بخشی از پلی‌لیست ورزشم برای امشب.

این یک مسئله‌ی کوچک شخصی نیست؛ بلکه خیلی‌خیلی هم بزرگ است. آن‌قدر بزرگ که جا نشود تووی دستم و سوال پنجم از هشتمین دوره‌ی مسابقات بین‌المحلی بیست‌سوالی هم بسوزد سر افشای همین سرّ که توو جیب جا می‌شه؟
- نه.

و هیچ بستگی ندارد به جیبت، که فضایی عمومی‌ست برای رفت‌وآمد پشه‌ها، علف‌ها و خرس‌ها. اما ممکن است ارتباط تنگاتنگ‌تری با عنکبوت‌ها داشته باشد؛ چون چشم‌های بیشتری دارند.
- نه.

یک مسئله‌ی شخصی نمی‌تواند این‌چنین از شلوار دیگران آویزان باشد. نمی‌تواند بپیچد دور ران و روی پوست بخزد. نمی‌تواند لشکری از موتورسواران را بکشاند در خیابان و دست‌ها را نشانه ببرد سمت سرها. نمی‌تواند گردن بزند؛ قلع کند و قمع.
- نه.


(ترانه‌ها در خیابان جریان دارند و این مسئله‌ی غیرشخصی نه‌چندان کوچک که در مشت یک نفر جا نمی‌گیرد، لابه‌لای کلمات و ابیات تشییع می‌شود. مشت‌ها در آسمانند و هر یک، بخشی از آزادی را حمل می‌کنند. هر یک، گوشه‌یی از آن را به جهان می‌پراند و با فریاد، مادر و مربی پرنده‌ی بی‌رنگی می‌شود که سخت از سیاهی گریزان است...

۱- خاکستر یک رسانای دمایی‌ ضعیف است. یکی از رازهای مرتاضان هندی برای راه رفتن روی آتش هم همین است: گذاشتن کف پا در جایی که جای زغال سرخ، خاکستر نشسته باشد.

۲- خشم٬ سوخت است. نیرویی‌ست که هنرمند را وادار می‌سازد برای جنگیدن با جهانی که باب میلش نیست، دست به تولید و تغییر بزند.

۳- هر نفس واحدی، زیست واحدی دارد و زیست متشکل است از تجارب، ارتباطات و استعدادها. اما نمی‌توان احتمال هم‌پوشانی این تجارب و ادراکات را نادیده گرفت.

۴- هنر خشن (مثلن، موسیقی متال) ماحصل عریان‌سازی همین خشم و مواجهه‌ی مستقیم‌تر با آن است.
شنونده از خشم سوخته به‌عنوان لایه‌یی از خاکستر استفاده می‌کند تا زیر آن پناه بگیرد. تا مرزهای خشم را دقیق‌تر مطالعه کند و بتواند کمی از زحمت «حس کردن» بکاهد.

در ارتباط با کپشن بالا.

راک عربی، بی‌کلام.

متاسفانه هنوز به بدنم عادت نکرده‌ام. و از طرفی، آن‌قدر زندگی کرده‌ام که بفهمم هیچ‌وقت قرار نیست به بدنم عادت کنم. یعنی اگر شدنی بود، باید تا الان اتفاق می‌افتاد.
مثلن اعداد قرار است کمک کنند که تصوری از ابعاد خودم داشته باشم؟ که فلان‌قدر قد دارم و فلان‌قدر وزن؟ که سایز پایم این است و دور کمرم آن؟
پس چرا همیشه احساس می‌کنم همه‌جا برایم تنگ است؟

شب.

بخشی از برنامه‌ی خودمراقبتی جدیدم این بود که ماهی یه هدیه به خودم بدم که از پس زندگی و تأمین هزینه‌های خودم و خانواده‌م برومدم و هنوز خودم‌و نکشته‌م.
چهار ماهِ گذشته، برنامه‌م خرید یه کتونی سفید پوما بود. هر ماه هم به دلیلی نمی‌شد. یه ماه پول وکیل بابام زیاد شد، یه ماه مامانم مریض بود، یه ماه رفتم سفر و این ماه دیگه همه چی آماده بود که کتونیه رو ازون پیجه که خیلی تخفیف می‌ده، سفارش بدم که دو ماه دیگه از آلمان برسه دستم. (البته همه چی آماده نبود. در واقع هنوزم هیچی آماده نیست؛ ولی داستان با اون فرض جالب‌تر پیش می‌ره. مثلن می‌تونستم یه وعده غذا در روز کم کنم تا کفش‌و بگیرم. ممکن بود. اون‌جوری در نظر بگیرید و فکر کنید همه چی برای اضافه شدن اون کتونی به جاکفشی خونه حاضره)

اما همون‌طور که حدس نمی‌زنید، اوضاع خیلی مطابق برنامه پیش نرفت و برای اولین بار طی پنج سال گذشته، این عدم پیش‌روی بر اساس برنامه، تقصیر بابام نبود!

گویا مسئول خرید این پیج، مبلغ سفارشای دو ماه گذشته‌ی مشتریا رو از ایران گرفته و جیم شده. همه‌ی حسابای خرید از فروشگاه‌های آلمان و هلند این پیج هم تعلیق شده. پیج اصلی رو هم بسته.

برای اولین بار خوشحالم که پولم جور نبود.

قسمت بعدی این برنامه‌ی خودمراقبتی این بود که ساعت دوازده گوشی‌و بذارم کنار و تا هشت بخوابم.

لبخند زدم.

ببینید عزیزان،
چیزی تووی این موزیک هست که اذیتم می‌کند. یعنی یک جای کارش می‌لنگد. صدای خواننده شاید. یا نوع انتقال بین بخش‌های مختلف کار. سواد موسیقایی داشتم اگر، ممکن بود بهتر نقدش کنم. با این حال، در یک افتری دل‌چسب شنیدمش و حسابی هم با آن تکان خوردم.

اگه پیج کاری دارید، اگه ارائه‌ی خاصی پیش روتونه، اگه لازم دارید یه پوستر فوری برای چیزی داشته باشید، اگه به هر دلیلی نیاز به یه کار گرافیکی دارید و یا حتا اگه دلتون می‌خواد راجع به یه موضوع میم بسازید، این سایت با هوش مصنوعی زحمتش‌و می‌کشه.

پارسال، چنین روزی، روز اول سفری بود که خیلی طول کشید.
از روز اولش داستان داشت، تا انتها و حتا بعدتر. یعنی دو هفته بود که برگشته بودم مشهد و دراما همچنان ادامه داشت.
نمی‌دانم کدام‌ها را این‌جا نوشته‌ام. اما احتمالن به خیلی چیزها اشاره نکرده‌ام که اینستاگرام خاطرم می‌اندازدشان.

خدای بسته‌به‌تخت، خدای مفعول، خدای توانا حتا در ناتوانی، خدای خیلی قویِ به‌عمد افتاده‌در‌مذبح، سوژه‌ی سرخ مسلخ، قطره‌ی مقاوم در برابر سقوط از نوک قاشق چای‌خوری، ای شوکت محلولِ متمایل به دهان، لغزنده در بزاق و فرورونده در آب‌ میان‌بافتی؛ ای روشنایی‌بخش روز و ای پوشاننده‌ی بخشی از خورشیدها برای ساکنان نیم‌کره‌ی شرقی زمین٬ وقتی آن‌جا خیلی شب است؛ یعنی تقریبن همیشه؛ ای که نمی‌شنوی صدایم را چون با تو حرف نمی‌زنم و وقتی حرف می‌زنم، سرت شلوغ است و مشغول گشتن در کتگوری محبوبت هستی؛ ای مبدل زاری به هیچ؛ ای داستان‌سرای اساطیری محبوب پنج میلیارد مجموعه‌ی سلولی مردد میان جبر و اختیار، صدای من را می‌شنوی؟
آاااااااااااااا؟ صدا، ثدا، سدای من را می‌شنوی یا به زبان خودت ساکت شوم؟ که بلد نیستمش. که به قدر کافی نگشته‌ام در زمین گسترده‌ات. که قبض‌ها بوده‌اند و گرانی بنزین. و خیلی از روزهای عمری که تهدیدم کرده‌یی به حساب‌رسی‌یش٬ وقت نشده به چیزی فکر کنم که خوشحالم کند. یا تو را. و دوستانم می‌روند بهشت. تا به حال دوستانت به بهشت رفته‌اند؟ اصلن دوستی داری، افلاک‌نشین مفلوک؟اصلن بلدی بروی، بیایی، زنگ بزنی، خوشحال بشود کسی از آمدنت؟!
نشسته‌یی آن‌جا و فکر می‌کنی برای خودت قدَری؟ سری تووی سرهایی؟ ضرب‌المثلی و ازین قبیل افعال؟
راستش را بخواهی، ما اصلن شبیه هم نیستیم.

آفرین.