کار من محتوانویسی‌ـیه. مدیریت محتوای متنی هم می‌کردم یه مدت.
یه مبحثی توو تولید محتوا داریم، به اسم کنیبالیزیشن یا هم‌نوع‌خواری.
وقتی برای یه کلیدواژه، دو یا چند تا مطلب توو سایتت بذاری، گوگل فقط یکی‌و انتخاب می‌کنه و به بقیه اهمیت نمی‌ده.
الان سی و شیش روزه من دارم راجع به این انقلاب می‌نویسم.
از شعارش گفتم، از کارایی که باید برای مفید بودن بکنیم گفتم، از مزیت بدون رهبر بودن انقلاب گفتم، از نایاک گفتم، از پرچم بعدی گفتم، از بازپس‌گیری بدن گفتم، از اهمیت اعتصاب گفتم، از امنیت گوشی گفتم، از کتابایی که می‌شه خوند گفتم، از فمینیسم گفتم، از لیبی گفتم، از حفظ امید گفتم، از مبارزه با ناامیدی گفتم، و خیلی چیزای دیگه.
من هر چیز دیگه‌یی بخوام بگم، تکرار هموناست.
تا این‌جای کار، یه کتاب جیبی داریم به اسم «چرا باید انقلاب کنیم؟ و چگونه؟»
بدم میاد که مثل کتاب «بی‌شعوری» مدام یه مسئله رو به شیوه‌های مختلف بیان کنم؛ چون لای این همه چیز مفیدی که باید دیده بشن، ممکنه حرفای تکراری من‌و ببینید.
ولی باشه؛ چون «تا اطلاع ثانوی مشغول انقلابیم»، یه چیز کوچولو می‌نویسم :)

چیزی که من‌و عصبانی و سست می‌کنه، اینه که اطراف ما از آدمای بی‌شعور پر شده. با لایه‌ی اول دوستانم که تعدادشون‌م خیلی کمه کاری ندارم؛ اما دارم جایی زندگی می‌کنم که متوجهم می‌کنه لیاقت خیلی ازین آدما آزادی نیست.
تمام این مدت سعی کردم خودم‌و خالی از هر نفرتی به جز نفرت از رژیم اسلامی نگه دارم؛ اما واقعن بخش زیادی از مردم زامبی‌وار دارن زندگی می‌کنن و حرصم درمیاد ازین‌که بچه‌های روشن کشورم دارن پرپر می‌شن و این کرمای کوچولو و کوتاه، چون مطلوب این حکومتن، دارن ول می‌چرخن.
سعی می‌کنم متوجه این مسئله باشم که این‌ها هم انسانن و قابل برنامه‌نویسی شدن؛ این‌ها هم انسانن و محصول همین محیط؛ ولی سوال ناخوداگاهم اینه مگه من‌م همین‌جا زندگی نکرده‌م؟! مگه رفیقایی از من که زندانن، کتک خورده‌ن، گلوله خورده‌ن، تهدید شده‌ن و به هر نحوی هزینه داده‌ن، همین‌جا زندگی نکرده‌ن؟!
فرداروزی که ایران آزاد بشه، چه تضمینی هست که این اضافات مایه‌ی شرم خلقت، بلد باشن از آزادی استفاده کنن؟!

یه سری چیزا هست که من‌و نگران می‌کنه؛ عصبانی و سست می‌کنه.

...
دیگه دیدنیا رو دیده‌م.
دیدم که انسان فراتر از تصور ماست و دیکتاتور٬ فروتر. حقارت بشر رو دیدم. شکوه آزادی‌و دیدم.

داریوش، قدیما، بعد یه شبی که با من و غزل گشته بود، توو چنلش نوشته بود:
«امشب هیچ کم نداشت.»
اون چنل به دلایلی از دسترسش خارج شد و سال‌ها اون‌جا با همین پست تموم شده بود.
این انقلاب هم واسه من همین بوده؛
هیچ کم نداشت.

تصویر کمتردیده‌شده از من و هر کس فردا می‌خواد بره خیابون.

خوشبختانه تلگرام به ادمینا آمار ارائه می‌ده که هر پست چند بار شر شده و متاسفم که این آمار رو پای پستای مربوط به پتیشن می‌بینم.
به خودتون رحم نمی‌کنید.
خودتون‌و لایق آزادی و احترام نمی‌دونید. حاضر نیستید هزینه بدید. انتظارم دارید «انقلاب بشه».

اما عزیزان، انقلاب٬ کردنی‌ترین چیز دنیاست. از من بپرسید.

یه نکته‌ی دیگه:
توو خونه یه چیزی داشته باشید که با اسپری همون رنگ٬ رنگ شده باشه.
مثلن اسپری مشکی رو که خریدین، به گلدون‌و هم توو خونه مشکی کنید.
جهت احتیاط لازمه که انگیزه‌تون از خرید اسپری مشخص و منطقی باشه.
ضرر نمی‌کنید.

در پاسخ این پیام نوشت:

تفاوت دیدگاه من با شما اینه
شما میگین حکومت درست شه ما درست شیم
من میگم اول مردم باید درست شن و باید با علم و آگاهی باشند
حکومت بعدش خیلی نرم درست میشه یه خون هم ریخته نمیشه
شما اولی رو میخوایین چون آسون تره
آدم ها تمام دنیا رو میخوان تغییر بدن
خودشون رو نه ….

هوف!
خیلی منتظر این لحظه بودم! :))
بریم برسیم به اصل «اصلاح‌طلب‌چک».

ببینید عزیزان،
این چیزایی که ایشون می‌گن بدون رعایت اصل احترام، کاملن کسشرن.
چرا؟ چون کسشرن! چرا؟ چون تووی این مزخرفات، مردم مقصرن! مردمن که لایق این حکومت فرض می‌شن.

یه مثال بزنم:
سر قضیه‌ی واکسن زدن، تا مدت‌ها آمار واکسن ایران پایین بود‌.
به محض این که واکسن خوب وارد شد، همه زدن. آمار منفجر شد. چرا؟ چون حکومت نمی‌رفت زیر بار که واکسن خوب تامین کنه.
الان‌م ایشون دارن می‌گن مردم علم و آگاهی ندارن.
اوکی :)))) درسته دانش‌آموخته‌ی هاروارد نیستیم، ولی شما که علم و آگاهی داری، می‌دونی رییس جمهور این مملکت چقدر سواد داره؟ احتمالن بدونی.

مسئله‌ی بعدی:
ما هشتاد و هشت حرکت کردیم. نود و هشت حرکت کردیم. هفتاد و شیش یه تحرکاتی بود. ولی توو تمام این مدت، از خود پنجاه و هفت تا حالا، حکومت در حال ایجاد خفقان، آدم‌ربایی، تبعید، سانسور، ایجاد فساد سیستماتیک، رانت‌خواری و آدم‌کشی و هزار و یک جور جنایت دیگه بوده.

چطور به خودت جرئت می‌دی که فکر کنی این خشونت ریشه توو مردم داره و نه حکومت؟؟!

این کسشرا حرفای جماعت وسط‌باز اصلاح‌طلبه و بس. عمرشون تموم شده. بلیطشون سوخته. ما دیدیم اونا که حرف از تغییر نرم می‌زدن، هواپیمای مسافربری خودی رو با موشک زدن. دیدیم که نوید افکاری‌و بعد از التماس مردم به ناحق کشتن. دیدیم کوی دانشگاه‌و که دانشجو رو با دست بسته از بالا انداختن پایین. تغییر نرم؟!!
شعار «اصلاح‌طلب، اصول‌گرا، دیگه تمومه ماجرا!» به زیبایی به این مسئله اشاره داشت که گه‌خوری کافیه.

بعدش‌م، حرف من این نیست که اگه حکومت درست بشه، ما درست می‌شیم؛ من می‌گم ما همین الانش‌م درستیم :)
اگه شما درست نیستی، رو خودت کار کن که ذهن تووسری‌خور بدبختت بفهمه لیاقتش این نیست که منتظر تغییر از آسمون باشه.
ممنونم که بهم گفتی چی فکر می‌کنی.
ممنونم که باعث شدی حرفام‌و با امثال تو بزنم.

نه دوستان. به نظر ایشون، شما اگه به گه قارچ اضافه کنی، کم‌کم می‌شه خوردش. فقط کافیه خیلی نررررم باهاش برخورد کنی. چشات‌و ببندی و سعی کنی خودت‌و تغییر بدی و جای یه انسان، یه گه‌خور باشی.

دیدم یه‌جا این پست‌و منتشر کردن و همراهش نوشتن «استفاده از ناموس توو هر بافتی چرکه».

خب این تفسیر از فقر زبانی سرچشمه می‌گیره.
ریشه‌ی واژه‌ی ناموس، از واژه‌ی یونانی نوموس گرفته شده و دلالت داره به شیئی که در اختیار فرد قرار می‌گیره تا مدیریت بشه.
این که استفاده ازین عبارت جنسیت‌زده شده، دلیل نمی‌شه من ازش راجع به بی‌سیمی که در اختیار مامور قرار می‌گیره استفاده نکنم.
این ممانعت از استفاده در جایگاه درستشه که چرکش می‌کنه.

اگه این نبرد زشتی و زیبایی نیست، پس چرا ما این همه زیباییم؟

اگه به قدر کافی متوجه عظمت و زیبایی امروز شدید، بریم سراغ مرحله‌ی بعد:

نیاز به امتداد این قیام

۱- وقتی از بالا رفتن آگاهی عمومی حرف می‌زنیم، از چیزی حرف نمی‌زنیم که قراره ایجاد بشه؛ بلکه چیزی‌و داریم مطرح می‌کنیم که در حال وقوع و در جریانه.
مطابق انتظار، امروز قرار بود خیلی شلوغ بشه و شد. استراتژی حکومت توو روزای این‌جوری، محدود کردن شدید اینترنت بود؛ اما خلاف انتظار ما، توو اکثر شهرای بزرگ اینترنت امروز اون‌قدری که فکر می‌کردیم محدود نشده بود.
دوباره از الگوی رفتاری حکومت می‌شد حدس زد امروز قراره اخبار بدی بشنویم و همین‌طور هم شد. اون‌م نه یکی، چند تا!
متروپل مجددن فروریخت، یه نفر با اسلحه رفت توو شاه‌چراغ و ملت‌و به گلوله بست، یه کارخونه‌ی شارژ اکسیژن هم توو اهواز ترکید.
سیمپلی آخوند.

مردم اما همچنان ضمن ابراز هم‌دردی با مردم داغ‌دار از این فجایع انسانی، به حرکت خودشون ادامه دادن.

این ثمره‌ی اون آگاهی عمومیه‌ست که ازش حرف زدیم.

۲- یه عده سعی داشتن به ما القا کنن که این قیام تموم شده. شایدم واقعن باورشون شده بود که این قیام تموم شده. ولی خب، امروز نشون داد که آبان ماه تاثیرگذاریه و قرار نیست برای حکومت خیلی راحت تموم بشه. همین‌طور آذر. همین‌طور دی. همین‌طور تا هر وقت لازم باشه.

۳- امتداد قیام. بله.
مردم یاد گرفته‌ن که منعطف باشن و نشکنن. میدون جنگ، گاهی تبدیل می‌شه به زمین بازی. مردم دارن این بازی‌و بهتر از حکومت انجام می‌دن.
حریفمون زورش زیاده؛ اما از نظر عقلی، نمی‌شه گفت بهترین ورژن یه دیکتاتوریه.
حریفمون زورش زیاده؛ ولی وقتی شکستنی نباشی، با زور زیاد هم نمی‌شکنی؛ فقط کش میای. ما الان داریم کش میایم تا نشکنیم و وقتی دور گلوی حکومت پیچیده بشیم، خفه‌ش می‌کنیم؛ هرچقدرم که زورش زیاد باشه.
این زیباست.

مهارت شغلی من با دیجیتال مارکتینگ گره خورده و به خاطر این مسئله، یه چیزایی راجع به بازاریابی و علم تبلیغات می‌دونم.
توو این پست قراره به نقش اعلامیه‌ها، دیوارنویسی و اسکناس‌نویسی بپردازیم:

ما توو عصر دیجیتال زندگی می‌کنیم و «انفجار اطلاعات» شوخی نیست.
توو سال ۲۰۱۹، روزانه حدود ۲۴۰ میلیارد ایمیل تبلیغاتی در جهان منتشر می‌شد. (دوباره بخون)

کاربر دنیای دیجیتال، احساسات متفاوتی در مواجهه با پدیده‌های واقعی و پدیده‌های دیجیتال نشون می‌ده.
کاربر دنیای دیجیتال، به ندرت موقع استفاده از ایموجی «😂» واقعن می‌خنده؛ چه برسه به این‌که از خنده اشکش دربیاد.
به همین دلیل، شرکتای بزرگ جهان در کنار تبلیغات دیجیتال، همچنان برای گرفتن بنر فیزیکی و بودن روی جلد نشریه‌ها با هم رقابت می‌کنن.
دلیل این مسئله چیه؟

۱- مردم برای تبلیغات فیزیکی ارزش بیشتری قائلن.
۲- شرکت‌هایی که تبلیغ فیزیکی می‌کنن در نظر مردم از اعتبار بیشتری برخوردارن.
۳- تبلیغات فیزیکی آگاهی‌بخشی بالاتری نسبت به تبلیغات دیجیتال دارن.
۴- وقتی چیزی از طریق حس لامسه درک بشه، باورپذیری بالاتری داره.
۵- قشر هدف توو این نوع از تبلیغات قابل‌تعیین‌تره.

مبارزه‌ی ما به روش‌های مختلفی داره ادامه پیدا می‌کنه. هدف ما از نوشتن روی درودیوار، فروش محصول نیست؛ بلکه ایجاد دل‌گرمی و اعلام حضوره.
پس لطفن این کارا رو دست کم نگیرید.

مثلن، اعلامیه‌های کوچولو پخش کنید و برای متنش هم نگران چیزی نباشید.
قراره مردم متوجه بشن که مردم چیزی نوشته‌ن. پس حقیقت خودتون‌و عرضه کنید. پس فقط صحبت کنید. بگین اعتراض. بگین اعتصاب. قرار نیست مانیفست بنویسید.

ازین چیزای حال‌خوب‌کن🤍

دوستای عرزشیمون هی ناناحن می‌شن :(

گزارش نصفه و نیمه از شهر مهاباد:

توو مدتی که من و شما داشتیم خودمون‌و بعد خواب کش‌وقوس می‌دادیم، چند تا کلانتری، فرمان‌داری، شهرداری، کمیته امداد، و چند تا مرکز فساد دولتی دیگه‌ی مهاباد در اختیار مردم قرار گرفته✌️
این معجزه‌ی جمعیته.

مشکل ما با مذهبیا چیه؟

این سوال درست نیست؛ چون ما مشکلی با مذهبیا نداریم. تا وقتی که کسی نخواد اعتقاداتش‌و توو چشم ما کنه، ما مشکلی با کسی نداریم.
مگه کم داریم می‌بینیم که توو این اعتراضا آدم چادری هم هست؟
توو ایران بعد از انقلاب، این آدما می‌رن مسجدشون. جشنای مذهبی‌شون به‌راهه. وقتی عزادارن، لباس مشکی می‌پوشن و جاهایی براشون تعیین می‌شه که برن عزاداری کنن.
این مسائل قراره به کسی آسیب بزنه؟ نه.
مذهب آدم یه چیز شخصیه و تا وقتی شخصی بمونه، آزاری برای بقیه نداره.

پس ما با کی مشکل داریم؟
جماعت ارزشی. طرفدارای حکومت. هر کسی که بقای این نظام فاسد و ظالم رو به خیر مردم ترجیح بده. کسایی که مغزشون پر شده از دروغ. کسایی که چشماشون‌و روی حقیقت بسته‌ن. نمی‌خوان بپذیرن این حکومت فقط به فکر چپاول منابع این کشوره. کسایی که اقتدار براشون غلط معنا شده. کسایی که تزریق فقر سیستماتیک رو نمی‌بینن. فساد رو نمی‌بینن. و آدمایی که برای این شرایط دارن اعتراض می‌کنن رو دشمن می‌دونن.
این موجودات مفلوک دچار پس‌رفت فکری‌ین. اراده‌شون سلب شده. بازیچه‌ی تعالیم دیکتاتورن. به امید چیزی زندگی می‌کنن که حقیقت نداره. حاضرن انسان آزاده رو بکشن تا دیکتاتور حفظ بشه. از چیزی حرف می‌زنن که مفروضات غلطی داره.
پیروزی ما اونا رو بیدار می‌کنه. نجاتشون می‌دیم.
این رسالت هر انسان آزادیه که برای چیزی بیشتر از خودش تلاش کنه.

رفیقمون می‌گفت:

چتی یه چیزایی گوش می‌ده که آدم بعدش حس می‌کنه باید زره بپوشه و بره دنیا رو نجات بده.

دیروز یه توله‌ی ارزشی بهم گفت فراخوان بدم که ملت جمع بشن دم شاه‌چراغ.
اینا خودشون حتا هنوز نمی‌دونن چند نفرو اون‌جا کشتن! :))
من فراخوان بدم که ملت برن اون‌جا که باز اونا رو هم بکشید؟ نچ‌نچ‌نچ.

مردم خودشون تصمیم می‌گیرن هفت آبان کجا باشن؛ البته اگه جاده‌ی مقبره‌ی کورش رو دیشب نبسته بودین، شاید بهتر می‌شد این مسئله رو نشون داد.

«ما فقط به این داعش عادت کردیم»

اگر ترسیدی از نااَمن شدنِ کشور و باورت شده حمله کار داعش بوده یه نفس عمیق بکش و بعد ویدیوهایی رو نگاه کن که پلیس کشورت داره گاز اشک‌آور شلیک می‌کنه توی خونه‌ها. خیلی‌هاتون قطعن گاز اشک‌آور نخوردین و شاید کسی فکر کنه حالآ چاهارتا گاز اشک‌آور زدن تو چاهارتا خونه‌ چاهار نفر یه کمی سرفه کردن و یکی‌شون پاشده گلوله رو برداشته از خونه پرت کرده بیرون بیست دقیقه ریه‌هاشون اذیت بوده بعد هم در و پنجره رو باز گذاشتن ردیف شده اوکیه بابا! که اگر این‌طوری فکر می‌کنی، امیدوارم و از صمیم قلب آرزو می‌کنم در اسرع وقت گاز اشک‌آور شلیک شه توی خونه‌ت؛ چون هم نمی‌کُشَتت که من بخوام غصه بخورم وجدانم معذب شه هم باعث می‌شه بفهمی هرچی نکُشَتت، لزومن اوکی نیست و یه درک نسبی از نااَمنی هم پیدا می‌کنی.
داعش همین الآن هم داره کشورت رو اداره می‌کنه و هم‌وطن‌هات رو قتلِ عام. بیدار شو. به خودت بیا.

وقتی از جماعت ارزشی حرف می‌زنیم، از بازه‌ی بین ۶۴ تا ۴۰۰۰ شهید میدان ژاله حرف می‌زنیم. یعنی بعضیاشون گفتن ۶۴ نفر کشته شدن؛ بعضیا گفتن چار فاکین هزار تا.
معلوم نیست هر نفرو چند بار شهید می‌کنن!

مدیریتشون‌م همینه ها! فک نکنین فقط توو تخمین تعداد کشته‌ها اشتباه می‌کنن.

اون روز یکی از مسئولان حکومت که به دلیل شایستگی بالاش به اون مقام رسیده بود، داشت می‌گفت: «کی گفته خط فقر هیژده میلیونه؟ خط فقر توو تهران پنج و نیم میلیون برآورد شده.»

یعنی یه خانواده توو تهران می‌تونه با پنج تومن اجاره خونه بده، خوردوخوراکی داشته باشه که روزانه به هر عضو خانواده ۲۱۰۰ «کیلوکالری» انرژی بده، بچه‌ش‌و بفرسته مدرسه و مخارج درمان و سلامتش هم تامینه.

با پنج تومن آخه جاکش؟!! :)))