گزینه الف: به‌اشتباه نزدیکی گروه‌های R را به ساختار دوم نسبت داده و جایگاه گروه هم را نادرست بیان کرده (سطح خارجی به‌جای ناحیه مرکزی).

گزینه ب: رابطه علت و معلولی نادرست بین گروه‌های R، گروه هم و سر و ته زنجیره ایجاد کرده است.

گزینه د: ساختار دوم را به‌اشتباه با نزدیکی سر و ته مرتبط دانسته، درحالی‌که این موضوع به ساختار سوم مربوط است.

میوگلوبین یک پروتئین با ساختار فضایی منظم است. در ساختار دوم آن، بخش زیادی از زنجیره‌ی پلی‌پپتیدی به شکل مارپیچ آلفا تا خورده است. در این حالت، گروه‌های R (زنجیره‌های جانبی آمینواسیدها) نسبتاً از یکدیگر فاصله دارند و برهم‌کنش خاصی با هم ندارند.

اما در ساختار سوم، چند مارپیچ آلفا به کمک نیروهای مختلف (مثل پیوندهای هیدروژنی، برهم‌کنش‌های هیدروفوبی و غیره) در کنار هم قرار می‌گیرند. در این مرحله، بسیاری از گروه‌های R به یکدیگر نزدیک می‌شوند و می‌توانند با هم برهم‌کنش داشته باشند، که به پایدار شدن ساختار سه‌بعدی پروتئین کمک می‌کند.

در این ساختار، دو انتهای زنجیره پلی‌پپتیدی (سر N و سر C) نیز به هم نزدیک می‌شوند و معمولاً در سطح خارجی پروتئین قرار می‌گیرند، جایی که در تماس با محیط آبی اطراف هستند.

در مقابل، گروه "هِم" (heme) که بخش عملکردی میوگلوبین است، در درون پروتئین و در یک محیط هیدروفوبی (آب‌گریز) جای گرفته. این جایگاه مرکزی و دنج، از گروه هم در برابر محیط بیرونی محافظت می‌کند و امکان برقراری برهم‌کنش مناسب با مولکول اکسیژن را فراهم می‌سازد.