جامعه و فرهنگ
408 subscribers
354 photos
137 videos
24 files
739 links
Download Telegram
ليبراليسم

قسمت اول

ليبراليسم به مجموعه روش ها، سياست ها و تفكراتى كه هدفشان فراهم آوردن آزادى هرچه بيشتر براى فرد باشد اطلاق مى شود.
ليبراليسم بيشتر نشان دهنده يك گرايش با جهت فكرى و سياسى است كه اصول كلى آن عبارت است از:
۱- آزادى بيان عقايد
فرآيند ظهور ليبراليسم در اروپا در دوران پس از عصر اصلاحات دينى آغاز شد. جنگ ها و كشت و كشتار مذهبى در آن دوران، يكى از زمينه هاى اوليه ايجاد محدوديت بر اقتدار حكومت بود.
در نتيجه آزادى بيان و تساهل نسبت به عقايد و انديشه هاى ديگران مهمترين شرط يك حكومت ليبرالى شد.
۲- تفكيك قوا
حكومت محدود و مشروط براى اولين بار توسط منتسكيو فيلسوف فرانسوى مطرح شد. به نظر او نهادهاى قانونگذارى، اجرايى و قضايى به منظور نظارت و كنترل يكديگر تعبيه شده اند.
براى اينكه حاكم مستبد مسلط نشود و براى توازن قوا و منافع بايد بين اين سه نهاد حكومتى توازن برقرار كرد.
۳- جامعه مدنى
آزادى شهروندان نيازمند جامعه اى با انجمن ها، گروه هاى سياسى، فكرى، مذهبى و فلسفى فراوان است. وجود چنين انجمن هايى باعث پراكندگى قدرت در جامعه مى گردد. در سياست نيز حضور گروه هاى متنوع باعث عدم تشكيل حكومتى يكپارچه و استبدادى مى گردد.
۴- نظارت و كنترل هميشگى مردم بر حكومت
ليبراليسم به عنوان اصول خود نسبت به حكومت با بدبينى مى نگرد و حكومت را به منزله شر اجتناب ناپذير مى داند. جان لاك فيلسوف انگليسى مى گويد: «سياستمداران به طور بالقوه جانوران درنده اى هستند كه از كاربرد خودسرانه قدرت در جهت منافع خويش ابايى ندارند.»
لذا فقط از طريق تاسيس نهادها، موانع اجتماعى قابل رؤيت و نظارت مستمر مى توان آنها را مهاركرد.
۵- تمايز حوزه هاى عمومى و خصوصى
ليبراليسم حريم شخصى هر فرد را محترم و مقدس و مصون از دخالت قدرت سياسى مى داند. جان استوارت ميل فيلسوف انگليسى در اين زمينه اعمال معطوف به خود و معطوف به ديگران را از هم جدا مى كرد. او دسته اول را حوزه خصوصى و دسته ديگر را حوزه عمومى و قابل مداخله به وسيله حكومت مى دانست.
۶- مقاومت در برابر قدرت
ليبراليسم در آغاز ايدئولوژى مقاومت در مقابل قدرت مطلقه و خودكامه بود. ماركى دوكندورسه (۱۷۹۴-۱۷۴۳) معتقد بود ليبراليسم تضعيف كننده هرگونه قدرت و اقتدار اعم از قدرت دولت، كليسا و سنت است.
۷- حق مالكيت خصوصى
از ديدگاه ليبراليسم مالكيت خصوصى يكى از ابزارهاى اصلى حفظ و استمرار آزادى سياسى و فكرى است. مالكيت خصوصى يكى از مهمترين منابع استقلال، خودمختارى فرد و مقاومت وى در مقابل قدرت و حكومت است. منتسكيو معتقد است دادوستد روحيه تساهل و مدارا را تقويت مى كند. زيرا لازمه دادوستد رفتار غير شخصى است و نيازى به توجه به ويژگى هاى فكرى و مذهبى طرف مقابل نيست. ديويد هيوم فيلسوف انگليسى مالكيت خصوصى را مهم ترين و اساسى ترين اصل دموكراسى مى داند. به نظر او كردارها و عادات مربوط به مالكيت، عقد قرارداد و تجارت و حسابرسى... عاملى مساعد براى رعايت قوانين است.

• زمينه هاى فكرى ليبراليسم
قرون هفدهم و هجدهم در اروپا، عصر روشنفكرى ناميده مى شود. فيلسوفان و متفكران بزرگى در آن تاريخ مى زيستند كه شعارشان «جرات دانستن داشته باش» بود و مى توان گفت كه مهمترين شعار ليبراليسم نيز همين شعار بود. از جنبه معرفت شناسى و انسان شناسى هرچه در ليبراليسم مى بينيم از همين شعار استخراج شده است. «پشت كردن به عاطفه و روى آوردن به عقل»، همه از همين شعار سرچشمه مى گيرد.
ليبراليسم فكرى در واقع از توجه به اين حقيقت شروع شد كه «آيا كسى حق دارد معتقد باشد كه حق فقط نزد او است و ديگران نقشى جز تسليم و انفعال ندارند؟» آيا همه از اين حق برخوردارند يا اين حق، به لطف داشتن امتيازات دينى در اختيار يك عده خاص قرار گرفته است؟ آيا چيزى هست كه همگان از فهميدنش محروم و عاجز باشند و فقط توسط عده اى خاص فهميده شود؟ اين سئوالات از تجربه تلخ قرون وسطاى بشر به دست آمده بود. انسان به غير از حق طلب بودن راحت طلب نيز بود و دوست داشت همه چيز را آسان، راحت و سريع به دست بياورد و كليسا در ظاهر چنين مى كرد. در آن زمان عده اى بودند كه دنبال اين راحتى و لذت نرفتند چرا كه اولاً نسبت به حقانيت آن ترديد داشتند، ثانياً با پيشرفت علم نيازهاى مردم نيز توسعه يافته و ديگر پاسخ بسيارى از آنها را نزد كليسا نمى يافتند. برخورد آراى مختلف در آن عصر به مردم و متفكران چنين آموخت كه حق هميشه در يك جا و نزد يك عده اى خاص نيست. تا زمانى كه بشر تنها از يك منبع آن هم تنها روحانيون كليسا استفاده مى كرد جاى هيچ اگر و امايى نبود. ولى وقتى به منابع مختلف دست يافت و علم نيز پا به ميدان نهاد ديگر هيچ چيز و هيچ كسى مقدس نبود.چيزى كه تا آن روز سربسته و بدون كاوش كافى پذيرفته شده بود از امروز مورد كاوش و تامل دقيق قرار مى گرفت
http://telegram.me/chamk
ليبراليسم

قسمت دوم

سخن ليبراليسم اين است كه دايره انسانيت بسيار گسترده است و هيچ كس به خاطر هيچ عقيده اى از انسانيت بيرون رانده نمى شود و مرز انسانيت با عقيده يكى نيست. بدين ترتيب هيچ كس به خاطر تغيير عقيده از دايره انسانيت خارج نمى شود.
• زمينه هاى ليبراليسم سياسى
از ديدگاه فلسفه سياسى، ليبراليسم در معناى وسيع آن، فلسفه افزايش آزادى فردى در جامعه تا حد ممكن است. از ديدگاه ليبرالى، فرد بر جامعه و مصلحت فردى بر مصلحت اجتماعى اولويت دارد. ليبراليسم با يك اصل افزايش آزادى هاى فردى تا حد ممكن- كه تا حد ممكن آن تا جايى است كه باعث اخلال در آزادى ديگران نشود- آغاز مى شود و به عبارتى ديگر آزادى بى قيد و شرط اما با مسئوليت و دشمن اصلى آن تمركز قدرت است كه بيشترين آسيب را به آزادى فردى رساند. در حقيقت ليبراليسم نه تنها ايدئولوژى سياسى بلكه نوعى راه زندگى است. به اين معنا كه ليبراليسم از آغاز همزاد و همراه سكولاريسم جدا انگارى دين از دولت، مدرنيسم يا سنت ستيزى، بازار آزاد، رقابت كامل و فردگرايى بوده است. تاكيد ليبراليسم بر حفظ انتخاب در همه حوزه هاى زندگى است. از همين جهت ليبراليسم به شدت مخالف انحصار طلبى و اقتدار گرايى است. از نظر ديدگاه سياسى ليبرال قدرت از هرگونه تقدس و ويژگى احترام برانگيز خالى است پس با هر گونه نخبه گرايى كه مبتنى بر هر يك از اشكال سنتى از قبيل نسبت قوميت، مذهب، اشرافيت فكرى و موارد مشابه است مخالف است. البته ليبراليسم در ابتدا براى مقابله با مذهب يا به عبارتى سلطه مذهبى و سپس حكومت مطلقه خودكامه پديد آمده است. ليبرال ها در مواجهه با حكام خودكامه مهم ترين درخواستى كه داشتند محدود كردن قدرت آنها با قانون بود. جامعه سياسى ليبرال با هدف حفظ حقوق انسان و عمدتاً با انقلاب تشكيل مى شد. قسمتى از اين حقوق كه در مجلس انقلابى فرانسه در سال ۱۷۸۹ به تصويب رسيد اينگونه است:
«آزادى، مالكيت، امنيت و مقاومت در مقابل ستم... آزادى قدرت انجام دادن هر كارى است كه به ديگران آسيب نمى رساند... هيچ كس را نمى توان به جرم عقيده اش آزاد كرد...» مهم ترين انديشه سياسى ليبراليسم، «قرارداد اجتماعى» است كه طبق آن، حكومت موسسه اى مصنوعى است و مردم آن را براى به دست آوردن امنيت، نظم و به دست آوردن آسان تر حقوق خود ايجاد مى كنند. به طور خلاصه مهم ترين اصول سياسى ليبراليسم را مى توان اعتقاد به ارزش برابر همه انسان ها به حقوق طبيعى و سلب نشدنى، وضعى بودن نهاد دولت، و محدوديت قدرت دولت به قانون موضوعه يافت. ليبرال در ديدگاه سياسى خود مبارزه با استبداد اعم از طبقاتى، توده اى مذهبى و حزبى را همواره هدف اصلى خود قرار داده است.
•زمينه هاى اقتصادى ليبراليسم
زمانى كه انسان اروپايى نسبت به طبيعت و ثروت هاى آن تسلط بيشترى يافت و شهرها و روستاها توسعه يافت و تجارت رونق بيشترى يافت، تاجران درخواست ها و نيازهاى جديدى پيدا كردند كه يكى از مهم ترين آنها افزايش امنيت و ريسك پذيرى پائين تر در زمينه هاى تجارى و يكى ديگر از اين نيازها، عدم دخالت دولت و حاكمان در زمينه هاى اقتصادى بود. ديكتاتورها، ارباب ها و سلاطين مستبد دشمنان درجه اول سرمايه و سرمايه دارى بودند. اين نوع حكومت ها همين كه سرمايه اى را در مكانى يا در اختيار شخصى مجتمع مى ديدند به طرق مختلف سعى مى كردند آن اموال را به نفع خود مصادره كنند. اين كار هم با توجه به مسائل اجتماعى آن دوران با زور و يا با تصويب قوانين انجام مى پذيرفت. در نتيجه تاجر يا سرمايه گذار همت و جرات نمى كرد براى جمع آورى ثروت، تلاش زيادى از خود به خرج دهد. تاجران نيز براى حل اين مشكل با حكومت مستقيم وارد معامله مى شدند و درصدى از ثروت خود را با او تقسيم مى كردند. با اين روش در كوتاه مدت مى توان حتى با حكومت هاى فاشيستى نيز تعامل داشت. اما در بلند مدت، سرمايه دار در تلاش است تا قدرت حكومت را در حد يك «نگهبان شب» و حافظ امنيت اقتصادى خويش كاهش دهد. همين جا بود كه تاجر براى حفظ منافع خود، رفع مزاحمت هاى دولت و امنيت سرمايه را مطرح و پيگيرى كرد و تفكر فلسفى- نظرى ليبراليسم نيز بر همين محور شكل گرفت و البته برداشتن مزاحمت دولت و تامين سرمايه با يك پشتوانه فكرى نيز همراه بود و ......

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk
ليبراليسم

قسمت سوم

و آن اين كه طبيعت بهترين مدبر است و «دست هاى نامرئى خود اقتصاد جامعه را سامان مى دهد» و هرگونه دخالتى باعث مى شود اين نظم بر هم خورده و جامعه آشفته شود و اين بدان معنا است كه برنامه ريزى و دستورالعمل از بالا گناه محسوب مى شود و باعث مى شود پايه هاى اقتصاد ويران شود و بايد هر تاجر، هر تصميمى كه مى خواهد بگيرد و اجرا نمايد و برآيند اين تصميمات حد متوسط و معتدلى را ايجاد خواهد كرد و از آن اقتصاد متعادل انسانى متبلور خواهد شد و عدل نيز در سايه همين نظم طبيعى جامعه به وجود مى آيد.
• تحول در ليبراليسم
ليبراليسم در عصر ما به هيچ وجه همان ليبراليسم نمانده و تغييرات بسيارى كرده است. نفى تقديس، غلبه حق بر تكليف، زير بار هيچ ولايتى نرفتن، انسان را جايزالخطا ديدن، حق را در معارضه آرا پيدا كردن، هيچ كس را واجد هيچ حقى از پيش خود يا خدا يا تاريخ ندانستن، براى همه حقوق مساوى قائل شدن و گناه و كفر را با نفى انسانيت برابر ندانستن، همه از آموزه هاى ليبراليسم است كه امروزه به شدت دچار تعديل شده اند. ليبراليسم در حوزه هاى اقتصاد و سياست نيز تحت تاثير ماركسيسم و بقيه مكاتب دچار تعديل گشته است. در شرايط امروز اگر به ليبرال ترين حكومت ها نيز نگاه كنيم مى بينيم كه سايه دولت در تمامى بخش ها گسترده شده است. هيچ چيز و هيچ حوزه اى در جامعه همچون خانواده ، طب، تعليم و تربيت، اقتصاد و... بدون حضور و دخالت دولت وجود ندارد و تقريباً هيچ حوزه اى از سلطه دولت بيرون نيست. ديگر هركسى آزاد نيست در مدارس هرچه مى خواهد تدريس كند يا در امر خريد و فروش دولت نمى نشيند، هر كه هر كارى خواست بكند چون «دست هاى نامريى خود اقتصاد جامعه را سامان مى دهد». امروزه دولت ها وظيفه دارند به فقر و بيمارى و جهل مردم رسيدگى كنند. حكومت ها امروزه ديگر به طور مستقيم سياست پولى وضع مى كنند، ايجاد شغل مى كنند و مى توان گفت تبديل به «دولت هاى رفاه» شده اند.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk
انسان وقتي مي ميرد نمي فهمد

كه مرده است

تحملش فقط براي ديگران سخت
است
نفهمي هم مشابه همين وضعيت است.

فيليپ گلوك


http://telegram.me/chamk
http://telegram.me/chamk

فلسفه ي نوروز

واژه شناسی نوروز

نوروز واژه ای مرکب از دو جزء و روی هم به معنای روز نو است و به نخستین روز از نخستین ماه سال اطلاق می شود. ریشه پهلوی این واژه « نوک روج » یا « نوگ روز » است و بعدها در زبان عربی نیروز هم گفته شده است. تقی زاده درباره وجه تسمیه این جشن اشاره می کند که از آنجا که کلمه سال از " سرد " آمده ، اسم اصلی نوروز در اصل به معنای نوسرد به معنای سال نو بود و بعدها روز ششم فروردین یا نوروز بزرگ نوسرد خوانده شد. مسعودی در این باره نوشته است:« ماههاى ايرانيان نيز اول فروردين ماه است كه اول روز آن نوروز است كه بفارسى يعنى روز تازه كه تازه را «نو» نيز گويند. نوروز بزرگترين عيد ايرانيانست». بیرونی در التفهیم نوشته است آغاز آفرینش گیتی در نخستین روز فروردین بود که به همین جهت نوروز نام گرفت زیرا که پیشانی سال نو است. نوروز اسم مکان و شخص نیز هست چرا که در الکامل به محلی به نام نوروز از راه چالوس به دریا اشاره شده و به عنوان اسم شخص هم تا دوره اخیر باقی مانده است. شاید معروفترین نام به این اسم امیر نوروز دوره مغولی در تاریخ ایران باشد.
زمان شناسی نوروز
ایرانیان باستان دو نقطه اعتدال بخش کننده سال ( بهاری و پاییزی ) را قطب های سال طبیعی می دانستند و آن را با دو جشن بزرگ نشانه گذاری کرده بودند. جشن نوروز در اول ماه بهاری نشانه اولین اعتدال سال ایرانی است. یعقوبی ضمن بیان مرتبه برتر نوروز در فرهنگ ایرانی به زمان آن نیز اشاره می کند:« اول سالشان روز نوروز يعنى روز اول فروردين است كه در نيسان و آذار مى‏باشد هنگامى كه خورشيد به برج حمل در آمده است، و اين روز عيد بزرگ ايرانيان‏ است». مشکلی که در دوره اسلامی مربوط به زمان نوروز پیش آمد به جهت دو عامل بود. اول اینکه به واسطه آشفتگی سیاسی و سقوط پادشاهی باستانی ایران نگهداری تقویم و محاسبه سال های کبیسه بهم ریخت؛ عامل دوم به جهت مالیات گیری بود.در قرون نخستین اسلامی ابتدای سال با فصل بهار آغاز می شد و به منزله دریافت مالیات نیز بود. مشکلی که پیش آمد در بهم ریختن تقویم ایرانی به خاطر محاسبه نکردن کبیسه در چندین دوره بود. به همین جهت مالکان در دوره هشام بن عبدالملک اعتراض کردند اما اصلاحات تقویم ابتدا در زمان متوکل و بعد به صورت کاملتر در دوره معتضد انجام گرفت. بیرونی حکایت پرس جوی متوکل از موبد ساسانی برای زمان تحصیل مالیات را آورده است. موبد چگونگی سال ها و احتیاج برای کبیسه را برای او بیان کرد. بعد متوکل دستور داد زمان نوروز اصلاح و ثابت بشود. اما با کشته شدن متوکل این اصلاحات تا زمان معتضد به تاخیر افتاد.
نوروز در ایران باستان
نوروز جشن باستانی ایرانیان و مربوط به دوره اساطیری فرهنگ و تاریخ آن است. به درستی معلوم نیست همین قدر می دانیم که نوروز به جمشید ، فریدون و زردشت پیامبر ایران باستان پیوند یافته است.جمشید یا جم در اوستا یک شاه اساطیری هند و ایرانی است. وی در اصل اولین بشر و شخص فناپذیر و شاه سرزمین مردگان بود. در زمان پادشاهی او مردم از گزند پیری دور بودند اما گناه جم به این دوره پایان داد. در البلدان ریشه شناسی نوروز به کشتن ضحاک به دست فریدون و آغاز روزگاری جدید در زندگی و تاریخ مردم ایران مربوط شده است. روز ششم فروردین را که خرداد روز می نامند، زاد روز زرتشت نبی دانسته اند که آن را نوروز خردادی یا نوروز بزرگ نامیده اند. اورمزد نیز به زرتشت گفته است که در این روز به جهانیان جان دادم و در این روز ایران و ايران پدید آمد. در همین روز کیومرث پسر اهریمن را کشت و هوشنگ اهریمن دروغ را به مدت سی سال اسب سواری خود کرد. در این روز فریدون جهان را تقسیم کرد. در این روز نماد نامردی به دست انسان ها کشته می شود؛ آژی دهاک به دست سام و افراسیاب به دست کیخسرو. در این روز زرتشت به پیامبری رسید و گشتاسب پیامبری او را در همین روز پذیرفت. جشن نوروز در شوش و به احتمال در تخت جمشید در دوره هخامنشی با مراسم بزرگی برگزار می شد ، نقش برجسته های تخت جمشید باید گواه و جشن و سرور و بزرگی باشد. در این مراسم ، سنت های نوروزی بین النهرینی نیز مرسوم بود که با سنت های مشترک جشن سال نو در همه دنیا ارتباط دارد. در منظومه ویس و رامین فخرالدین اسعد گرگانی که متن آن منسوب به دوره اشکانی است ، اشاراتی به این جشن شده است.جشن نوروز در دوره ساسانی چه در میان مردم و چه در دربار با شکوه خاصی برگزار می شد. پادشاه با پوشیدن بهترین لباس خود در دربار حاضر می شد و کسی که قدم او را به فال نیک می گرفتند بر پادشاه وارد می شد. بعد رجال و خواص وارد می شدند و هدایایی تقدیم می کردند و در مقابل پادشاه نیز به آنها هدایایی می داد.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه:


http://telegram.me/chamk
...

http://telegram.me/chamk

فلسفه ي نوروز

ادمه

....یکی از حقوق پادشاهان در نوروز و مهرگان این بود که هدایا به آنها تقدیم شود. پادشاهان ساسانی مثل اردشیر بابکان و انوشروان در نوروز و مهرگان دستور می دادند که بین خواص و مردم جامه های نو بر حسب درجه پخش شود.


گیله مرد میگفت :

زندگی ات، با گریه ی تولدت شروع شد ...

سعی کن ؛ سر آخر با خنده ی وداع تو، و گریه وداع اطرافیان

به پایان که نه، به شروع زیبای دیگری متصل گردد ...

و اگر چنین زیستی ، یک روزِ سال که نه ، بلکه هر روزش برایت عید بوده است و مبارک ...

سال نو شاد.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه


http://telegram.me/chamk
هدف اين كانال روشنگري در ابعاد اجتماعي، سياسي، اقتصادي ، علمي، فرهنگي و مسائل روز از قبيل اعتياد، طلاق، خانواده و غيره است.
و تلاش بر اين است كه روزانه مطالبي كوتاه اما مفيد در خدمت عزيزان قرار دهيم
قبل از هر چيز به تعريف كلمات جامعه، فرهنگ و توسعه كه عنوان كانال را تشكيل داده اند مي پردازيم. سپس تلاش مي شود كه از مطالبي استفاده شود كه به زبان ساده و قابل فهم و تا حد امكان علمي استفاده شود.
به اميد اين كه بتوانيم در راه روشنگري اين مقولات گام مثبتي را برداريم.

📌برای عضویت در کانال جامعه، فرهنگ و توسعه به لینک زیر مراجعه فرمایید:
http://telegram.me/chamk
اجتماعي شدن. ( socialization )

قسمت اول

بلومر فرايند اجتماعي شدن را با شش ميانحي يا واسطه ممكن مي داند.
به عبارت ديگر شش ميانحي به اجتماعي شدن افراد كمك مي كند:

١ - والدين و خانواده:
نه تنها پدر و مادر بلكه تمام كساني كه در پرورش أوليه ي كودك نقش دارند را در بر مي گيرد. مانند پدربزرگ، مادربزرگ، پدرخوانده، مادرخوانده، مؤسسات شبانه روزي و پرورشگاه ها و .....

٢ - ديگري مهم:
شامل خويشاونداني است كه در رفت و آدم با كودك قرار دارند و بر كودك اثر تربيتي دارند. مانند عمو يا خاله.

٣ - گروه همالان:
كساني كه بنا به سليقه ها و عادات و تعلقات شخصيتي و فكري دور هم جمع مي شوند.

٤ - مدارس و سازمان هاي رسمي:
معلم و شاگرداني كه شخصيت متفاوتي دارند، مي توانند به عنوان الگو در شيوه ي رفتار و كنش ديگر شاگردان مؤثر باشند.

٥ - مجامع عمومي:
مانند پارك ها، شهر بازي و مكان هايي كه مردم دور هم جمع مي شوند و أوقات فراغت خود را مي گذرانند. مانند كافي نت ها يا چت اينترنتي و گروه هاي تلگرامي و .......

٦ - رسانه ها و ارتباط جمعي:
اين ها از عوامل بسيار مهم هستند كه بيشترين تأثير رامي گذارند. علت اين تأثير ريژگي آنهاست. فيلم هاي سينمائي و فيلم هاي كارتوني بيشترين ارتباط و تأثير را بر بيننده مي گذارند.
اين شش ميانجي، كانال هايي هستند كه ميتوانند حصول و وصول معناي مشترك را براي مردم راحت تر كنند و برگشت آنها را نيز آسان تر سازد.
به عبارت ديگر از اين كانال ها اطلاعات بيرون مي روند و به افراد انتقال مي يابند و موحب همانندي و
جا افتادن آنها در جامعه مي شوند و سپس به جامعه بر مي گردند و موحب تحكيم باورهاي أساسي معاني و تفاسير مشترك گروهي مي شوند.


كانال جامعه، فرهنگ و توسعه


http://telegram.me/chamk
اجتماعی شدن یا جامعه پذیری (Socialization):

قسمت دوم:

اجتماعی شدن:
مفهومی است که به توصیف و تبیین چگونگی رفتارهایی می پردازد که فرد را قادر می سازد تا با فرهنگ جامعه خودش سازش یابد. در واقع، جامعه پذیری «فرآیندی است که بر اساس آن، فرد به اکتساب قوانین، رفتار و نظام باورها و بازخوردهای جامعه یا گروه مشخصی دست می یابد تا بتواند در درون آن جامعه زندگی کند» در جامعه پذیری، جامعه به القای ارزش ها و هنجارهای خویش به افراد نائل می آید (منطقی، 1383: 58). از طریق اجتماعی شدن، فرد شیوه های زندگی جامعه خود را فرا می گیرد؛ شخصیتی کسب می کند و آمادگی رفتار به عنوان عضوی از یک جامعه را پیدا می کند. او یاد می گیرد خودش را با سیستم جدید انطباق داده و رفتاری مطابق با انتظارهای جامعه انجام دهد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100)
انسان در فرآیند جامعه پذیری است که از طریق کنش های متقابل اجتماعی، شیوه راه رفتن و گفتن را می آموزد و به تدریج به کسب تجربه های مختلف می پردازد.
در این میان، جامعه نه تنها برای بقای خود، افراد جامعه را به شیوه های گوناگون آموزش می دهد تا آنها نمادها، الگوها، ارزش ها و هنجارهای اجتماعی را در روابط متقابل خود به کار بگیرند، بلکه در تلاش است تا با دگرگونی هایی که در نظام اجتماعی و ترکیب افراد جامعه به علت مرگ و میر، زاد و ولد و مهاجرت رخ می دهد، به خودسازی و نوسازی خویش بپردازد تا از این طریق، درونی شدن عناصر اجتماعی در افراد جامعه امکان پذیر شود. برای اینکه جامعه دارای انسجام و دوامی معقول باشد، باید دارای اجماع و وفاق کافی باشد. انسجام و دوام بیشتر جامعه بستگی به میزان جامعه پذیری افراد دارد. اگر جامعه عناصر اجتماعی و فرهنگی خود را در مسیر خواسته های اجتماعی - اقتصادی افراد جامعه قرار دهد و با نیازهای آنها هم گامی کند، آموزش و جامعه پذیری افراد به سهولت انجام می شود. در غیر این صورت، ناسازگاری ها و ناکامی ها بروز خواهند کرد.
به طور کلی، روند اجتماعی شدن، چنین مطرح می کند که بین شخص و جامعه نه تنها تضاد و جدایی نیست، بلکه تداوم و تداخل وجود دارد و مجازات ها بخشی از روند اجتماعی شدن هستند. به این شکل که عوامل اجتماعی کردن برای آنکه بر درونی کردن هنجارها تأکید کنند، از مجازات ها استفاده می کنند. به عبارت دیگر، آثار اجتماعی شدن با تأکید بر مجازات ها گسترش و دوام می یابد و اجتماعی شدن باعث می شود تا نقش ها و مجازات ها بخش جدایی ناپذیری از شخصیت فرد شوند؛ به نحوی که ارتباط رفتار با هنجارها نه تنها پذیرفته شود، بلکه به وسیله خود فرد جست و جو شود.
هولینگ شید (Holling Shead) سه اصل اولیه را در اجتماعی شدن هر فرد به شرح زیر اعلام کرده است:
1- فرد، رفتار اجتماعی را در ایجاد رابطه و تأثیرپذیری از دیگران در اجتماع یاد می گیرد.
2- فرهنگی که فرد در آن به دنیا آمده و بزرگ می شود، مشخص می کند که او چه کاری باید فراگیرد و چه عملی از خود نشان دهد.
3- تکامل فراگیری و آموزش پذیری فرد در جامعه زمانی محقق می شود که وی بتواند به طور مؤثر در اجتماعی شدن و نقش پذیرفتن در گروه ایفای نقش کند.
جریان اجتماعی شدن فرد را باید از دو بُعد بررسی کرد. بعد فردی و بعد اجتماعی. بُعد فردی اجتماعی شدن عبارت است از: فرآیند یادگیری که از طریق آن، فرد هویت اجتماعی خود را پیدا می کند و نحوه زندگی در جمع را فرا می گیرد و بُعد اجتماعی آن نیز فرآیندی است که جامعه از طریق آن به آموزش اعضای خود به تنظیم امور اجتماعی و تداوم زندگی اجتماعی می پردازد (سیف الهی، 1386: 128). البته جامعه پذیری موقعی مطرح می شود که اِشکال در تعامل اجتماعی وجود داشته باشد. وقتی صحبت از این مفهوم و دیگر مسائل اجتماعی می شود، لازم است به مسائل زیستی، انسان شناسی، روان شناسی و گروه های مشکل دار نیز توجه شود. به هر حال همه اینها یک تفکر و بینش درمانی را می طلبد. بررسی این مسائل می تواند به شناخت عوامل بیماری زا و همه گیر اجتماعی کمک کند؛ چرا که این پدیده ها خود به خود می توانند به صورت گسترده همه حوزه ها را درگیرند (ربانی، 1383: 67). بنابراین فرد جامعه پذیر کسی است که بر اثر هم نوا شدن با هنجارهای گروهی،‌ وظایف گروهی را پذیرفته و راه های همکاری را شناخته و به این ترتیب دارای رفتارهای گروه پسند شده است. جریان جامعه پذیری به دو صورت پیش می رود. یعنی گاهی اوقات گروه عمداً به جامعه پذیر کردن فرد می پردازد، مانند زمانی که خانواده و مدرسه آگاهانه هنجارهای زندگی گروهی را به کودک آموزش می دهند و گاهی نیز زندگی گروهی، خود به خود فرد را جامعه پذیر می کند. مثل وقتی که رفتار پدران و مادران بی آنکه خود آنها متوجه باشند سرمشق کودکان قرار می گیرد.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه


http://telegram.me/chamk
...........

ديدگاه هاي متفاوت در باره ي انسان:

روسو:

طبيعت انسان را پاك و بي آلايش
مي داند و معتقد است كه تبهگني انسان را بايد در محيط و جامعه ي خراب و سازمان اجتماعي ناسالم بايد يافت.

http://telegram.me/chamk


هابس:

انسان را از ابتدا و در گوهر آدمي شرور مي داند، بديهي است كه كنترل و مهار چنين موجودي تنها وظيفه ي جامعه اي قدرتمند است.


http://telegram.me/chamk


اسپينوزا:

انسان را موجودي مي داند كه رفتار او بر أساس آگاهي او قابل تعريف است.
آگاهي از نيازهاي حقيقي آدمي، شرط برپاسازي جامعه اي انساني است


http://telegram.me/chamk


لاك:
لاك براي انسان طبيعت و سرشت خاصي قائل نيست، هرچه از او سر ميزند ناشي از تأثير تشويق ها و
تنبيه هاي جامعه بر او است.
ذهن انسان چون كاغذي سفيد است كه فرهنگ و جامعه هر چه بخواهد
مي تواند روي آن بنويسد.

...............................................

منبع:جامعه شناسي نظري، دكتر تنهايي،ص ١١٤

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه


http://telegram.me/chamk
اجتماعي شدن يا جامعه پذيري

قسمت سوم
Socialization

جامعه پذیری دارای هدف هایی است که به مهم ترین آنها اشاره می شود:
• یکی از مقاصد جامعه پذیری فرد در جامعه این است که او آداب و رسوم، سنت ها، عقاید و رفتارهای جامعه را بپذیرد و به آنها عمل کند تا امکان زندگی اجتماعی میسر شود (سیف الهی، 1386: 131).
• جامعه پذیری به همان میزان که عادات و رفتار فرد را مطابق هنجارهای اجتماعی تحت نظم و انضباط درمی آورد، به او امید و آرزو هم می دهد.
• فراگرد جامعه پذیری از طریق برآورده کردن خواسته ها، آرزوها، امیدها و سوداهای فردی یا ممانعت از دستیابی به آنها، برای فرد هویت می آفریند.
• این فراگرد، نقش های اجتماعی و نگرش ها، انتظارات و گرایش های مربوط به آن نقش ها را به فرد می آموزد.
• یکی دیگر از هدف های جامعه پذیری، آموزش مهارت ها به افراد است تا با اکتساب و یادگیری این مهارت ها بتوانند در جامعه منشأ اثر واقع شوند (علاقه بند، 1380: 94 و 93).
• هدف دیگر اجتماعی شدن، قانون پذیری است. در واقع روند قانون پذیری از دوره کودکی و طی فرآیند اجتماعی شدن فرد به دست می آید که با ویژگی های شخصیتی، فرهنگ عمومی جامعه، ساختارهای عمومی و سازمان افکار و شخصیت افراد مرتبط است و دو شکل اصلی دارد که عبارت است از:
1- قانون پذیری اجباری:
اغلب در حکومت های استبدادی مشاهده می شود؛ چون بدون کنترل اجتماعی، به قوانین عمل نمی شود.
2- قانون پذیری ارادی:
در جوامع آزاد و قانونمند و به دلیل درونی شدن در فرآیند جامعه پذیری صورت می گیرد (معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم، 1383: 100).
جامعه شناسان، مهم ترین عوامل جامعه پذیری را خانواده، گروه هم سالان، مدرسه و وسایل ارتباط جمعی می دانند (صداقتی فرد، 1388)
در خصوص کودکان، آگاهی آنها از وضعیت روحی و احساسی دیگران در رشد اجتماعیشان بسیار اهمیت دارد. معمولاً بین 4 تا 5 ماهگی با وجود آن که کودکان در این دوره سنی از ور رفتن اشیاء توسط خودشان و دیدن اتفاقات اطراف لذت می برند، اما در برقراری ارتباط با دیگران مشتاق تر می شوند. آنها دوست دارند در صحبت هایی که در پیرامونشان می شود شرکت کنند. این برقراری ارتباط این احساس را به آنها می دهد که جزیی از خانواده هستند و این احساس برای آنها امنیت عاطفی را به ارمغان می آورد که به رشد اجتماعیشان کمک می کند (هالند، 1386: 58 و 42). در 18 ماهگی نیز رابطه عاطفی کودکان با اطرافیانشان به خصوص مادر نقش تعیین کننده ای در رشد اجتماعی آنها دارد. یعنی نحوه ارضای نیازهای اولیه کودک از جمله: گرسنگی و تشنگی، سازنده نگرش او نسبت به دیگران است. کودک برای آن که مورد پذیرش دیگران واقع شود، به تدریج باید توقعات آنان را برآورده کند؛‌ قوانین و مقررات را رعایت کند؛ آهسته و بی صدا غذا بخورد و ادرار و مدفوعش را کنترل کند. اما چنان چه توقعات اطرافیان از کودک نامناسب و خارج از توان او باشد، کودک نگران و ناراحت شده و رشد اجتماعی وی دچار اختلال می شود. بنابراین در این دوره، والدین باید با توجه به سن کودک از او انتظار معقول داشته باشند (محمدی، 1387: 14). هم چنین در آغاز سال دوم، کودک مهارت های خود را بیش از پیش افزایش می دهد. او در این زمان از کودک کوچکی که برای رفع همه نیازهایش به مادر متکی بود به یک شخصیت منحصر به فرد با مهارت های عاطفی، ذهنی و جسمی جدید و در حال پیشرفت تبدیل می شود. وی در طول سال دوم حیاتش از کلیه حواس خود برای تجربه و شناخت محیط استفاده می کند. مهارت های جسمی کودک با تحرک او افزایش می یابد و تحرکش هم از طریق رشد و تمرین مهارت های جسمی بیش تر می شود. در نتیجه شناخت یا مهارت های یادگیری کودک تحت تأثیر دیدگاه جدید او از پیرامونش قرار می گیرد و چون از این مهارت های جدید برای تعامل با دیگران استفاده می کند، رشد عاطفی او نیز بیش تر می شود و یاد می گیرد اجتماعی تر باشد (گریفی، 1386)
نهادهای اجتماعی (Socical Institutions):
به «مجموعه ثابتی از ارزش ها، هنجارها، پایگاه ها، نقش ها و گروه هایی که حول محور یک نیاز اجتماعی باشند»، نهادهای اجتماعی گفته می شود که می توان آن را آمیزه ای از چهار مؤلفه: جمعیت، فرهنگ، فرآورده های مادی و سازمان اجتماعی به شمار آورد
نهادهای اجتماعی، کلیه پندارها، گفتارها و کردارهای اجتماعی را نیز در بر می گیرند (محمد اصل، 1386: 118). از انواع نهادهای اجتماعی می توان: خانواده، اقتصاد، دین، سیاست، فرهنگ، آموزش، هنر، وسایل ارتباط جمعی و تکنولوژی را نام برد (گلشن فومنی، 1379: 33). در واقع، هر جامعه برای ادامه حیات و ماندگاری خویش و رفع نیازهای اعضای خود، اَعمال و رفتارهای پراکنده افراد جامعه را به نظم در آورده و سامان می دهد. همچنین در هر جامعه، نسل پیشین از بین می رود و نسل جدید باید جایگزین آنها شده و جامعه پذیر شود.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk
.

سخن فيلسوفان در باب صلح و دوستي

http://telegram.me/chamk

ايمانوئل كانت:
صلح دائمي تنها در قبرستان پيدا
مي شود

آگوستين:
اگر دو دوست از تو بخواهند كه در باره دعوا و نزاع قضاوت كنيد، قبول نكنيد،
زيرا شما يكي از آنها را از دست خواهيد داد،
اگر دو غريبه همين تقاضا را از شما بكنند، قبول كنيد زيرا شما يك دوست به دست خواهيد آورد.

توماس آكويناس:
چيزهايي را كه دوست داريم به ما
مي گويند كه ما چه هستيم.

ايمانوئل كانت:
دوستي عبارت است از اتحاد دو نفر از طريق مبادله برابر عشق و احترام.

فردريش نيچه:
آيا برده هستيد؟ پس دوست نتواني بود.
آيا خودكامه هستيد؟ پس دوستي نتواني داشت.


كانال جامعه، فرهنگ و توسعه


http://telegram.me/chamk
اجتماعي شدن

Socialization

http://telegram.me/chamk

قسمت چهارم:

تمامي جوامع به نظم، اجراي قانون، حفظ امنيت، تدبير مصالح ملي خود و توليد و توضيع نيازمندند. به همه اینها باید انتقال فرهنگ، دانش و تجربه نسل قدیم به نسل جدید را نیز افزود. تحقق همه موارد یاد شده توسط نهادهای اجتماعی صورت می گیرد. نهادهای اجتماعی ویژگی های خاصی دارند که مهم ترین آنها عبارتند از:
• دارای میزان ماندگاری و دوام بالایی در جامعه هستند؛
• به شدت و قاطعیت در برابر دگرگونی های درونی مقاومت نشان می دهند؛
• نیازهای متعدد و اساسی افراد جامعه را مرتفع می سازند و
• در شبکه ای از ارتباطات متقابل با سایر نهادها در تعامل با یکدیگر هستند (صداقتی فرد، 1388)
کنترل اجتماعی (Socical Control):
به «مجموع مجازات های مثبت و منفی که به منظور حفظ هم نوایی و سازش رفتارها به کار می رود» کنترل اجتماعی، نظارت اجتماعی یا تسلط اجتماعی گفته می شود (روشه، 1387: 56). مجازات های مثبت از تکان دادن سر به نشانه تأیید تا مراسم تشویق در انظار عمومی را شامل می شود. مجازات های منفی نیز ممکن است به صورت عدم تأیید ملایم تا مجازات های جسمانی بروز کند (صداقتی فرد، 1388: 114). بنابراین، ساخت کارهایی که جامعه برای واداشتن اعضایش به سازگاری و جلوگیری از ناسازگاری به کار می برد، کنترل اجتماعی نامیده می شود (ستوده، 1386: 133). کنترل اجتماعی با جریان جامعه پذیری که تأمین کننده هم نوایی در جامعه است آغاز می شود (صدیق سروستانی، 1386: 22). به این معنا که ابتدا در جامعه پذیری، ارزش ها و هنجارهای اجتماعی به فرد آموخته می شود و سپس به وسیله کنترل اجتماعی، رفتار او تحت نظارت قرار می گیرد (قنادان و همکاران، 1384: 208). فرآیند کنترل اجتماعی که یکی از مهم ترین کارکردهای نهادهای اجتماعی است (علاقه بند، 1380: 114) به 3 صورت می باشد:
الف- کنترل رسمی (Formal Control)
این نوع کنترل مبتنی بر عناصر حقوقی و قانونی جامعه است. در این جا قوانینی برای هدایت رفتار وجود دارد که ضمانت اجرای آنها توسط برخی گروه ها و سازمان های جامعه تأمین می شود. در نتیجه افراد نا هم نوا با هنجارهای اجتماعی به وسیله پلیس دستگیر و به دادگاه فرستاده می شوند (مور، 1385، 93). علاوه بر این قوانین، مدرسه و اداره نیز دارای معیارها و مقرراتی برای کنترل اجتماعی می باشند.
ب- کنترل غیر رسمی (Informal Control):
کنترل غیر رسمی شکلی از کنترل اجتماعی است که در عرصه رویارویی اجتماعی اعضای جامعه در خانواده، مدرسه، محل کار و غیره تحقق می یابد. ترس از بی آبرویی یا بی احترامی و بی اعتباری، بسیاری از افراد جامعه را وامی دارد تا از انجام کارهای ضد اجتماعی سرباز زنند. همچنین پیش بینی اینکه عملی ممکن است مورد قبول خانواده، دوستان، معلمان و دیگر اعضای جامعه قرار نگیرد، از بسیاری از کجروی های اجتماعی جلوگیری می کند.
ت- کنترل اجتماعی مثبت و منفی (Socical Control Positive & Negative):
تشویق ها، آفرین ها، قدردانی ها و اَعمال شوق انگیز دیگر، از جمله ساخت کارهای مثبت بوده و برای هم نوا ساختن با هنجارها و ارزش های اجتماعی لازم هستند. برعکس آن یعنی تنبیه، توبیخ، تهدید، بی اعتنایی، ریشخند، جریمه و زندان در زمره ساخت کارهای منفی هستند. این تدابیر به منظور انصراف افراد از رفتارها و گرایش های ضد اجتماعی به کار گرفته می شود (ستوده، 1386)
نظم اجتماعی (Social Verse):
نظم اجتماعی از نظر آلبرت کوهن (Albert Cohen- 1955) معانی متفاوتی دارد. به طور مثال، گاهی ممکن است ناظر به وجود کنترل دقیق و مهار در جامعه باشد؛ به گونه ای که از هر گونه رفتار و کنش آنی و ناگهانی و یا هر حرکت خشونت آمیز در زندگی اجتماعی ممانعت به عمل آمده و از بروز آن جلوگیری شود. در این اصطلاح، آنگاه که کلمه نظم به کار می رود نمایانگر آن است که دستگاه کنترل اجتماعی، کنش های اعضای جامعه را به دقت زیر نظر گرفته و با روش ها و شیوه های خاصی مانع از بروز رفتارهای نابهنجار می شود. بنابراین، وقتی از نظم اجتماعی سخن گفته می شود، منظور آن است که کنش های اعضای جامعه به صورت خاصی در تعامل با یکدیگر شکل می گیرد، بر یکدیگر تأثیر متقابل می گذارد و در این فرآیند، یکدیگر را تکمیل می کنند. از طرفی دیگر، نظم اجتماعی گاهی به این معنا است که حیات اجتماعی به گونه ای است که امکان پیش بینی در زندگی اجتماعی را فراهم می سازد؛ زیرا انسان ها وقتی وارد تعامل با دیگران می شوند که انتظاراتشان از یکدیگر مشخص باشد. وقتی انتظارات مشخص باشد، تا حد زیادی می توان انتظار داشت که چه رفتارهایی در برابر هم خواهند داشت و در نتیجه، امکان پیش بینی در زندگی اجتماعی فراهم می شود. هم چنین نظم اجتماعی گاهی ممکن است اشاره به مفهوم «سازگاری» داشته باشد.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk
سخن فيلسوفان در باب آزادي

http://telegram.me/chamk


كارل پوپر:
ما اجازه نداريم دمكراسي و آزادي را با رفاه و معجزه ي اقتصادي يكي بگيريم.

ريچارد رورتي:
مواظب آزادي باشيد، حقيقت مواظب خود خواهد بود.

ميشل فوكو:
آزادي فكري مستلزم خطراتي بيش از استبداد است.

توماس آكويناس:
هيچ وقت در سياست آزادي وجود ندارد.

فيخته:
با درك آزادي تمام كسان ديگري كه با آنها رابطه مي يابي، آزادي خويش را محدود كنيد.

هگل:
آزاد بودن چيزي نيست، آزاد شدن همه چيز است.

آلبرت كامو:
آزادي تنها ارزش جاودانه ي تاريخ است.


http://telegram.me/chamk


جان لاك:
همه ي افراد بشر مساوي و مستقل هستند و كسي نبايد به زندگي، آزادي و سلامتي مال و أموال ديگري آسيب برساند.

ژان ژاك روسو:
من آزادي را با خطراتش ترجيح
مي دهم و صلح را با بردگي هايش.

هگل:
انسان در ذات خويش درخور والاترين مرتبه ي آزادي است.

بنتام:
هر قانوني نوعي نقض آزادي است.

أفلاطون:
اگر جلوي آزادي بيان گرفته شود، نتيجه آن خواهد شد كه كار ابلهان، چابلوسان، دورويان و أشخاص بي وجدان رونق بگيرد.

روسو:
آنچه انسان بر اثر قرارداد اجتماعي از دست مي دهد آزادي طبيعي اوست،
آنچه بدست مي آورد آزادي مدني است.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk
Forwarded from Deleted Account
👥کانال علوم اجتماعی👥
@SocialSciences1
✅ جامعه شناسی
✅ فلسفه
✅ تاریخ
✅ رمان
✅ پژوهشگری
https://telegram.me/joinchat/B8dgVjzw2lSWh3ZSpj1VhQ
جنبش هاي اجتماعي

Mouvements sociaux

قسمت اول
ptelegram.me/chamk

اصطلاح جنبش هاي اجتماعي در معاني بسيار متفاوت به كار رفته است.
غالبا آن را در معناي توصيفي محض براي مشخص كردن فرايندهاي گوناگون مثل، جنبش فمينيستي براي اعتلاي حقوق زنان، جنبش لغو بردگي، نهضت منع فروش مشروبات الكلي و غيره به كار مي برند.
سرگذشت هر جنبش اجتماعي با يك مرحله ي تحرك- يا دور هم جمع شدن- آغاز مي شود. واژه تحرك دست كم داراي دو معنا است. يكي معناي مورد نظر كارل دويچ است كه حالتي از افزايش تحرك جغرافيايي( مهاجر فرستي و مهاجر پذيري) و شغلي جامعه را توصيف مي كند. معناي ديگر تحرك، جامعه اي است كه در آن ارتباط ايده ها سريع تر و تعداد تماس ها بيشتر و متنوع تر است، به گونه اي كه اشخاصي با فاصله ي اجتماعي زياد كه قبلاً شانس اندكي براي تماس با يكديگر داشتند با هم تماس مي گيرند.
در آغاز فرايند تحرك، مرحله اي را مشاهده مي كنيم كه مي توان آن را حركت يا جنبش " براوني " ناميد
جنبش هاي اجتماعي، يا به عبارت دقيق تر، و كنشگران و عاملاني كه فعاليت شان به صورت جنبش اجتماعي بروز مي يابد، در عين حال در رابطه با هنجارهايي كه مي خواهند تغيير دهند و نيز در رابطه با ارزش هايي كه حامل آنها هستند شناسايي مي شوند.
اين دو بعد در هر جنبش اجتماعي به هم پيوسته اند. در واقع نظام هاي ارزشي حده اقل به صورت جزئي در مرزها و رويه ها إدغام شده اند و از سوي ديگر نظام هنجاري براي اينكه مشروع باشد مبتني بر ارزش ها و ترجيحاتي است كه ميخواهد متحقق شان سازد. بنابراين مسئله ي تضاد ميان مفهوم فايده گرايانه و مفهوم آرمان گرايانه ي جنبش هاي اجتماعي مسئله اي كاذب است. بي گم ان بايد از تفسير رمانتيك پرهيز كرد زيرا اين تفسير همبستگي و نيروي حياتي جنبش هاي اجتماعي را با كاريزماي رهبران جنبش، با باورهاي ذهني محرك آنها و با أصالت ريشه اي پيام شان تبيين مي كند. به همين دليل پرهيز از تفسير يك جانبه ضروري است زيرا در يك جنبش اجتماعي ممكن است برخي با انگيزه هاي آرماني و برخي ديگر با انگيزه هاي فايده گرايانه يا حتي رمانتيك شركت داشته باشند.
بلومر جنبش هاي اجتماعي را عبارت از تشكل و گروه بندي هاي آگاهانه و نمادي در سطح كنش پيوسته در فرايند ساخت اجتماعي " پيش رو نده" توصيف مي كند و معتقد است كه سه نوع عمده از جنبش ها را مي توان از يكديگر تفكيك نمود( تنهايي: ١٣٨٤، ٢٨٢)

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

p:telegram.me/chamk
،
سخن فيلسوفان در باب جنگ


http://telegram.me/chamk


فرانسيس بيكن:
جنگ كشتارگاه كساني است كه همديگر را نمي شناسند، به نفع كساني است كه يكديگر را مي شناسند، ولي همديگر را نمي كشند،
جنگ قوانين را خاموش مي كند.

توماس هابز:
زور و فريب در جنگ دو فضيلت اصلي اند.

سنت آگوستين :
هدف تمامي جنگ ها صلح است.

توماس هابز:
وضعيت انسان، وضعيت حنگ هر كس بر عليه كس ديگر است.

دنيس ديدرو:
جنگ يك بيماري ناگهاني و سخت براي يك ملت است.

http://telegram.me/chamk

ژان پل سارتر:
وقتي ثروتمند جنگ مي كند اين فقير است كه مي ميرد.

مونتسكيو :
امپراطوري كه با جنگ به قدرت رسيده، بايد با جنگ خودش را حفظ كند.

آراسموس:
جنگ براي كساني لذت بخش است كه هيچ تجربه اي از آن ندارد.

ژان پل سارتر:
به مجرد زاده شدن پا به صحنه ي جنگ مي گذاريم و با مرگ خود آن را ترك مي كنيم.

http://telegram.me/chamk


كانال جامعه ، فرهنگ و توسعه.
حقوق زن !!! ؟؟؟. chamk@
جنبش هاي اجتماعي

http://telegram.me/chamk


قسمت دوم:
بلومر معتقد است كه سه نوع عمده از جنبش ها را مي توان از يكديگر تفكيك نمود:

١- جنبش هاي اجتماعي عام يا عمومي: كه قادرند گروه هاي مختلف اجتماعي از طبقات گوناگون را گرداگرد مسائل خاص اجتماعي جمع نمايد و نقطه نظرات مشتركي را دنبال كند. به طبقه و گروه خاصي منحصر نيست و گروه ها و قشرهاي مختلفي مي توانند در آن نقش داشته باشند.

٢- جنبش هاي اجتماعي خاص:
كه اولا در يك منطقه ي معيني اتفاق مي افتند. ثانيا، برابر گروههاي خاص ديگري قرار مي گيرند.
٣- جنبش هاي اجتماعي نمايشي( تظاهري )
جنبش هاي هنري، ديني، ورزشي يا مدگرايي را مي توان در اين دسته جاي داد. تفاوت اين جنبش ها با رفتارهاي جمعي در اين است كه اين جنبش ها سمبليك و نمادي هستند و بر أساس سازمان شخصي عمل مي كنند. لذا فاقد واكنش گردگشتي اند. در اين جنبش كنش پيوسته است و آگاهانه و مسؤلانه براي انجام كاري برنامه ريزي مي شود.
مهمترين ويژگي نهضت ها و جنبش هاي اجتماعي مبتني بودن آنها بر كنش نمادي از نوع كنش پيوسته و برنامه ريزي آگاهانه براي تحقق أهدافي خاص است. اين خصوصيات مهمترين وجه تمايز رفتارهاي جمعي و جنبش هاي اجتماعي به شمار مي روند.
منبع: دكتر تنهايي ١٣٩٤ ص٢٨٢.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk
.
سخن فيلسوفان در باب صلح و دوستي


http://telegram.me/chamk


آگوستين:
اگر دو دوست از تو بخواهند كه در باره
نزاع و دعوا قضاوت كنيد، قبول نكنيد،
زيرا شما يكي از آنها را از دست خواهيد داد، اما اگر دو غريبه همين تقاضا را از شما بكنند، قبول فرماييد چون شما يك دوست به دست خواهيد آورد.

ايمانوئل كانت:
صلح دائمي تنها در قبرستان پيدا
مي شود.


http://telegram.me/chamk

كانت:
اگر مردم از فقدان دوستي شكايت كنند دليل اين فقدان اين است كه خود آنها قلبي صميمي و عاطفه ي دوستانه ندارند.

نيچه:
آيا برده هستيد؟ پس دوست نتواني بود
آيا خودكامه هستي؟ پس دوستي نتواني داشت.

آكويناس :
چيزهايي را كه دوست داريم به ما
مي گويند كه ما چه هستيم.

مايستر اكهارت:
چيزي كه خدا از انسان مي خواهد يك
قلب صلح طلب است.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه




http://telegram.me/chamk
.