والله یکی آمد و لینک خواست. بنده هم خساست نکردم.

از سریال The Sopranos
با سپاس از @ClassyMusic

روز قیامت، خداوند شخصن یقه‌ی همه‌ی افرادی که از جهان شکایت دارند را می‌گیرد و می‌پرسد:
مگر ما این آهنگ‌ را نفرستادیم که دنیا را برایت به جایی قابل‌تحمل‌تر بدل کنیم، بچ؟

بی‌کلام.

یکی از مسائلی که این روزها کمتر به آن اشاره می‌شود، مسئله‌یی‌ست که ما هم قصد نداریم به آن اشاره کنیم.

در زمان‌های قدیم شاه و فرح پهلوی، مشغول بازی بودند و شاه از فرح خواست از طناب زدن دست بکشد؛ اما فرح فرصت خواست تا ده بار دیگر طناب بزند و این مسئله، این روزها تعیین می‌کند در اجتماعات کوچک اطفال، چه کسی گرگ باشد.

Let's plug the bomb in everyone's ass.

یکی از ناشناس‌ها هم گفته بود «قبلن بامزه‌تر بودی :(»
بایوی چنل را ببینید و بی‌خود انتظار زیادی از من نداشته باشید.
در گودرم هم نوشته بودم:

آن‌قدر بی‌نمکم که هر وقت مادرم از دستش در می‌رود و غذا را شور می‌کند، من را می‌آورد پای قابلمه جهت تلطیف غذا.

قرار بر این بود که ناهار امروز کوکو سبزی باشد؛ اما گویا در اواسط قضیه، به این نتیجه می‌رسند که مایه‌ی کوکو خوب درنیامده؛ در نتیجه، مایه را با ماست چکیده و تخم مرغ اضافه مخلوط می‌کنند؛ اما باز هم به چیزی که می‌خواهند نمی‌رسند و یه این فکر می‌افتند که به آن کنسرو ماهی تن (من خیلی باکلاسم و از عبارت «تن ماهی» استفاده نمی‌کنم) اضافه می‌کنند.
خلاصه، ناهار هویج‌پلویی بود که در کنار آن سبزی کوکوی مخلوط با کنسرو ماهی تن (عطف به پرانتز قبل) وجود داشت.

وصیت‌نامه‌ام را زیر کیبورد گذاشته‌ام.

از زیبایی‌های محل کار

سفارش دادم. عجیب‌ترین خرید اینترنتی عمرم را انجام دادم. در حالت عادی که حاضر به پرداخت آن مبلغ نبودم. چِت کردم و سفارش دادم. در انتهای سفارش، نحوه‌ی ارسال را نخواندم. فقط دیدم یک گزینه رایگان است و همان را زدم. یک نفر هم نبود که بگوید «خب آدم عاقل! شاید در ازای ارسال، لازم شود یک دور بدهی!»
که خب، کاش دادن بود.
کلی ثبت‌نام کردم، آدرس دادم، کد پستی وارد کردم، شماره تلفن ثابت دادم و فلان و فلان؛ آخر سر زنگ زدند و گفتند که بیا از فلان آدرس تحویل بگیر!

بی‌آرتی‌ها چنان شلوغند که کاش سر زا مُرده بودم.