر خبری از بیس آزاردهنده‌ی او نیست. راننده دوباره صدای موزیکش را زیاد می‌کند و یکی از عجیب‌ترین آهنگ‌های فارسی که تا‌به‌حال شنیده بودم را تجربه می‌کنم؛ با ترانه‌یی که ۹۹ درصد اطمینان دارم نسخه‌ی رایگان چت‌جی‌پی‌تی نوشته. نه وزن. نه قافیه. نه حتا الگوهای مرسوم ساده‌کننده‌ی ترانه‌ی فارسی. هیچ.

به کفشم فکر می‌کنم و سر راننده.

کفشم کمی برایم گشاد است. دو تا کفی برایش انداخته‌ام و همچنان اصلن برایم راحت نیست. غازهای همسایه همه‌ی کفش‌های قابل استفاده‌ام را خراب کرده‌اند. من هم به همسایه گفتم مقصر خودم هستم که یک جاکفشی نخریده‌ام.
نمی‌دانم چه مرگم بود که چنین صحبت منطقی‌یی کردم.

پسرک کرایه‌اش را می‌دهد و در اولین توقف نصفه و نیمه‌ی ماشین، می‌پرد پایین. مِین‌کرکتر انرژی او برای کسی که نمی‌تواند حتا یک سیگار را با خیال راحت بکشد، کمی زیاد بود.

با چشم‌درد می‌رسم تالش. به قول خودشان، هشتپر. چند تا کار مهم دارم:
برای گربه‌ها ضدانگل بگیرم.
جاروبرقی‌یی که در دیوار دیده‌ام را بخرم. و اگر وقت کردم، بروم چشمم را هم معاینه کنم.
ترافیک شدید است.کل شهر یک خیابان اصلی بیشتر ندارد. زودتر پیاده می‌شوم. یک مغازه‌ی لوازم یدکی لوازم خانگی پیدا می‌کنم. شلوغ است. بین پنج تا مشتری، یک شاگرد پنجاه‌ساله و سه تا رفیقش، همچنان پیدایم می‌کند و می‌پرسد چه می‌خواهم. می‌گویم مشورت. می‌پرسم بین این دو جارو، کدام؟ می‌گوید هر دو را بخرم، یکی را بیاورم و بگذارم دم مغازه‌ی او برای فروش؛ چون قیمتشان خیلی بیشتر از این حرف‌هاست.
خیالم راحت می‌شود که الکی این‌همه راه نیامده‌ام.
از جلوی اپتومتریست‌ها می‌گذرم و می‌روم تا دام‌پزشکی. قرص ضدانگل خارجی را می‌گذارند کف دستم و بعد، تازه یادم می‌افتد آدرس فروشنده‌ی جاروبرقی را ندارم.
آدرس را که می‌دهد، می‌بینم جایی بیرون از تالش است؛ اما نه خیلی دوور.

اول برمی‌گردم داخل شهر برای اپتومتری. می‌گوید چشمت خشک است. خیلی خشک. آن‌قدر خشک که انگار هفتاد سال به مانیتور خیره بوده‌یی. می‌گویم همین پیش پای شما تازه اشک مصنوعی زدم که این‌ها را نشنوم. می‌گوید سال‌هاست چشمی به این خشکی ندیده.
یک قطره‌ی فلج‌کننده‌ی چشم می‌ریزد تووی چشمم و می‌گوید فردا بیایم.
نیمه‌کور، از چشم‌پزشکی می‌آیم بیرون. حالا باید از شهر خارج شوم. و دلم خواسته پیاده بروم. اما وقتی دلم خواسته بود، کور نبودم.

تصویر مانیتور نیمه‌خراب گوشی جایی دوورتر از دست‌هایم شکل می‌گیرد. بامزه است. انگاری روی یک دراگ جالبم.
لوکیشن را تقریبی حدس می‌زنم و راه می‌افتم. هاله‌ی نور ماشین‌ها و چراغ‌های خیابان گشاد است. چشمم تا جایی که مغز به نخاع وصل می‌شود، می‌سوزد. به مغازه‌ها نگاه می‌کنم. چک می‌کنم کدامشان ممکن است به کارم بیاید.
سه کیلومتر می‌روم و می‌رسم به یک فرعی تاریک. اگر جای ترسناکی‌ست، احتمالن ایستگاه من است. پس می‌ایستم. به کوچه احساس خوبی ندارم. پس می‌روم داخلش. مثل خیلی از آن زن‌ها.

کوچه مثل سگ، سیاه است. اگر چشمم سالم هم بود، چیزی نمی‌دیدم؛ چه برسد به حالا که کورمال‌کورمال دارم می‌روم و سگکی از ساختمان نیمه‌کاره‌ی کنار کوچه برایم پارس می‌کند. بیرون کوچه، جی‌پی‌اس را چک کرده بودم: می‌رسم ته کوچه، می‌پیچم راست، ته راست، می‌پیچم چپ و آخر چپ، وسط خیابانی خواهم بود که مقصد است.
احساس می‌کنم باید به کسی زنگ بزنم. زنگ می‌خورم. جواب نمی‌دهم.

چون درد چشمم رفع شده، لذتی در شکنجه‌ی خودم با نوشتن ادامه‌ی این داستان نمی‌بینم.
یک جاروبرقی خریدم و برگشتم. خلاصه‌اش همین بود.

بعد از این که چهار بار پول جاروبرقی دادم، بلاخره یک جاروبرقی دارم که لوله خرطومی دارد؛ اما عصایی ندارد.

(دو بار دیجیکالا پول را گرفت و کنسل کرد. یک بار هم که یک یارویی سرم کلاه گذاشت و پول را گرفت و نفرستاد. این یکی هم رفتم دم مغازه و جاروبرقی را برداشتم و آمدم. نزدیک بود یک سینمای خانواده هم بخرم. ولی جلوی نفس اماره‌ام را گرفتم. خرید هیجانی چار تا باند و دو تا ساب به قیمت پنج تومان، می‌توانست تا یک هفته خوشحالم کند. ولی یادم افتاد باید برای عینک و هزار تا چیز دیگر خرج کنم و منصرف شدم).

بله عزیزم. به این‌جا تعلق داری.

اگر Muse کمی گِی‌تر بود.

با بعضی‌ها که حرف می‌زنم، شستم خبردار می‌شود که هر جمله‌ام ناخودآگاه باری بیشتر از یک جمله‌ی معمولی سرهم‌شده در یک غروب جمعه‌ی کسل و پاییزی پیدا کرده.

از خواب بیدار شدم. کنار تشکم یک ظرف آویشن، پودر سیر، چیزی به نام گوشت‌کوب برقی که شبیه به ویبراتور است، یک لپتاپ نیمه‌خاموش، و یک ماگ بزرگ است که دیشب قبل خواب با پایم انداختمش تا نکند حین خواب با پایم بیندازمش.
حتا یادم نمی‌آید از کی شروع کرده‌ام به گند زدن به محیط اطرافم، اما خوب می‌دانم این بسته‌ی لیف سه‌تایی از سه روز پیش با خرید آخرم از دیجیکالا آمده و چون هنوز نرفته‌ام حمام، هنوز هم کنار تشکم است؛ چسبیده به فاکتوری مچاله به تاریخ نوزدهِ هفت‌ که چند ران مرغ و ۵۰ گرم فلفل سیاه، یک سس کچاپ و دو آب معدنی را به قیمت ششصد و نود هزار تومان شکار کرده‌ام.

بهترین حالت بیدار شدن نبود.

بیدار که می‌شوم، گربه‌ها در پروپایم چنان می‌پیچند انگار دارم روی ابری از گربه راه می‌روم. لگدنکردنشان با چشم‌های نیمه‌باز، شبیه خردکردن پیاز با چشم‌های بسته است: نیازمند مقدار معتنابهی دقت و توجه.
قهوه را در موکاپات سوار می‌کنم و چون سختم است تا آماده‌شدنش خالی‌خالی صبر کنم، یک نسکافه می‌خورم. موکاپاتم شش کاپ است. پس شش تا اسپرسوی تخمی صد روبوستا و یک نسکافه‌ی متوسط برای شروع روز.
روده‌ها تازه راه می‌افتند.

صابون گوگرد برای لایه‌برداری. شروع محبوب پوستم نیست؛ اما چرک و چروک و چربی را دوور می‌کند. باید بروم حمام، اما قبلش باید ظرف‌ها را بشویم و خانه را مرتب کنم تا بتوانم جارو بکشم. اما برای جارو، اول باید بروم بیرون و لوله‌ی جارو را بخرم و برای بیرون رفتن، اول باید بروم حمام، پس باید ظرف‌ها را بشویم.
اوه. هنوز صبحانه‌ام را نخورده‌ام.

پنج‌تا سیب‌زمینی به کوچکی گردو را می‌اندازم تووی آب و دو تا تخم مرغ در ظرف دیگری. آب‌پز کردن سیب‌زمینی احساس این را می‌دهد که می‌توانم دوباره ورزش را شروع کنم. شاید هم بهتر است قبل از ورزش، روی یک رژیم سخت‌گیرانه‌تر متمرکز شوم. ایمیلم را جواب نداده‌ام. اوه! من چند جا کار می‌کنم اصلن؟ قرار نبوده چیزی را تا دیشب انجام داده بوده باشم؟
نوتیفیکشن اس‌ام‌اسی می‌آید که می‌گوید خرید سوپرمارکتی کلی تخفیف دارد. به مادرم زنگ می‌زنم که ببینم چه می‌خواهد.

دیجیکالا، اکالا، اسنپ‌مارکت. همه را چک می‌کنم که ببینم خرید یک ماست دوکیلویی و یک شانه تخم‌مرغ از کدام‌یک ارزان‌تر درمی‌آید. قیمت‌های مشهد عالی‌ست. باید این ماه قرض کنم و برگردم مشهد. می‌خواهم از این‌جا فرار کنم.
گربه‌ها سبد می‌خواهند و خودم یک وانت. که کجا بروم؟ مشهد عالی‌ست. کجای مشهد گربه‌ها را جا بدهم؟
آب سیب‌زمینی‌ها خشک شده و تخم‌مرغ‌ها ترکیده‌اند. شاید باید کمی نمک هم بزنم.

بزرگ‌سالی، بزرگ‌سالی. چه کسی به نمک اهمیت می‌دهد وقتی بزرگ‌سالی؟
روی سیب‌زمینی سوخته کمی روغن زیتون می‌ریزم و ذرات گل از روی پوستش در چربی زیتونی روغن حل می‌شوند.
چه غذای گل‌آلودی. دوستتان دارم ماهی‌ها!