گل‌ها به‌تنهایی نمی‌توانند منبعی کافی برای سدیم مورد نیاز پروانه‌ها باشند. به همین دلیل، این حشرات برای تامین سدیم، گاهی به لاشه‌خواری، ادرارنوشی و خون‌آشامی روی می‌آورند.
در حقیقت، اگر پروانه‌یی روی شما نشست، نباید خیال کنید از شما خوشش آمده یا شما را شبیه یک گل دیده؛ بلکه دلیل آن را این قضیه بدانید که شوری عرق شما پروانه را به خود جذب کرده است.

در رده‌ی دوم احمقانه‌ترین کارهایی که انجام می‌دهم، استفاده از کرم دور چشم قرار دارد؛ زیرا اصلن شب‌ها نمی‌توانم بخوابم که کرم دور چشم جلوی سیاهی زیر چشمم را بگیرد. وقتی نمی‌توانی بخوابی، این کرم و آب‌رسان و روبالشی ساتن و هر کوفت دیگری که روی پوست و مویت اعمال کنی، لطیفه است.

و اما رده‌ی اول؟
عدم اقدام به قتل پدرم.

دلم برای زمان اعتیاد پدرم تنگ شده.
آن وقت‌ها من مجبور نبودم خرج خانه را بدهم و تازه! سطل دوکیلویی ماست دوازده تومان بود.
حالا که ترک کرده، تمام فکر و ذکرش کلاس‌های معتادان گمنام است. کاری به تمام شدن مهلت اجاره‌ی خانه ندارد. وسط هر بحث منطقی هم می‌گوید «مُرُم خانه‌ی مامانُم» و آخرش هم نمی‌رود. صبح تا شب در اینستاگرام با صدای بلند کلیپ کس‌شر می‌بیند و روزهایی که فرهیخته‌تر می‌شود، همین کار را در فیسبوک و یوتوب ادامه می‌دهد.
بهانه‌اش هم این است که درگیر کارهای دادگاه‌هایش است.
دروغ نباشد، بعضی روزها نان را می‌خرد. زنگ می‌زند و گزارش می‌دهد که در صف نان است. به این معنا که باید برایش پول نان را بزنم. من که بابت رژیمم نان جو می‌خورم، حتا از نان‌های او هم بهره نمی‌برم که دل‌خوشم کند.
یادم است جوان که بودم، شروع اکثر سرکوفت‌هایش به من همین بود. مثلن نان بیات گیرم می‌آمد و می‌گفت: «تو وظیفه‌ت فقط اینه که نون بخری و همون یه کارم درست انجام نمی‌دی».

حالا استرس بی‌خانگی روانم را پاره کرده. هفته‌یی حدود بیست ساعت می‌خوابم که از پنجاه و شش ساعتی که باید باشد، خیلی کمتر است. او اما فقط دعوا دارد که چرا برای نماز صبح بیدارش نکرده‌ام.
به تخمم عزیزم. نماز تو مسئله‌یی‌ست بین تو و خدای کس‌خل تو.

سلام
خوبی؟
من میخوام برای اولین بار سکس کنم
نمیدونم چطوریە
میشە بهم یاد بدی؟

تنها به شکل عملی.

جدا از شوخی، کتابی به نام «کاما سوترا» وجود دارد که به زبان سانسکریت نوشته شده و چون قطع به یقین سانسکریت بلد نیستی (چون از سکس سخت‌تر است)، ممکن نیست کمکت کند.

از ترجمه‌ی متن کتاب:

هر مردی که عاشق همسر خود است، باید این کتاب را مطالعه کند و فنون وابسته به آن را بیاموزد. مادام که این مطالعه مانعی برای اشتغالات او به امور مذهبی، اجتماعی و اقتصادی ایجاد نکند، مطالعه آن بایسته است.

کام‌یابانه‌ترین شکل لذت، آن است که ارتباط عاطفی و عاشقانه بین دو زوج را تقویت کند. اگر لذت موجب تحکیم عشق و روابط خانوادگی نشود، فعلی بیهوده است.

زن و شوهر هنگامی که به ازدواج با یکدیگر در می‌آیند، مقدس‌ترین پیمان‌ها را میان خود بسته و به کمال می‌رسند. هر نوع نگرشی و هر نوع رویدادی در زندگی‌شان اگر با درنظر گرفتن عشق و محبت باشد، خوشایند است.


~ نتیجه می‌گیریم که یا کتاب راجع به ازدواج است و رابطه‌ی خارج از چارچوب را نمی‌پسندد، یا سانسور شده.

در نود آخرم، به‌صورت غیرعمد، اسپانسر پتوی گلبافت بوده‌ام. دلیلش هم این است که در حال اسباب‌کشی هستیم و اتاقم با خرت‌وپرت‌هایی که مادرم سی سال است با خودش ازین خانه به آن خانه می‌برد تا اگر روزی -مایی که با فامیل قطع رابطه کرده‌ییم- مهمان داشتیم، به‌اندازه‌ی واقعیت بدبخت به‌نظر نرسیم.
تازه در دو اسباب‌کشی آخری کمی خلوتش کرده؛ اما همچنان خیلی‌ست. آن‌قدر هست که من را آواره‌ی هال کند و بی‌اتاق باشم تا نتوانم بخوابم.

جز.

سرکار خانوم Celine Dion، مشهور به Queen of Power Ballads، از مدتی پیش به خاطر مشکلات عضلانی تحت مراقبت بودن و امروز جایی دیدم که نوشته بود توانایی خوندن رو به شکل کامل از دست دادن.
غمگین شدم.
کاور یکی از شاهکارای فردی مرکوری با صدای بانو.

چند روز پیش بود که نشسته بودم کنار دوستی و می‌گفتم: نگرانم که بعضی از لذتا درک نشه؛ مثلن نسل جدید ممکنه هرگز عظمت حنجره‌ی سلین رو درک نکنه.
خندید.

سال هشتاد و چند است. نمی‌دانم چند ساله‌ام. کلی زور زده‌ام که بابا را راضی کنم که دستگاهی با قابلیت پخش DVD بخرد تا بتوانم با خرید یک دی‌وی‌دی، بیست تا فیلم داشته باشم. خریده؛ اما کرک نشده و تنها دی‌وی‌دی اوریجینال پخش می‌کند؛ چیزی که گیر نمی‌آید.‌ اصرار من به برند ال‌جی جواب نداده و دستگاهمان آیواست؛ با یک لوگوی جدید. رسمن چیزی به گوشش خورده بود و رفتیم بازار. دنبال شارپ می‌گشت و وقتی فروشنده‌ها مسخره‌اش می‌کردند، می‌گفت: شما خبر ندارین. هست.

اوایل بلوغم است. دارم به سختی سی‌دی سوپر گیر می‌آورم و آدم‌های لخت زیادی را می‌بینم. خیلی به بخش بکن‌بکن ماجرا علاقه ندارم؛ برایم تهوع‌آور است؛ اما دیدن بدن‌ها و تفاوت‌هایشان برایم جالب است. و البته سلبریتی‌ها همیشه حشری‌یم می‌کنند. کیر سیاه‌پوست‌ها واقعن بزرگ به نظر می‌رسد. ناله‌های دخترهای نژاد قفقازی را به بقیه ترجیح می‌دهم. اما موقرمزها بیشتر از همه اذیتم می‌کنند و خوشم می‌آید.

چندمِ راهنمایی‌یم. دوستی دانشجو دارم که برایم متاع جور می‌کند. سلیقه‌ام‌دستش آمده. هر وقت چیز خوبی گیرش می‌آید، خبرم می‌کند. اسمش بهروز است.

زنگ می‌زند خانه. می‌گوید زیر ایرانیت سقف انباری یک بسته برایم گذاشته که باید حسابی مراقبش باشم. ذوق می‌کنم. درونم اسبی شیهه می‌کشد. مترصد فرصتی هستم که خانه خالی شود و بروم سراغ بسته. خالی می‌شود. می‌روم سراغش. باران آمده و روی بسته‌ی پلاستیکی چند قطره آب ریخته. نفس‌نفس می‌زنم و با بسته برمی‌گردم توو.
این بار داستان کمی فرق کرده. خبری از سوپر نیست. بسته پر است از فیلم‌های صحنه‌دار. دو تا را به خاطر دارم:
Titanic
Original Sin
با خودم فکر می‌کنم: تایتانیک دهن‌پرکن‌تر است. احتمالن چون صحنه‌های بیشتری دارد. سی‌دی را می‌گذارم داخل دستگاه پخش. فیلم شروع می‌شود. بدون این‌که هنوز چیزی اتفاق افتاده باشد، دستم را می‌برم تووی شلوارم و شروع می‌کنم به مالیدن. فیلم جلو می‌رود. دستم بی‌حرکت مدت‌هاست داخل شلوارم مانده. دارم گریه می‌کنم و جک دارد غرق می‌شود.

فیلم تمام می‌شود. با چشم‌های خیس، با شهوتی که مرده، با تف،
می‌زنم.

عجیب است که این‌جا بارها مراتب نفرتم از «او و دوستانش» را ابراز کرده‌ام، اما کاری به کار سجاد افشاریان نداشته‌ام.
شاید بگویید این‌ها که به هم ربطی ندارند.
اما اشتباهتان همین‌جاست. کسی که قرار است از یک تایپ هنری خاص متنفر باشد، ارتباطشان را پیدا می‌کند.

دارند تووی ناشناس می‌پرسند «چرا باید از سجاد افشاریان متنفر باشیم؟»
پاسخ به این سوال به دو بخش تقسیم می‌شود که بسته به جواب شما به این سوال است:

تا هفته‌ی پیش؟
یا بعد از آن؟

تا هفته‌ی پیش، چون زیادی لوس بود. همین.
از هفته‌ی پیش اما، چون مشخص شد شاهکار آقا یعنی «بک تو بلک» دزدی‌ست و نسخه‌ی اصلی را آقای کیومرث مرزبان عزیز و همسرش نوشته‌اند. با این حال، جای درج نام آن‌ها به عنوان صاحبان اثر، نامشان در حد «مشاور نویسنده» با فونت ریز تقلیل داده شده و آقای افشاریان هم مرحمت کرده و یک سکه به‌عنوان حق‌السکوت گذاشته‌اند پیش روی این دو.
حالا این‌که چرا تا به حال صدای این عزیزان به گوش ما نرسیده، خیلی عجیب نیست. قدرت تبلیغاتی افشاریان واقعن زیاد است. طرفدارانش هم زیادند. تقریبن پای هر کاری که در تهران می‌رود اجرا و از شانس بالایی برای دیده شدن برخوردار است، اسم افشاریان ثبت شده. اما مرزبان را چند نفر می‌شناسند؟

یک دانشجوی کارگردانی دیگر هم بلاکم کرد.
ای بابا. انگار از همین حالا مشخص است که در نسل بعدی هنر نمایشی ایران بایکوت خواهم بود؛ بدون این‌که حتا تلاش کرده باشم واردش بشوم.

در پاسخ این پیام نوشت:

از بمرانی هم متنفر باشیم؟

گروه بمرانی، که سرپرستشون بهزاد عمرانی بعد از دریافت جایزه جشنواره موسیقی فجر به حسین رونقی گفت از زیر پتو توییت می‌زنی، بهمن سال ۹۸ توی رویداد #ابرآروان اجرا داشته.
سه ماه بعد از #آبان۹۸

totallyviolet7
🔺https://t.me/mamlekate/65615

شما خیلی دل‌های ساده‌یی دارید که ازین‌ها طرفداری می‌کنید.
با اجازه، می‌خواهم «ورزش حرفه‌ای» را هم اضافه کنم به این جمله راجع به هنر.
دنیای سرگرمی، مال کشورهای توسعه‌یافته است. برای ما بدبخت‌های بی‌چاره، سرگرمی مترادف است با پر شدن وقتی که باید صرف تعلیم دادن و آماده کردن خودمان شود.
شعر و تآتر و موسیقی و سینما و هر هنری، حواس ما را درگیر می‌کنند تا واقعیت را از یاد ببریم. باربی و اوپنهایمر مال ما نیست. باید این مسئله را بپذیریم. کار ما در اصل باید مطالعه‌ی جامعه و دریافتن دلایل عقب‌ماندگی آن باشد.
می‌دانیم که جوابش در یک کلمه می‌شود «آخوند»؛ اما جامعه‌شناسی، مردم‌شناسی، تاریخ و سیاست به ما می‌فهمانند که داستان چیزی بیشتر از تنها یک کلمه است. آخوندیسم در ایران طرفدار دارد. باید ریشه‌های این جانب‌داری تاریخی و روش‌های مبارزه با آن بررسی شود. بعد ما چه می‌کنیم؟ خودم را عرض می‌کنم: تا به حال دو مرتبه رفته‌ام کنسرت و چهار مرتبه تآتر. دوستی هم دارم که قرض کرده که برود کنسرت سوئن در ترکیه.
اصلن منطقی نیست.

اما هیچ‌ چیزی قدر «فوتبال حرفه‌ای» در ایران جوک نیست. لیگ برتر ایران چمن ندارد. ورزشگاه ندارد. صندلی تماشاچی‌ها شبیه صندلی افرادی‌ست که در صف میدان تیرند و قرار است به میله‌ها بسته شوند.
از سوی دیگر، دستمزدهای بازیکنان فوتبال در قیاس با متوسط جامعه واقعن بالاست. کیفیتشان؟
اجازه بدهید همین عکس را بررسی کنیم.
قرارداد هری کین با بایرن مونیخ حدود صد میلیون دلار بود.
آقای پورعلی‌گنجی آن را استوری کرده‌اند و با اشاره به مبلغ قرارداد و سر زدن روی سر هری کین، به نوعی گفته‌اند که لیاقتش بیشتر از سی یا چهل میلیاردی‌ست که سالانه می‌گیرد.
و مثلن به همین نکته اشاره نکرده‌اند که در این بازی، تیم موسوم به ملی شش گل از انگلیس خورد.
و این‌ها همه جلوی داستان است. پشت پرده، درآمدی‌ست که دنیای سرگرمی در کشورهای توسعه‌یافته ایجاد می‌کند. حق پخش تلویزیونی لیگ برتر انگلستان احتمالن با بودجه‌ی یک سال ایران رقابت تنگاتنگی داشته باشد. بعد، بازیکنی که نهایت درآمدزایی‌اش برای مملکت حدود چند هزار دلار است، چند میلیون دلار از بیت‌المال را طلب می‌کند.
به نظر من حقوق فوتبالیست‌های ملی‌پوش باید بشود نهایتن پانصد میلیون. بقیه هم کمتر.

ضمیمه‌‌ی یک دوست :)))