عدالتت‌و شکر.

برای اولین بار در عمر کاری خود خواستم از توالت محل کار جهت اجابت مزاج استفاده کنم. سگک کمربندم گیر کرد به شیر دوش و تا نشستم، دوش با تمام توانش روی سرم باز شد.
حالا منم و سراپایی خیس، در حال خروج از مستراح.

دلم دوستی می‌خواهد که بتوانم از ماشین لباسشویی‌یش استفاده کنم. در واقع کار دیگری با او نداشته باشم و صرفن در همین حد که بتوانم از ماشین لباسشویی استفاده کنم با او معاشرت داشته باشم.

متاسفانه عمق کلام چیزی بیشتر از ماشین لباسشویی‌ست. این را تنها فرنود می‌داند.

اتفاقن امروز سه هزار کلمه ترجمه کرده بودم و لحظاتی پیش، برق رفت.
حالا که برق آمده، دوست ندارم پی‌سی را روشن کنم و ببینم چیزی سیو نشده‌. ترجیح میدهم سرم را به نان و پنیر گرم کنم.

اصلن دوست ندارم حین استفاده از ماشین لباسشویی دوستم برق برود.
If you know what I mean...

خوشبختانه ما به مغز هم دسترسی نداریم و تنها از طریق معاشرت می‌توانیم بخشی از آن را با هم شریک شویم.

کار امروزم ترجمه و نوشتن در ارتباط با مبحثی از معماری مدرن بود.
مرجان بعد خواندن مطلبم لبش را گزید، چشمانش را ریز کرد و طوری که نمی‌خواست من بشنوم، گفت «خیلی خوبی تو!»

از تمام دخترانی که وقتشان را با بوسیدن گرفته‌ام عذر میخواهم. باید کلمه به خوردشان می‌دادم جای لب.

به صورت خلاصه بخواهم بگویم، جنس بدنم خوب نیست.

کار دنیا را ببین؛ از جنگ وحشیانه برای تصاحب بهترین قلمرو، رسیده‌ییم به سیاست‌بازی‌های کثیف برای نشستن بر صندلی بی‌آرتی.

وقت آن است که به خود بیاییم و هندزفری‌ها را به صلیب بکشیم.

دیگر هیچ چت پین‌شده‌یی ندارم. این تاثیر دنیای واقعی بر بشر است. میخواهم قدم بزنم و به جای ایموجی، ببوسم.

ما زندگی می‌کنیم تا به هم بربخوریم.

امروز دو بار برق رفت، یک بار با یکی از رؤسا بحثم شد و هزار بار دلم تنگ شد.

سه بار.

با یک دست اضافه.

به نظر علی، لیف وسیله‌یی شخصی نیست.
وقتی می‌گویم «لیف از شرت‌م شخصی‌تره»، می‌گوید «مگه شرت‌م شخصیه؟!»