اگه این نبرد زشتی و زیبایی نیست، پس چرا ما این همه زیباییم؟

اگه به قدر کافی متوجه عظمت و زیبایی امروز شدید، بریم سراغ مرحله‌ی بعد:

نیاز به امتداد این قیام

۱- وقتی از بالا رفتن آگاهی عمومی حرف می‌زنیم، از چیزی حرف نمی‌زنیم که قراره ایجاد بشه؛ بلکه چیزی‌و داریم مطرح می‌کنیم که در حال وقوع و در جریانه.
مطابق انتظار، امروز قرار بود خیلی شلوغ بشه و شد. استراتژی حکومت توو روزای این‌جوری، محدود کردن شدید اینترنت بود؛ اما خلاف انتظار ما، توو اکثر شهرای بزرگ اینترنت امروز اون‌قدری که فکر می‌کردیم محدود نشده بود.
دوباره از الگوی رفتاری حکومت می‌شد حدس زد امروز قراره اخبار بدی بشنویم و همین‌طور هم شد. اون‌م نه یکی، چند تا!
متروپل مجددن فروریخت، یه نفر با اسلحه رفت توو شاه‌چراغ و ملت‌و به گلوله بست، یه کارخونه‌ی شارژ اکسیژن هم توو اهواز ترکید.
سیمپلی آخوند.

مردم اما همچنان ضمن ابراز هم‌دردی با مردم داغ‌دار از این فجایع انسانی، به حرکت خودشون ادامه دادن.

این ثمره‌ی اون آگاهی عمومیه‌ست که ازش حرف زدیم.

۲- یه عده سعی داشتن به ما القا کنن که این قیام تموم شده. شایدم واقعن باورشون شده بود که این قیام تموم شده. ولی خب، امروز نشون داد که آبان ماه تاثیرگذاریه و قرار نیست برای حکومت خیلی راحت تموم بشه. همین‌طور آذر. همین‌طور دی. همین‌طور تا هر وقت لازم باشه.

۳- امتداد قیام. بله.
مردم یاد گرفته‌ن که منعطف باشن و نشکنن. میدون جنگ، گاهی تبدیل می‌شه به زمین بازی. مردم دارن این بازی‌و بهتر از حکومت انجام می‌دن.
حریفمون زورش زیاده؛ اما از نظر عقلی، نمی‌شه گفت بهترین ورژن یه دیکتاتوریه.
حریفمون زورش زیاده؛ ولی وقتی شکستنی نباشی، با زور زیاد هم نمی‌شکنی؛ فقط کش میای. ما الان داریم کش میایم تا نشکنیم و وقتی دور گلوی حکومت پیچیده بشیم، خفه‌ش می‌کنیم؛ هرچقدرم که زورش زیاد باشه.
این زیباست.

مهارت شغلی من با دیجیتال مارکتینگ گره خورده و به خاطر این مسئله، یه چیزایی راجع به بازاریابی و علم تبلیغات می‌دونم.
توو این پست قراره به نقش اعلامیه‌ها، دیوارنویسی و اسکناس‌نویسی بپردازیم:

ما توو عصر دیجیتال زندگی می‌کنیم و «انفجار اطلاعات» شوخی نیست.
توو سال ۲۰۱۹، روزانه حدود ۲۴۰ میلیارد ایمیل تبلیغاتی در جهان منتشر می‌شد. (دوباره بخون)

کاربر دنیای دیجیتال، احساسات متفاوتی در مواجهه با پدیده‌های واقعی و پدیده‌های دیجیتال نشون می‌ده.
کاربر دنیای دیجیتال، به ندرت موقع استفاده از ایموجی «😂» واقعن می‌خنده؛ چه برسه به این‌که از خنده اشکش دربیاد.
به همین دلیل، شرکتای بزرگ جهان در کنار تبلیغات دیجیتال، همچنان برای گرفتن بنر فیزیکی و بودن روی جلد نشریه‌ها با هم رقابت می‌کنن.
دلیل این مسئله چیه؟

۱- مردم برای تبلیغات فیزیکی ارزش بیشتری قائلن.
۲- شرکت‌هایی که تبلیغ فیزیکی می‌کنن در نظر مردم از اعتبار بیشتری برخوردارن.
۳- تبلیغات فیزیکی آگاهی‌بخشی بالاتری نسبت به تبلیغات دیجیتال دارن.
۴- وقتی چیزی از طریق حس لامسه درک بشه، باورپذیری بالاتری داره.
۵- قشر هدف توو این نوع از تبلیغات قابل‌تعیین‌تره.

مبارزه‌ی ما به روش‌های مختلفی داره ادامه پیدا می‌کنه. هدف ما از نوشتن روی درودیوار، فروش محصول نیست؛ بلکه ایجاد دل‌گرمی و اعلام حضوره.
پس لطفن این کارا رو دست کم نگیرید.

مثلن، اعلامیه‌های کوچولو پخش کنید و برای متنش هم نگران چیزی نباشید.
قراره مردم متوجه بشن که مردم چیزی نوشته‌ن. پس حقیقت خودتون‌و عرضه کنید. پس فقط صحبت کنید. بگین اعتراض. بگین اعتصاب. قرار نیست مانیفست بنویسید.

ازین چیزای حال‌خوب‌کن🤍

دوستای عرزشیمون هی ناناحن می‌شن :(

گزارش نصفه و نیمه از شهر مهاباد:

توو مدتی که من و شما داشتیم خودمون‌و بعد خواب کش‌وقوس می‌دادیم، چند تا کلانتری، فرمان‌داری، شهرداری، کمیته امداد، و چند تا مرکز فساد دولتی دیگه‌ی مهاباد در اختیار مردم قرار گرفته✌️
این معجزه‌ی جمعیته.

مشکل ما با مذهبیا چیه؟

این سوال درست نیست؛ چون ما مشکلی با مذهبیا نداریم. تا وقتی که کسی نخواد اعتقاداتش‌و توو چشم ما کنه، ما مشکلی با کسی نداریم.
مگه کم داریم می‌بینیم که توو این اعتراضا آدم چادری هم هست؟
توو ایران بعد از انقلاب، این آدما می‌رن مسجدشون. جشنای مذهبی‌شون به‌راهه. وقتی عزادارن، لباس مشکی می‌پوشن و جاهایی براشون تعیین می‌شه که برن عزاداری کنن.
این مسائل قراره به کسی آسیب بزنه؟ نه.
مذهب آدم یه چیز شخصیه و تا وقتی شخصی بمونه، آزاری برای بقیه نداره.

پس ما با کی مشکل داریم؟
جماعت ارزشی. طرفدارای حکومت. هر کسی که بقای این نظام فاسد و ظالم رو به خیر مردم ترجیح بده. کسایی که مغزشون پر شده از دروغ. کسایی که چشماشون‌و روی حقیقت بسته‌ن. نمی‌خوان بپذیرن این حکومت فقط به فکر چپاول منابع این کشوره. کسایی که اقتدار براشون غلط معنا شده. کسایی که تزریق فقر سیستماتیک رو نمی‌بینن. فساد رو نمی‌بینن. و آدمایی که برای این شرایط دارن اعتراض می‌کنن رو دشمن می‌دونن.
این موجودات مفلوک دچار پس‌رفت فکری‌ین. اراده‌شون سلب شده. بازیچه‌ی تعالیم دیکتاتورن. به امید چیزی زندگی می‌کنن که حقیقت نداره. حاضرن انسان آزاده رو بکشن تا دیکتاتور حفظ بشه. از چیزی حرف می‌زنن که مفروضات غلطی داره.
پیروزی ما اونا رو بیدار می‌کنه. نجاتشون می‌دیم.
این رسالت هر انسان آزادیه که برای چیزی بیشتر از خودش تلاش کنه.

رفیقمون می‌گفت:

چتی یه چیزایی گوش می‌ده که آدم بعدش حس می‌کنه باید زره بپوشه و بره دنیا رو نجات بده.

دیروز یه توله‌ی ارزشی بهم گفت فراخوان بدم که ملت جمع بشن دم شاه‌چراغ.
اینا خودشون حتا هنوز نمی‌دونن چند نفرو اون‌جا کشتن! :))
من فراخوان بدم که ملت برن اون‌جا که باز اونا رو هم بکشید؟ نچ‌نچ‌نچ.

مردم خودشون تصمیم می‌گیرن هفت آبان کجا باشن؛ البته اگه جاده‌ی مقبره‌ی کورش رو دیشب نبسته بودین، شاید بهتر می‌شد این مسئله رو نشون داد.

«ما فقط به این داعش عادت کردیم»

اگر ترسیدی از نااَمن شدنِ کشور و باورت شده حمله کار داعش بوده یه نفس عمیق بکش و بعد ویدیوهایی رو نگاه کن که پلیس کشورت داره گاز اشک‌آور شلیک می‌کنه توی خونه‌ها. خیلی‌هاتون قطعن گاز اشک‌آور نخوردین و شاید کسی فکر کنه حالآ چاهارتا گاز اشک‌آور زدن تو چاهارتا خونه‌ چاهار نفر یه کمی سرفه کردن و یکی‌شون پاشده گلوله رو برداشته از خونه پرت کرده بیرون بیست دقیقه ریه‌هاشون اذیت بوده بعد هم در و پنجره رو باز گذاشتن ردیف شده اوکیه بابا! که اگر این‌طوری فکر می‌کنی، امیدوارم و از صمیم قلب آرزو می‌کنم در اسرع وقت گاز اشک‌آور شلیک شه توی خونه‌ت؛ چون هم نمی‌کُشَتت که من بخوام غصه بخورم وجدانم معذب شه هم باعث می‌شه بفهمی هرچی نکُشَتت، لزومن اوکی نیست و یه درک نسبی از نااَمنی هم پیدا می‌کنی.
داعش همین الآن هم داره کشورت رو اداره می‌کنه و هم‌وطن‌هات رو قتلِ عام. بیدار شو. به خودت بیا.

وقتی از جماعت ارزشی حرف می‌زنیم، از بازه‌ی بین ۶۴ تا ۴۰۰۰ شهید میدان ژاله حرف می‌زنیم. یعنی بعضیاشون گفتن ۶۴ نفر کشته شدن؛ بعضیا گفتن چار فاکین هزار تا.
معلوم نیست هر نفرو چند بار شهید می‌کنن!

مدیریتشون‌م همینه ها! فک نکنین فقط توو تخمین تعداد کشته‌ها اشتباه می‌کنن.

اون روز یکی از مسئولان حکومت که به دلیل شایستگی بالاش به اون مقام رسیده بود، داشت می‌گفت: «کی گفته خط فقر هیژده میلیونه؟ خط فقر توو تهران پنج و نیم میلیون برآورد شده.»

یعنی یه خانواده توو تهران می‌تونه با پنج تومن اجاره خونه بده، خوردوخوراکی داشته باشه که روزانه به هر عضو خانواده ۲۱۰۰ «کیلوکالری» انرژی بده، بچه‌ش‌و بفرسته مدرسه و مخارج درمان و سلامتش هم تامینه.

با پنج تومن آخه جاکش؟!! :)))

در باب تفاوت مذهبی و ارزشی:

شایان مصلح بازیکن فوتبال و مداح اهل بیت، چندتا حدیث از پیامبر اسلام استوری کرده و این عکس‌العمل جماعت ارزشی به اون بوده :)))

الان خود امام زمان هم ظهور کنه و بخواد بیاد جلوی ظلم اینا وایسه، ارزشیا می‌پرن سرش که:

نوموخوااام؛ ولی امر مطلق مسلمین جهان باید حفظ بشه😭😭😭😭😭

من‌م آرزو داشتم. امید داشتم. دلم یه زندگی آروم می‌خواست. می‌خواستم خونه داشته باشم. ماشین داشته باشم. وقت داشته باشم که کتاب بخونم. که فیلم ببینم. که حرف بزنم. که اگه رفیقم اون سر دنیا تولدش بود، سر زدن بهش برام غیرممکن نباشه. می‌خواستم بتونم به بقیه نشون بدم مراقبشونم و بهشون اهمیت می‌دم. می‌خواستم نگرانیام چیزای دیگه‌یی باشه.

ولی نذاشتن.
آزادی ما رو گرفتن. فکرمون‌و پر کردن از چیزایی که حقمون بود؛ مثل نون شب و مدرک دانشگاه. عزیزای ما رو کشتن. احترام ما به عنوان یه انسان‌و نگه نداشتن و ما رو احمق فرض کردن.
دیگه بسه!

هر کدومتون برای رفتن این کثافتا کاری می‌کنه، دست‌بوسشم. هر کدومتون می‌ره بیرون، بند کفشش‌و می‌بندم و خاک پاشم.

هر اتفاقی افتاد، یادتون بیارین که غم هم‌و خوردیم؛ نگران هم شدیم؛ جای هم کتک خوردیم و
اینا بود که به زندگیامون معنا داد.

دیشب هم یکی این‌و برام فرستاد و بعدش چت‌و پاک کرد.
برای برکناری چنین اساتیدی توو فضای دانشگاه، از امکان اعتراض مدنی استفاده کنید:

۱- نامه با امضای همه‌ی دانشجوها به آموزش.
۲- عدم حضور توو کلاس‌های این استاد.
۳- تظاهرات.

کارای غیرمدنی مثل عمامه‌پرانی، خط انداختن ماشین، نامه‌ی تهدیدآمیز و این‌جور چیزا رو توصیه نمی‌کنم.

🚫محتوای مرتبط با تجاوز
اگه ممکنه اذیت بشید، نخونید.


چند شب پیش به یه مامور توو قزوین تجاوز شد و البته این اولین موردی نبود که این مدت اتفاق افتاده. آلت یه مامور دیگه رو توو قم بریدن و چند تا خبر دیگه هم بوده که مایل نیستم بهشون بپردازیم.

از بار روانی این موضوعات نمی‌شه گذشت. از ترسی که هر لباس‌شخصی و مامور ارزشی بعد از شنیدن این اخبار داره.

اون لحظه رو تصور کنید که داره می‌ره برای سیصد و پنجاه هزار تومن، هم‌وطن خودش‌و بکشه. به بچه‌ش نگاه می‌کنه. به زنش. یا به دختری که دوست داره فکر می‌کنه. فکر می‌کنه قهرمانه. استرس داره. توو دلش مردم‌و لعنت می‌کنه. به این فکر می‌کنه که این احمقا برای نشون دادن چار لاخ مو دارن میان جلوی گلوله. با کلی ادوات می‌ره سمت جمعیت. آب‌دهنش‌و قورت می‌ده. لای جمعیت خودش‌و جا می‌زنه. چار تا شعار می‌ده. به غیرت تخمیش برخورده؛ ولی وظیفه‌ش اینه. باید آدم بفروشه و پول دربیاره.
یه سوتی می‌ده. مردم می‌فهمن نفوذیه. می‌ریزن سرش. زور جمعیت زیاده. سعی می‌کنه مردم‌و بزنه؛ ولی کم میاره. زیر فشار مردم، زمین می‌خوره. مشت و لگده که میاد توو صورت و شکم و کمرش. با خودش فکر می‌کنه که الانه که کشته بشه. به این فکر می‌کنه که یه کوچه رو می‌زنن به اسمش. لگد بعدی می‌خوره توو دماغش و بی‌هوش می‌شه.
منتظره چشماش‌و توو بهشت باز کنه. وقتی به هوش میاد، دست و پاهاش‌و بسته شده. لخته. یه دوربین جلوشه. فکر می‌کنه قراره بزننش. مطمئن می‌شه که قراره بزننش. آرزوی مرگ می‌کنه. سرش‌و می‌پوشونن. چیزایی که می‌شنوه رو نمی‌خواد باور کنه. اون فقط اومده بود بیرون که یه قهرمان باشه...

(من یه نویسنده‌م و دلم می‌خواد بقیه‌ش‌و هم بنویسم؛ ولی خوندن بقیه‌ش ممکنه برای همه «سالم» نباشه.)

تصور کردین؟ این اتفاقیه که توو سر یه بسیجی میفته؛ وقتی خبر تجاوز به یه لباس‌شخصی پخش می‌شه.

اما ما با این کارا موافقیم؟
نمی‌تونم از طرف همه‌ی مردم صحبت کنم.
من با هیچ نوعی از تجاوز موافق نیستم؛ اما مردمی که دیده‌ن بهشون تجاوز شده، دارن انتقام می‌گیرن. چون این جنگه؛ جنگ بین خوبی و بدی؛ بین ظلم و آزادی. نمی‌تونی وقتی گلوله توو سینه‌ته، به خشم خودت غلبه کنی و از خودت بخوای این خشم تووی کانال عقلانی به حرکت خودش ادامه بده.

دخترا و پسرای زیبای ما رو کشتن. روح ما رو زخمی کردن. حالا این حفره‌های بزرگ باید پر بشه.
ترجیح من این بود که این آدما همین الآن بیان سمت مردم. عذر بخوان. برای آزادی بجنگن. بپذیرن اشتباه کردن و برعکس چیزایی که تا الان دیده‌ن، با عدالت واقعی محاکمه بشن و جامعه بپذیردشون. ولی خودشون دارن خودشون‌و در معرض این خشونت قرار می‌دن. این خواسته‌ی ما نیست؛ چیزیه که خودشون می‌خوان.

دلم می‌خواست با خیال راحت بگم:

انتقام ما، چیزی نخواهد بود جز آوردن آزادی.

اما هر کس برابر آزادی بخواد قد علم کنه، محکوم به شکسته؛ چون آزادی خیر مطلقه؛ مسیریه که راحت نیست. تجاوز کردن به یه بسیجی، اصلن راحت نیست.

من معمولن قبل از پست کردن چیزی از کسی نظر نمی‌پرسم؛ اما راجع به نوشتن این خیلی مردد بودم و بعد نوشتنش، نظر سه نفر رو پرسیدم. کلی تلطیفش کردم و بعد فرستادمش.
اما همچنان ازش راضی نیستم و قصد دارم خودم این متن‌و نقد کنم.


۱- دلیل هشدار اول متن چیه؟ من به عنوان یه قربانی تجاوز، با دیدنش قراره به چی برسم؟ آیا همین که اسم تجاوز در همون خط اول اومده، من‌و یاد چیزی نمی‌ندازه؟ آیا آوردن اون هشدار، یه کار متظاهرانه نیست؟

۲- متن قراره چه نتیجه‌یی بگیره؟ تجاوز خوبه؟ تجاوز بده؟
هیچی واضح نیست. نویسنده می‌گه مخالفه؛ اما داره به متجاوز حق می‌ده خودش‌و نماینده‌ی مردم بدونه و به جای مردم از نیروی حکومت انتقام بگیره؟

۳- چرا اگه نویسنده مخالف تجاوزه، دلیلی برای مخالفتش بیان نمی‌کنه؟

همینا دیگه. در کل نوشتن همچین چیزی یه اشتباه تاکتیکی بوده. بهتره رعایت کنی سرکار خانم میم. په. .

قربونتون برم.
همین‌و می‌خواستم و می‌خوام: نقدِ نقد.

از سری تمرینایی که دوست دارم با هم انجام بدیم، اینه که بیایم این میم رو نقد و تفسیر کنیم.

لینک ناشناس که در اختیارتونه.
شیش مسئله توو این میم با هم مقایسه شدن.
ابتدای پیامتون عدد اون سطر رو بزنید و در ادامه توضیح بدید چرا این قیاس کسشره.
جوابا رو می‌ذارم چنل اون‌وری و در نهایت یه پست واحد با چیزایی که شما نوشتین برای همین چنل می‌سازیم.