جامعه و فرهنگ
408 subscribers
354 photos
137 videos
24 files
739 links
Download Telegram
اصول بنیادین حقوق شهروندی
1-کرامت وارزش والای انسان وآزادی توام با مسئولیت اودر برابر خدا حفظ شود.
2-برای رشد فضایل اخلاقی براساس ایمان وتقوا ومبارزه با کلیه مظاهر فساد محیط سالم ومساعد فراهم شود.
3-آموزش وپرورش وتربیت بدنی برای همه در تمام سطوح رایگان باشدوهمچنین تحصیلات در سطوح آموزش عالی تسهیل گردد.
4-آزادی های سیاسی- اجتماعی در حدود وچارچوب قانون تامین شود.
5-عامه مردم در تعیین سرنوشت سیاسی – اقتصادی- اجتماعی و فرهنگی خویش مشارکت داشته باشند.
6-تبعیضات ناروا رفع و امکانات عادلانه برای همه در تمام زمینه های مادی و معنوی ایجادگردد.
7-زمینه های هر نوع فقر و محرومیت ازمیان برداشته شده و به جای آن در زمینه های مسکن – اشتغال - تغذیه سالم –بهداشت و برقراری بیمه و رفاه نسبی اقدامات لازم بعمل آید.
8-حقوق اساسی و همه جانبه از جمله تامین امنیت قضایی لازم برای عموم مردم و برقراری مساوات و عدالت برای آحاد جامعه
9-هیچ فرد و یا گروه و صاحب منصبی حق ندارد بنام استفاده آزادی به استقلال سیاسی – فرهنگی – اقتصادی – نظامی و تمامیت ارضی وحاکمیت ملی کمترین خدشه ای وارد نماید .اختلال کنندگان نظم عمومی باید در برابر قانون پاسخگو باشند.
10-هیچ مقام و یا صاحب منصبی حق ندارد به نام حفظ استقلال وتمامیت ارضی کشور آزادی های مشروع را هر چند با وضع قوانین ومقررات سلب نماید.
11-قوانین و مقررات و برنامه ریزی مربوط به آسان کردن تشکیل خانواده و پاسداری از قداست آن ،پیش بینی شده و روابط خانوادگی بر پایه حقوق و اخلاق اسلامی استوار شود.
12- حفظ حقوق اقلیتهای دینی از جمله انجام آزاد مراسم دینی و اقدام در زمینه احوال شخصیه و تعلیمات دینی طبق آیین خود و همچنین حفظ و احترام به دعاوی آنها در دادگاهها
13-مردم ایران از هر قوم و قبیله از حقوق مساوی در برابر قانون برخوردار بوده و رنگ و نژاد و زبان و مانند این ها مسبب امتیاز نبوده و از همه حقوق انسانی- سیاسی- اقتصادی- اجتماعی و فرهنگی با رعایت موازین اسلامی برخوردارند.
14- حیثیت- جان- مال- حقوق- مسکن و شغل اشخاص از تعرض مصون است مگر در مواردی که قانون تجویز می کند
15-تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ کس را نمی توان به صرف داشتن عقیده ای مورد تعرض و مواخذه قرارداد.
16-نشریات و مطبوعات در بیان مطالبی که مخل درمبانی اسلامی و کیان ملی و تشویش عمومی نباشد آزادند .
17-احزاب- جمعیتها- انجمن های اسلامی و سیاسی و صنفی و اقلیتهای دینی مشروط بر این که قانون اساسی را مورد پذیرش قرار داده واصول استقلال –آزادی را با حفظ احترام به ارزشهای اسلامی و امنیت ملی نقض نکند می توانند فعالیتهای صنفی خود را آزادانه انجام داده و در چارچوب قانون عضو گیری نمایند.
18-تشکیل اجتماعات و راه پیمائی ها بدون حمل سلاح و به شرط اخذ مجوز و عدم تجاوز از ارزشهای اسلامی آزاد است.
19-هرکس حق دارد شغلی را که بدان تمایل دارد در چارچوب حفظ شعائر اسلامی و مصالح عمومی و عدم تعرض به حقوق دیگران برگزیند .
تاریخچه حقوق شهروندی
حقوق شهروندی در بستر تاریخ تحولات فراوانی به خود دیده است و در مناطق مختلف دنیا و تحت حاکمیت حکمرانان رفتار های متفاوتی با ان صورت پذیرفته است.بر اساس ظرف زمان و مکان گاه هیچ ارزشی نداشته و گاه تحقق و رعایت آن ارزش یوده و گاه شکل هدف به خود گرفته است. براساس روند تاریخی، شکل گیری مفهوم امروزین از چند گذرگاه مهم عبور نموده است :

3-1- دوره كلاسيك
اصول حقوق بشر و شهروندي تا قرن هجدهم ميلادي، به صورت مکتوب، مدون و جامع نبوده است. حقوق باستان، به شدت فلسفي بوده است .از همين رو ارسطو بنيانگذار و نظريه پرداز حقوق مردمان سرزمين يونان است. در يونان و رم باستان، شهروندان در مقابل بيگانگان و بردگان قرار مي گرفته است. شهروندان افراد آزاد آن سرزمين بوده اند که ازحقوق کامل برخوردار بوده اند.
ارسطو براي توجيه برده داري به طبيعت و نتيجه طبيعي اعمال و رفتارها اشاره مي کند و آن را نتيجه طبيعي اسارت در جنگ مي گويد. وي مي گويد همانگونه که ارث بدون وصيت به واسطه نسب به وارث مي رسد، بردگي نيز از والدين به فرزند انتقال خواهد يافت. امر ديگري که در انديشه حاکم بر يونان از افکار ارسطو اجرا مي شده است، تناسب کيفر و مجازات است. آنها "کيفر متقارن" را نيز ملهم از طبيعت مي دانستند. اما از سوي ديگر افکار يوناني ها (به طور دقیق تر آتني ها) با مفهوم آزادي در برابر قانون بيگانه بود. افکار آنها به شدت اشرافي زده و طبقاتي بود و برابري در آن معنايي نداشت.

3-2- قرون وسطي
در اين دوران، همراهي روحانيون مسيحي با حکام ظالم و فئودالها، بدترين حق کشي ها رخ داد. دادگاه هاي انگيزاسيون و نظام قضائي اتهامي، شکنجه و انواع حقکشي هاي غيرانساني، کرامت انساني را لگدمال ميکردند.
در اين نظام قضايي، اصل کرامت انساني و نيز بيگناهي او فراموش شده بود و کسي نمي توانست با تمسک به تفسير مضيق از اعمال مجرمانه، تبري خود را از گناه اثبات کند. همچنين مجازاتهاي غير انساني و شکنجه هاي ترذيلي در نظام قضايي اتهامي انکيزاسيون به وفور ديده مي شد و به عنوان يک امر معمول تلقي شده بود.

3-3- دوره رنسانس
نقطه عطف در تحول مفهوم حقوق شهروندي را بايد در تحولات اروپا پس از قرون وسطي جستجو کرد. عدم رعايت حقوق بشر و اصول اوليه انساني در آن دوران ، باعث شد تا اروپائيان به فکر نگارش و اعلام آن بيافتند. اعلاميه "حقوق بشر و شهروندي" فرانسه در سال 1789 از اولين اسنادي است که در آن اين موضوع توجه قرار گرفته است.
پس از آن کشورهاي ديگر نيز قوانيني را براي حفظ حقوق شهروندان آن سرزمين ها وضع کردند. در اين دوره با تغييرات در جوامع و گسترش حدود طبقات متوسط جامعه که خواهان حقوقي متناسب بودند، زمينه تدوين حقوق متضمن منافع اکثريت جامعه فراهم شد. انقلاب فرانسه، صنعتي شدن و نيز استقلال آمريکا اين روند تدوين را سرعت بخشيد و به جوامع ديگر نيز بسط داد. پذيرش حقوق ذاتي انسان و آزادي همه انسانها از بدو تولد، از آثار اين دوره است.

3-4- دوران معاصر
ویژگی مهم این دوره ادامه روند پیشین و ظهور نسل دوم حمايتها (روند جهاني شدن حقوق بشر) است. اين دوره، با حمايت از اقليتها و گروههاي خاص و نيز حمايتهاي کاپيتولاسيوني در کشورهاي ناقض حقوق بشر شروع شد و کم کم به تدوين برخي اسناد بين المللي درباره برخي اقشار (همچون کارگران) و برخي اقليت هاي ديني و ملي انجاميد. اما در نسل سوم اين حمايتها تاکيد بر جامعيت اسناد بين المللي در حمايت از حقوق بشر و شهروندي است که در آن اعلاميه ها، اسناد و معاهداتي امضا شد و ملل و دول آن را تصويب کردند.
در دوران معاصر به طور کلي سه ديدگاه اساسي درباره مفاهيم حقوق بشر و شهروندي وجود دارد:
1- ديدگاه نخست که مربوط به هانتينگتون منسوب است، بر اين نظر است که نگاه عمومي يک کشور بر کل کشورها غالب شود. از اين منظر، الگوي آمريکايي حقوق بشر بايد بر همه کشورها حاکم گردد.
2- ديدگاه ديگر را مدرنيست ها دارند. آنها بر اين عقيده اند که اصول حقوق شهروندي جهانشمول است و نمي توان از حقوق بشر مربوط به يک کشور يا جامعه سخن گفت.
3- در مقابل اين ديدگاه نيز پست مدرنها با تاکيد بر مسائل منطقه اي و ويژگيهاي فرهنگي هر اجتماع، براي هرکس وهرجامعه اي نسخه خاص خود مي پيچند.
تاريخچه حقوق شهروندي در ايران
برخی صاحب نظران ايران باستان را پايه گذار حقوق شهروندى در جهان دانسته اند. منشور صادر شده از سوى كوروش، كه به منشور حقوق بشر معروف گرديده، بسيارى از مبانى و مبادى اوليه حقوق بشر و شهروندى را مورد تأكيد قرار داده است.فرمانهايي مثل منع برده دارى و به اسارت گرفتن ، رعايت حقوق كارگران و شرايط مناسب كار، منع نسل كشى(در حمله به بابل)، تساوى افراد در برابر قانون و... در اسناد به دست آمده از تخت جمشيد قابل مشاهده است.
اما در تاريخ معاصر ايران چندان نمى توان جايى براى حقوق شهروندى پيدا كرد. نظام شاهنشاهى و پادشاهى حاكم بر ايران چندان توجهى به آرا و حقوق مردم نداشته است. يكى از اهداف انقلاب اسلامى ايران نيز توجه به همين نقض حقوق مردم در ايران توسط نظام منحط شاهنشاهي بوده است. در ادبيات فارسى نيز چندان نمى توان ريشه هاى حقوق انسان را جز در ادبياتى پراكنده و نامدون نظير "بنى آدم اعضاى يكديگرند... " يافت. و چون ضمانت اجراهاى چندانى نداشته است، به صورت اندرزهاى اخلاقى و حكمت باقي مانده است.
يكى از مشهورترين اسناد مربوط به حقوق شهروندى در دوران معاصر، فرمانى است كه در زمان ناصرالدين شاه و توسط اميركبير اعلام شده است كه در آن به رعايت حقوق مردم توسط حاكمان و نمايندگان آنها تأكيد شده است. در اين فرمان، شكنجه و هرگونه اقدام رذيلانه ديگری عليه متهمان ممنوع دانسته شده و حكام را از تعدى به حقوق رعايا بر حذر داشته است. اما اين قانون و امثال آن در مسير اجرا چندان پايدار نماندند. چرا كه معمولاً وابستگى ها و روابط بر ضوابط و قواعد برترى مى يافتند. عدم رعايت اين قوانين در سال هاى حكومت خاندان پهلوى در ايران بسط يافت و در تمام شئون حقوق مردم نفى و مورد انكار قرار گرفت. وجود شكنجه گاه هاى مخوف و دادگاه هاى بى دادگر از بارزترين مصاديق نقض حقوق شهروندى در اين دوران است. خاطرات مبارزان پيش از انقلاب گواه اين مدعاست هرچند مقوله‌هایی از جمله شهروند، فرهنگ شهروندی و حقوق شهروندی در ادبیات حقوقی، سیاسی و جامعه‌شناسی ایران واژه‌هایی جدید به شمار می‌آیند ولی از نظر مفهومی کاملا شناخته‌شده هستند.
با پيروزى انقلاب اسلامى، تأكيد بر اجراى قوانين شرع، منع شكنجه، تشكيل دادگاه هاى عادلانه و روند منصفانه دادرسى ها از اقدامات اوليه در اصلاح و تأسيس نهادهاى قضايى و جزايى در ايران بوده است. كه در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و سایر قوانین عادی و حتی در فرمان هشت ماده‌ای امام در سال60 حقوق مردم و حقوق عمومی اين معنا تصریح شده است. اصطلاح و واژه «حقوق شهروندی» برای اولین بارپس از پيروزي انقلاب اسلامي در ايران با صدور بخشنامه رئیس وقت قوه‌قضاییه در 20 فروردین سال1383 در مورد رعایت حقوق شهروندان وارد نظام حقوقی ایران شد. در مقدمه این بخشنامه 14بندی، خطاب به مراجع قضایی، انتظامی و اطلاعاتی کشور اینگونه به حقوق شهروندی اشاره شد:
«از آنجا که حفظ کرامت و ارزش والای انسانی و احترام به آزادی‌های مشروع و حقوق شهروندی و رعایت اصول و ارزش‌های اسلامی در گرو اقدامات صحیح و عادلانه مسئولان قضایی، انتظامی و اطلاعاتی کشور می‌باشد، توجه کلیه قضات شریف، ضابطین و بازجویان و ناظران زندان‌ها و بازداشتگاه‌های سراسر کشور را به نکات ذیل [منظور 14بند ذیل بخشنامه] جلب می‌نماید.»
مفاد بخشنامه مذکور ناظر به رعایت برخی از حقوق شهروندان در بعد قضایی است. امتیاز مهم دیگر بخشنامه در این است که به رعایت جزئیات حقوق شهروندان در مرحله‌های مختلف قضایی از تعقیب تا صدور حکم تأکید شده است : اعمال هرگونه خشونت یا بازداشت‌های اضافی بدون ضرورت، فرصت استفاده از وکیل و کارشناس برای متهمان، رعایت اخلاق و موازین اسلامی در مورد اشخاص در مظان اتهام و مرتکبان جرائم، در جریان قرار گرفتن خانواده دستگیرشدگان، اجتناب از ایذای افراد نظیر بستن چشم و سایر اعضا، تحقیر و استخفاف به آنان در جریان دستگیری و بازجویی، منع از بردن متهمان به اماکن نامعلوم، عدم تعرض نسبت به اسناد و مدارک و اشیایی که ارتباطی به جرم نداشته یا به متهم تعلق ندارد، ممنوعیت افشای مضمون‌نامه‌ها و نوشته‌ها و عکس‌های فامیلی و فیلم‌های خانوادگی و پرهیز از هرگونه شکنجه متهم به منظور اخذ اقرار، احتراز از کنجکاوی در اسرار شخصی و خانوادگی و سؤال از گناهان گذشته افراد و اجتناب از دخل و تصرف ناروا در اموال و اشیای ضبطی و توفیقی متهمان» را نام برد.
 پس از این بخشنامه بود که مجلس شورای اسلامی، در تاریخ15/1/1383، بخشنامه مذکور را عینا به عنوان قانون «احترام به آزادی‌های مشروع و حفظ حقوق شهروندی» تصویب کرد.
بنابراین نخستین قانون مربوط به حقوق شهروندی در ایران پس از پيروزي اقلاب اسلامي قانون مذکور بود که صرفا در گستره قضایی، حقوق شهروندی را مورد حمایت قرارداد. با توجه به اهمیت این قانون، نسبت به مواردی که مستقیما مربوط به بخشی از ح
قوق شهروندی بود، قانونگذار با فاصله نزدیکی یعنی 5ماه پس از تصویب قانون احترام به آزادی‌‌های مشروع و حفظ حقوق شهروندی، اقدام به وضع مقرراتی درباره حقوق شهروندی با تصویب قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران کرد. نکته حائز اهمیت در قانون برنامه چهارم توسعه این بود که دامنه شمول حقوق شهروندی علاوه بر گستره قضایی به سایر گستره‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی نیز تعمیم یافت و مورد حمایت و توجه قرار گرفت.
قانون برنامه چهارم توسعه در ماده100 ، دولت را موظف کرد که : به منظور ارتقای حقوق انسانی، استقرار زمینه‌های رشد و تعالی و احساس امنیت فردی و اجتماعی در جامعه و تربیت نسلی فعال،مسئولیت‌پذیر، ایثارگر، مؤمن، رضایتمند، برخوردار از وجدان کاری، با انضباط، با روحیه تعاون و سازگاری اجتماعی، متعهد به انقلاب و نظام اسلامی و شکوفایی ایران و مفتخر به ایرانی بودن، «منشور حقوق شهروندی» را مشتمل بر محورهای ذیل تنظیم و به تصویب مراجع ذی‌ربط رساند:
الف) پرورش عمومی قانون مداری و رشد فرهنگ نظم و احترام به قانون و آیین شهروندی
ب) تأمین آزادی و صیانت از آرای مردم و تعیین آزادی در حق انتخاب‌شدن و انتخاب کردن
ج) هدایت فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی به سمت فرایندهای قانون و حمایت و تضمین امنیت فعالیت‌ها و اجتماعات قانونی
د) تأمین آزادی و امنیت لازم برای رشد تشکل‌های اجتماعی در زمینه صیانت از حقوق کودکان و زنان
هـ) ترویج مفاهیم وحدت‌آفرینی و احترام‌آمیز نسبت به گروه‌های اجتماعی و اقوام مختلف در فرهنگ ملی
و) حفظ و صیانت از حریم خصوصی افراد
ز) ارتقای احساس امنیت اجتماعی در مردم و جامعه

به نظر می‌رسد منظور اساسی و اصلی قانونگذار از اینکه دولت را به موجب ماده100 قانون برنامه چهارم توسعه موظف به تهیه منشور حقوق شهروندی با تاکید بر محورهای ذیل آن کرده است، ایجاد، توسعه و نهادینه‌کردن فرهنگ شهروندی و مقدمه‌ای برای تصویب قوانین مربوط به حقوق شهروندی است.
@chamk

قسمت اول:

سیاست به زبان ساده

سیاست،کلمه ای آشنا ولی نا مأنوس!بیشتر مردم از آوردن نام آن واهمه دارند،زیرا درک صحیحی از آن واژه ندارند. در کوچه و بازار هرکدام آن را به نوعی و از منظر ودید خود تعریف می کنند، یکی آن را خوب و دیگری آنرا بد می داند.

پریکلس اندیشمند یونانی در حدود سال ۵۰۰ ق.م در یک مرثیه سروده است:(( آدمی که به کار سیاست نپردازد شایسته صفت شهروند بی آزار نیست، بلکه باید او را شهروندی بی خاصیت بدانیم ))
سیاست چیست؟ یعنی چه ؟ آیا می توان آن را دریک رشته جدا گانه طبقه بندی نمود ؟ و یا اصلاً یک علم نامید؟ و یا اینکه قوانین علمی و عملی برای آن فرض نمود؟

قبل از هر چیز باید به تعریف دانش واژه سیاست پرداخت:
لغت سیاست واژهای است عربی که از ریشه ((ساس — یسوس )) و مصدر عربی سیاسه به معنی رام کردن حیوانات ، اداره امور مملکت ، مراقبت امور داخلی و خارجی کشور ، اصلاح امور خلق ، رعیت داری و مردم داری بر طبق مصالحشان و در فارسی به معنی عقوبت و مجازات نیز آمده است .
معادل انگلیسی آن politic از ریشه واژ لاتین (polis- شهر ) بر گرفتف شده است . ارسطو می نویسد: انسان به حکم physik. موجودی است که برای زندگی در polis آفریده شده است، اما مفهوم شهر با polish یونانی تفاوت اشکار دارد ،چون یونانیان به شهر یعنی جایگاه زیست مردمان asty می گفتند ودر آغاز polis قلعه ای بود که در پای asty می ساختند ، که کم کم معنی آن تغیر یافت و به معنای جامعه منظم سیاسی بکار رفت.
در واقع در یونان قدیم سیاست علم حکومت بر شهر بود، که افلاطون در کتاب مشهور خود ( جمهور ) مدینه فاضله آن را به رهبری فیلسوف شاه ترسیم می کند .
سیاست را می توان به مبارزه برای قدرت و یا حکومت کردن بر انسانها ، هنر ممکنات ، روابط یک دولت با دولتهای دیگر در عرصه بین الملل ، رهبری صلح آمیز و یا غیر صلح آمیز بر روابط افراد در جامعه و نیروهای اجتماعی و کار های حکومتی در داخل یک کشور تعبیر نمود .
در قدیم سیاست را ارباب علوم نامیده اند که به حق نیز می توان چنین جایگاهی را برای آن فرض نمود ، زیرا سیاست امروزه تمام جنبه های زندگی فرهنگی ،اقتصادی ،اجتماعی بشریت را در بر می گیرد ، چنانچه بهداشت عمومی وفردی و اخلاقی جامعه سیاستهای خاص خود را می طلبد.
خواسته یا ناخواسته امروزه سیاست در زندگی خصوصی و فردی نیز وارد شده است که بدون اتخاذ سیاست خاص تربیت فرزندان نیز میسر نیست . دراین مبحث منظور ما از سیاست به قول خواجه نظام الملک طوسب تدبیر منازل نیست، بلکه آیین راه و رسم کشور داری و تنظیم.روابط داخلی و خارجی است .
همین چند وجهی بودن سیاست سبب شده است که به شدت مورد علاقه همگان قرار گیرد و هر کسی اعم از افراد متخصص و غیر متخصص با نیتی جداگانه وارد عرصه سیاست شوند. البته به نوعی می توان گفت همه به تصور خود در آن متخصص هستند در حالی که این طور نیست !

ادامه دارد.....

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

@chamk
@chamk

مفاهيم سياسي :

لمپن و لمپنيسم چیست؟
«لمپنيسم» از ريشه آلماني «لمپن» يا «لومپن» (Lumpen) گرفته شده است. واژة «لمپن» يا «لومپن» در مفهوم لغوي آن به كسي اطلاق مي گردد كه به گروه يا طبقه خاصي وابسته نباشد.
پاسخ :

«لمپنيسم» از ريشه آلماني «لمپن» يا «لومپن» (Lumpen) گرفته شده است. واژة «لمپن» يا «لومپن» در مفهوم لغوي آن به كسي اطلاق مي گردد كه به گروه يا طبقه خاصي وابسته نباشد. اين واژه معمولاً با پسوند «پرولتاريا» (Lumpen proletariat) بكار مي رود و منظور از آن كارگران فقير و ژنده پوش و بطور كلي كارگراني است كه از طبقه و جايگاه خود بريده و به عنوان گروهي بيكاره اند. از اين رو در لغت «لمپن پرولتاريا» مترادف با «بيكاره ها» استعمال مي شود.[1]
معناي اصطلاحي؛
معناي اصطلاحي واژة فوق كه غالباً در مباحث اجتماعي و سياسي جوامع سرمايه داري كاربرد دارد، گروه يا اقشار وازده جامعه است كه معمولاً ‌در حاشيه شهرهاي بزرگ جوامع صنعتي زندگي نموده و از ارتباط و اتصال با طبقات فعال و مولد جامعه بريده اند. اين گروه كه از جريان زندگي عادي به دورند، بدون شغل و حرفه اي مفيد زندگي خود را در شرايط بسيار نامطلوب و سخت بسر مي برند. اينان براي امرار معاش و گذران زندگي غالباً به كارهاي ناشايست و ضد انساني تن مي دهند. دزدان، چاقو كشان حرفه اي، اوباش، ولگردان ، روسپيان و جنايتكاران باجگير خرده پا و نظاير آن را اصطلاحاً در زمره اين افراد به حساب مي آوردند.[2]
در جوامعي كه در حال گذار به سوي صنعتي شدن مي باشند به مرور و با توسعه و صنعتي شدن بيشتر بيكاري و ورشكستگي دايمي اقشار خرده پا افزايش يافته و گرايش به تشديد بدبختي و فلاكت كارگراني كه تا پيش از اين هر كدام به حرفه اي مشغول بودند به پيدايش «لمپن ها» مي انجامد. لومپن پرولتاريا به دليل وضع خاص اقتصادي و فقر فرهنگي معمولاً‌ بازيچة دست بازيگران مختلف سياسي و به عنوان سياهي لشگر جريان هايي نظير فاشيسم و امثال آن قرار مي گيرد. به عنوان مثال ماركس شكل گيري بناپارتيسم (bonapartism) را نوعي اتحاد فرصت طلبانه و عوام گرايانه بخشي از بورژوازي و لمپن پرولتاريا معرفي مي كند كه براي كسب قدرت و مشروعيت خود در جلب آراء و افكار عمومي از اين گروه بهره گرفت.[3]
ماركس نخستين كسي كه به اين اصطلاح معاني ويژه اي بخشيد به اعتقاد ماركس ويژگي جوامع سرمايه داري به گونه اي است كه در نهايت به ظهور يك لمپن پرولتارياي مطلقاً فقير و بيكار مي انجامد يعني گروهي كه به دليل توسعه صنعتي در جوامع سرمايه داري از كار خود اخراج و به گروهي بيكار،‌غير مولد و محروم از امكانات اجتماعي تبديل شده اند. زيرا به عقيده ماركس سرمايه داران در جوامع صنعتي و سرمايه داري بر سر كسب بزرگترين ميزان ارزش اضافي در حال رقابت شديد با همديگر هستند، اين مسئله نتايج چندي در پي خواهد داشت: توليد مازاد و مصرف كم مداوم، كمتر شدن سهم كارگر در فرايند توليد به دليل مكانيزه شدن بيشتر، كاهش مداوم نرخ بهره، افزايش فقر نسبي كارگر در مقايسه با ميزان ارزش افزوده اي كه توليد مي كند و سرانجام ظهور يك لمپن پرولتارياي كاملاً فقير.
ماركس پيش بيني مي كرد كه بالاخره روزي اين لمپن پرولتارياي فقير به انقلاب دست خواهد زد اموال سرمايه داران را مصادره و نظام سرمايه داري را سرنگون خواهد ساخت اما چون پرولتاريا علاقه اي به ايجاد يك نظم اجتماعي استثماري ندارد زمينه حكومت كمونيسم كه در واقع نوع خاصي از روابط اجتماعي غير استثماري است فراهم خواهد شد. اما واقعيت در عمل به گونه اي ديگر رقم خورد. يعني در جوامع پيشرفته و سرمايه داري روند فقيرتر شدن كارگر كه قرار بود زمينه شورش و انقلاب آنان را فراهم سازد به وقوع نپيوست زيرا امپرياليسم فرصتهاي خاصي در اختيار سرمايه داران قرار داد تا با بخشي از درآمد حاصل از استثمار مستعمرات، وضع معيشتي كارگران خود را بهبود بخشيده و در سطح مطلوبي نگه دارند. بنابراين روند افزايش فقر و بيكاري پرولتاريا در سطح كلان در جوامع صنعتي اتفاق نيفتاد تا آنان با شورش عمومي نظام حاكم را سرنگون و قدرت را خود در دست گيرند.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

@chamk
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
@chamk زنگ استراحت. براي اين كه جهان بهتري داشته باشيم. @chamk
@Chamk


Human rights


حقوق بشر
انسان ها نه در هنگام تولد و نه در هنگام مرگ داراي آزادي و انتخاب آزادانه نيستند اما در حد فاصل اين دو
يعني تولد و مرگ، سزاوار داشتن آزادي و حق انتخاب آزادانه هستند و
تمام انسانها با حقوق مسلمی به دنیا می آیند.
این حقوق به مردم اجازه میدهد که زندگی شرافتمندانه ای را پیشه کنند بنا براین هیچ حکومتی نمی تواند این حقوق را اعطا کند،
ولی تمام حکومت ها موظف به حفظ آن هستند
آزادی که بر پایه عدل،بردباری،شرافت و احترام بدون در نظر گرفتن قومیت،مذهب،ارتباط سیاسی یا موقعیت اجتماعی شکل می گیرد به مردم اجازه می دهد تا در پی این حقوق اصولی باشند.در حالی نظام های هستند که حقوق بشر را نفی میکنند،جوامع آزاد برای رسیدن به آن همواره در تلاشند.
حقوق بشر در فهم معاصر از اینکه انسانها و موسسات ملی و بین المللی چگونه باید با همدیگر رفتار کنند،نقشی ناگزیر دارد.بهتر آن است که حقوق بشر را ضمانت های اخلاقی بالقوه ای برای نیل هر انسان به کمینه ی زندگی نیکو بدانیم.

👈تمام موارد حقوق بشر به یکدیگر وابسته اند و تفکیک ناپذیر هستند؛آنان جنبه های بی شمار هستی انسان از جمله مسایل اجتماعی،سیاسی واقتصادی را در بر می گیرند.
از میان پذیرفته شده ترین آن ها میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

✅همه مردم باید حق داشتن عقیده و بیان آزاد را به صورت فردی و یا از طریق انجمن های صلح آمیز داشته باشند.جوامع آزاد "زمینه ابراز عقیده"را به می آورند که در آن افراد درباره موضوعی که مایل باشند به تبادل نظر بپردازند.

✅تمام مردم باید حق مشارکت در حکومت را دارا باشند.حکومت ها باید به وضع قوانینی در حمایت از حقوق بشر بپردازند و در عین حال دستگاههای قضایی باید قوانین را به صورت یکسان برای مردم به اجرا در آورند.

✅آزادی در برابر بازداشت خودسرانه،حبس وشکنجه-چه فرد مورد نظر از مخالفان حزب صاحب قدرت باشد،چه اقلیت قومی و چه جنایتکار عادی-از حقوق او به شمار میرود.نیروی پلیس کار آمد در عین حال که برای تمام شهروندان احترام قایل است،قوانین کشور را جاری می سازد.

✅در کشورهایی با قومیت ها واقلیت های گوناگون،اقلیتهای مذهبی و قومی بدون نگرانی از تهمت های اکثریت مردم،در استفاده از زبان و حفظ سنت هایشان آزاد باشند.
حکومت ها باید در عین احترام به خواست اکثریت،به حقوق اقلیت ها نیز توجه داشته باشند.

✅تمام مردم باید امکان داشتن کار،امرار معاش وحمایت از خانواده هایشان را داشته باشند.

✅لازم است که از کودکان حمایت ویژه به عمل آید.آنان باید حداقل به آموزش ابتدایی،تغذیه درست و بهداشت دسترسی داشته باشند.

✅برای حفظ حقوق بشر لازم است که شهروندان هر جامعه آزاد هوشیار باشند.
مسولیت شهروندان-به شکل مشارکت فعال،ضامن پاسخگو ماندن حکومت در برابر مردم است،آنان از طریق چندین معاهده و قرار داد بین المللی درباره حقوق بشر به این تعهد رسمیت
مي بخشند.
كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

@chamk
.

( پراكنده )

@chamk

Keep your self
خود را تقليل ندهيد:

می گویند با هر کس باید مثل خودش رفتار کرد!
شما گوش نکنید . . .
چون اگر چنین بود، از منش و شخصیت هیچکس، چیزی باقی نمی ماند !
هر کس، هرچه به سرت آورد، فقط خودت باش ...
نگذار برخورد نادرست آدمها، "اصالت و طبیعت" تو را خدشه دار کند
اگر جواب هر جفایی، بدی بود,
که داستان زندگی ما، خالی از,آدمهای خوب می شد ...

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه:


@chamk
@Chamk

( پراكنده )

اينكه امروز كه

هستيم،

پيامد گزينش

ديروز ما است.

فردا هم

همان خواهيم شد كه امروز

برمي گزينيم.

(جان ماكسول)

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه:

@cham
حلبچه: اين پيكر زبان گوياي است براي 182 هزار شهيد و در زماني كه جهانيان خفغان گرفته بودند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
زنگ استراحت :كانال جامعه، فرهنگ و توسعه. chamk@
@chamk

قدرت

قسمت اول

مهمترين تعريف قدرت را جامعه شناسي ماكس وبر ارائه داده است
قدرت عبارت است از: شانس يك فرد يا گروهي از افراد براي تحقق بخشيدن به أراده و خواست خودشان در يك كنش جمعي حتي به رغم مقاومت افراد ديگري كه در اين كنش مشاركت دارند.
هر وقت پاي قدرت به ميان مي آيد ناچار بايستي به دولت نيز توجه كرد
دولت به منزله ي ابزاري در خدمت تلاش هدفمند انسان براي تنظيم امر سياسي، يكي از عظيم ترين دستاوردهاي بشري و پر حضورترين واقعيت تجربه ي أسناني به شمار مي رود كه سرشت آن گويي با نيروهها،
قدرت ها، و نهادها عجين شده است.
قدرت
قدرت در معانی گوناگون به کار رفته است.قدرت بدون برخورداری از منابع وجود ندارد که ماهیتهای متفاوت دارد و باید قابلیت استفاده از آن فراهم شود.منابع می تواند برحسب قابلیت فرد یا به طور طبیعی از آن برخوردار است یا برای تحقق هدفهایی از پیش تعیین شده و یا به او عرضه یا تحمیل شده اند. قدرت یک بعد استراتژیک دارد که نه فقط علیه نیروهای ماندی بلکه علیه مقاومت اراده های دشمن نیز اعمال می شود.
قدرت یا در حیطه تحلیل کنش متقابل است یا پدیده ای پیچیده تر که برایند تجمع یا ترکیب انواع گوناگون کنش های متقابل ساده است.مارکس وبر قدرت را از دو دیدگاه کنش متقابل و تجمع کنش های متقابل بررسی کرده است.به عنوان کنش متقابل،قدرت رابطه ای است نامتقارن میان حداقل دو کنشگر. طبق تعریف وبر،قدرت عبارت است از توانایی شخص الف که شخص ب را به کاری وادارد که شخصا آن را انجام نمی داد و این کار با اخطار یا توصیه شخص الف هماهنگ است که حاوی دونکته است:نخست رفتار ب بستگی به رفتار الف دارد مثلا بیلز سعی کرده است افراد فعال را از افراد منفعل که مصوبات افراد فعال را قبول یا رد میکنند تغییر دهد.دوم رابطه قدرت در واقع اگر سرمایه داران را یک کنشگر واحد،و مجموع پرولتاریا را نیز یک کنشگر واحد در نظر بگیرین،با استناد به اجتماع منافع هریک از این دو طبقه و با استنادبه خصلت منحصرا ویژه مزایایی که هر طبقه در پی آن است، به وضعیتی میرسیم که در آن اولا:قدرت طبقه الف فقط می تواند علیه طبقه ب اعمال شود؛ ثانیا قدرت طبقه الف درست معادل ناتوانی طبقه ب است که شامل دو شکل متفاوت است:وابستگی کامل و پردوام یکی از کنشگران در رابطه با دیگری یا جنگ تا پای مرگ میان دو دشمن.منبع زور مشروعیت است؛قدرت مشروع قدرتی است که می تواند تصمیم هایش را به عنوان تصمیم هایی درست بقبولاند.انچه در مشروعیت مورد توجه وبر است مبانی ایدیولوژیکی و نهادی است که برای اعمال انواع گوناگون قدرت عرضه می شود:سنتی،کاریزمایی،عقلانی-قانونی. مشروعیت تعادل پیچیده ایی است میان داده های نهادی و داده های ایدیولوژیک. به طور کلی قدرت فرایندی عمدی است که دست کم دو کنشگر را درگیر می کند و با توزیع مجدد منابع به اقتضای راهبردهای گوناگون،سطح نسبی توانمندیهای هریک را مطابق یا سازگار با فرمول مشروعیت معمول تحت تاثیر قرار می دهد.قابلیت کلی الف را افزایش می دهد.

@chamk
.
@chamk

سخن صاحبان انديشه در باب قدرت:

مارتين هايدگر:
بزرگترين قدرتي كه يك شخص دارد قدرت انتخاب اوست.

أفلاطون:
مقياس انسان چيزي است كه او با قدرت انجام مي دهد.

ميشل فوكو:
فاشيسم در درون همه ي ما، در أذهان ما و در رفتار روزانه ي ما وجود دارد. فاشيسم باعث مي شود ما عاشق قدرت باشيم.

اسپينوزا:
بلند پروازي ميل افراطي براي قدرت است.

فرانسس بيكن:
دانش همان قدرت است.

نوآم چامسكي:
سنت روشنفكري نوكر قدرت است و اگر ما نوكري آن را نكنيم از خودمان شرمنده خواهيم شد.

هانا آرنت:
انقلابيون انقلاب نمي كنند. انقلابيون كساني هستند كه مي دانند كه چه موقع قدرت در خيابان دراز كشيده و سپس آن را مي دزدند.


@chamk
.
@chamk

قدرت

قسمت دوم

چارچوب های قدرت هم میتوانند خیلی بزرگ باشند مثل یک جامعه کلان یا گروه های کوچک مثل گروه های بیلز،لوین یا مورنو. در گروه های بیلز اعضا مساعی شان را صرف یافتن راه حل مشکل یا کارهای نسبتا شخصی می کنند که در نظر مشارکت کنندگان دارای اهمیت کاربری هستند.در پویایی سنجی گروهی مورنو قدرت جاذبه ای است که برخی اشخاص(ستارگان سینما)از آن برخوردارند و آن قابلیت انتخاب شدنشان یا محبوبیتی است که نزد عموم دارند. ویژگی های کورت لوین با جو حاکم (دموکراتیک یا اقتدارگرا) و با ماهیت نظارتی که گروه بر اعضایشان اعمال می کند. با استنتاج قضیه ای مشترک از این سه رهیافت می توان گفت قدرت عبارت است از توانایی اعمال شده توسط رهبران روی یکدیگر و روی اعضای گروه با هدف هماهنگ کردن انگیزه ها و منافع ناهمگن.
@chamk
ليبراليسم

قسمت اول

ليبراليسم به مجموعه روش ها، سياست ها و تفكراتى كه هدفشان فراهم آوردن آزادى هرچه بيشتر براى فرد باشد اطلاق مى شود.
ليبراليسم بيشتر نشان دهنده يك گرايش با جهت فكرى و سياسى است كه اصول كلى آن عبارت است از:
۱- آزادى بيان عقايد
فرآيند ظهور ليبراليسم در اروپا در دوران پس از عصر اصلاحات دينى آغاز شد. جنگ ها و كشت و كشتار مذهبى در آن دوران، يكى از زمينه هاى اوليه ايجاد محدوديت بر اقتدار حكومت بود.
در نتيجه آزادى بيان و تساهل نسبت به عقايد و انديشه هاى ديگران مهمترين شرط يك حكومت ليبرالى شد.
۲- تفكيك قوا
حكومت محدود و مشروط براى اولين بار توسط منتسكيو فيلسوف فرانسوى مطرح شد. به نظر او نهادهاى قانونگذارى، اجرايى و قضايى به منظور نظارت و كنترل يكديگر تعبيه شده اند.
براى اينكه حاكم مستبد مسلط نشود و براى توازن قوا و منافع بايد بين اين سه نهاد حكومتى توازن برقرار كرد.
۳- جامعه مدنى
آزادى شهروندان نيازمند جامعه اى با انجمن ها، گروه هاى سياسى، فكرى، مذهبى و فلسفى فراوان است. وجود چنين انجمن هايى باعث پراكندگى قدرت در جامعه مى گردد. در سياست نيز حضور گروه هاى متنوع باعث عدم تشكيل حكومتى يكپارچه و استبدادى مى گردد.
۴- نظارت و كنترل هميشگى مردم بر حكومت
ليبراليسم به عنوان اصول خود نسبت به حكومت با بدبينى مى نگرد و حكومت را به منزله شر اجتناب ناپذير مى داند. جان لاك فيلسوف انگليسى مى گويد: «سياستمداران به طور بالقوه جانوران درنده اى هستند كه از كاربرد خودسرانه قدرت در جهت منافع خويش ابايى ندارند.»
لذا فقط از طريق تاسيس نهادها، موانع اجتماعى قابل رؤيت و نظارت مستمر مى توان آنها را مهاركرد.
۵- تمايز حوزه هاى عمومى و خصوصى
ليبراليسم حريم شخصى هر فرد را محترم و مقدس و مصون از دخالت قدرت سياسى مى داند. جان استوارت ميل فيلسوف انگليسى در اين زمينه اعمال معطوف به خود و معطوف به ديگران را از هم جدا مى كرد. او دسته اول را حوزه خصوصى و دسته ديگر را حوزه عمومى و قابل مداخله به وسيله حكومت مى دانست.
۶- مقاومت در برابر قدرت
ليبراليسم در آغاز ايدئولوژى مقاومت در مقابل قدرت مطلقه و خودكامه بود. ماركى دوكندورسه (۱۷۹۴-۱۷۴۳) معتقد بود ليبراليسم تضعيف كننده هرگونه قدرت و اقتدار اعم از قدرت دولت، كليسا و سنت است.
۷- حق مالكيت خصوصى
از ديدگاه ليبراليسم مالكيت خصوصى يكى از ابزارهاى اصلى حفظ و استمرار آزادى سياسى و فكرى است. مالكيت خصوصى يكى از مهمترين منابع استقلال، خودمختارى فرد و مقاومت وى در مقابل قدرت و حكومت است. منتسكيو معتقد است دادوستد روحيه تساهل و مدارا را تقويت مى كند. زيرا لازمه دادوستد رفتار غير شخصى است و نيازى به توجه به ويژگى هاى فكرى و مذهبى طرف مقابل نيست. ديويد هيوم فيلسوف انگليسى مالكيت خصوصى را مهم ترين و اساسى ترين اصل دموكراسى مى داند. به نظر او كردارها و عادات مربوط به مالكيت، عقد قرارداد و تجارت و حسابرسى... عاملى مساعد براى رعايت قوانين است.

• زمينه هاى فكرى ليبراليسم
قرون هفدهم و هجدهم در اروپا، عصر روشنفكرى ناميده مى شود. فيلسوفان و متفكران بزرگى در آن تاريخ مى زيستند كه شعارشان «جرات دانستن داشته باش» بود و مى توان گفت كه مهمترين شعار ليبراليسم نيز همين شعار بود. از جنبه معرفت شناسى و انسان شناسى هرچه در ليبراليسم مى بينيم از همين شعار استخراج شده است. «پشت كردن به عاطفه و روى آوردن به عقل»، همه از همين شعار سرچشمه مى گيرد.
ليبراليسم فكرى در واقع از توجه به اين حقيقت شروع شد كه «آيا كسى حق دارد معتقد باشد كه حق فقط نزد او است و ديگران نقشى جز تسليم و انفعال ندارند؟» آيا همه از اين حق برخوردارند يا اين حق، به لطف داشتن امتيازات دينى در اختيار يك عده خاص قرار گرفته است؟ آيا چيزى هست كه همگان از فهميدنش محروم و عاجز باشند و فقط توسط عده اى خاص فهميده شود؟ اين سئوالات از تجربه تلخ قرون وسطاى بشر به دست آمده بود. انسان به غير از حق طلب بودن راحت طلب نيز بود و دوست داشت همه چيز را آسان، راحت و سريع به دست بياورد و كليسا در ظاهر چنين مى كرد. در آن زمان عده اى بودند كه دنبال اين راحتى و لذت نرفتند چرا كه اولاً نسبت به حقانيت آن ترديد داشتند، ثانياً با پيشرفت علم نيازهاى مردم نيز توسعه يافته و ديگر پاسخ بسيارى از آنها را نزد كليسا نمى يافتند. برخورد آراى مختلف در آن عصر به مردم و متفكران چنين آموخت كه حق هميشه در يك جا و نزد يك عده اى خاص نيست. تا زمانى كه بشر تنها از يك منبع آن هم تنها روحانيون كليسا استفاده مى كرد جاى هيچ اگر و امايى نبود. ولى وقتى به منابع مختلف دست يافت و علم نيز پا به ميدان نهاد ديگر هيچ چيز و هيچ كسى مقدس نبود.چيزى كه تا آن روز سربسته و بدون كاوش كافى پذيرفته شده بود از امروز مورد كاوش و تامل دقيق قرار مى گرفت
http://telegram.me/chamk
ليبراليسم

قسمت دوم

سخن ليبراليسم اين است كه دايره انسانيت بسيار گسترده است و هيچ كس به خاطر هيچ عقيده اى از انسانيت بيرون رانده نمى شود و مرز انسانيت با عقيده يكى نيست. بدين ترتيب هيچ كس به خاطر تغيير عقيده از دايره انسانيت خارج نمى شود.
• زمينه هاى ليبراليسم سياسى
از ديدگاه فلسفه سياسى، ليبراليسم در معناى وسيع آن، فلسفه افزايش آزادى فردى در جامعه تا حد ممكن است. از ديدگاه ليبرالى، فرد بر جامعه و مصلحت فردى بر مصلحت اجتماعى اولويت دارد. ليبراليسم با يك اصل افزايش آزادى هاى فردى تا حد ممكن- كه تا حد ممكن آن تا جايى است كه باعث اخلال در آزادى ديگران نشود- آغاز مى شود و به عبارتى ديگر آزادى بى قيد و شرط اما با مسئوليت و دشمن اصلى آن تمركز قدرت است كه بيشترين آسيب را به آزادى فردى رساند. در حقيقت ليبراليسم نه تنها ايدئولوژى سياسى بلكه نوعى راه زندگى است. به اين معنا كه ليبراليسم از آغاز همزاد و همراه سكولاريسم جدا انگارى دين از دولت، مدرنيسم يا سنت ستيزى، بازار آزاد، رقابت كامل و فردگرايى بوده است. تاكيد ليبراليسم بر حفظ انتخاب در همه حوزه هاى زندگى است. از همين جهت ليبراليسم به شدت مخالف انحصار طلبى و اقتدار گرايى است. از نظر ديدگاه سياسى ليبرال قدرت از هرگونه تقدس و ويژگى احترام برانگيز خالى است پس با هر گونه نخبه گرايى كه مبتنى بر هر يك از اشكال سنتى از قبيل نسبت قوميت، مذهب، اشرافيت فكرى و موارد مشابه است مخالف است. البته ليبراليسم در ابتدا براى مقابله با مذهب يا به عبارتى سلطه مذهبى و سپس حكومت مطلقه خودكامه پديد آمده است. ليبرال ها در مواجهه با حكام خودكامه مهم ترين درخواستى كه داشتند محدود كردن قدرت آنها با قانون بود. جامعه سياسى ليبرال با هدف حفظ حقوق انسان و عمدتاً با انقلاب تشكيل مى شد. قسمتى از اين حقوق كه در مجلس انقلابى فرانسه در سال ۱۷۸۹ به تصويب رسيد اينگونه است:
«آزادى، مالكيت، امنيت و مقاومت در مقابل ستم... آزادى قدرت انجام دادن هر كارى است كه به ديگران آسيب نمى رساند... هيچ كس را نمى توان به جرم عقيده اش آزاد كرد...» مهم ترين انديشه سياسى ليبراليسم، «قرارداد اجتماعى» است كه طبق آن، حكومت موسسه اى مصنوعى است و مردم آن را براى به دست آوردن امنيت، نظم و به دست آوردن آسان تر حقوق خود ايجاد مى كنند. به طور خلاصه مهم ترين اصول سياسى ليبراليسم را مى توان اعتقاد به ارزش برابر همه انسان ها به حقوق طبيعى و سلب نشدنى، وضعى بودن نهاد دولت، و محدوديت قدرت دولت به قانون موضوعه يافت. ليبرال در ديدگاه سياسى خود مبارزه با استبداد اعم از طبقاتى، توده اى مذهبى و حزبى را همواره هدف اصلى خود قرار داده است.
•زمينه هاى اقتصادى ليبراليسم
زمانى كه انسان اروپايى نسبت به طبيعت و ثروت هاى آن تسلط بيشترى يافت و شهرها و روستاها توسعه يافت و تجارت رونق بيشترى يافت، تاجران درخواست ها و نيازهاى جديدى پيدا كردند كه يكى از مهم ترين آنها افزايش امنيت و ريسك پذيرى پائين تر در زمينه هاى تجارى و يكى ديگر از اين نيازها، عدم دخالت دولت و حاكمان در زمينه هاى اقتصادى بود. ديكتاتورها، ارباب ها و سلاطين مستبد دشمنان درجه اول سرمايه و سرمايه دارى بودند. اين نوع حكومت ها همين كه سرمايه اى را در مكانى يا در اختيار شخصى مجتمع مى ديدند به طرق مختلف سعى مى كردند آن اموال را به نفع خود مصادره كنند. اين كار هم با توجه به مسائل اجتماعى آن دوران با زور و يا با تصويب قوانين انجام مى پذيرفت. در نتيجه تاجر يا سرمايه گذار همت و جرات نمى كرد براى جمع آورى ثروت، تلاش زيادى از خود به خرج دهد. تاجران نيز براى حل اين مشكل با حكومت مستقيم وارد معامله مى شدند و درصدى از ثروت خود را با او تقسيم مى كردند. با اين روش در كوتاه مدت مى توان حتى با حكومت هاى فاشيستى نيز تعامل داشت. اما در بلند مدت، سرمايه دار در تلاش است تا قدرت حكومت را در حد يك «نگهبان شب» و حافظ امنيت اقتصادى خويش كاهش دهد. همين جا بود كه تاجر براى حفظ منافع خود، رفع مزاحمت هاى دولت و امنيت سرمايه را مطرح و پيگيرى كرد و تفكر فلسفى- نظرى ليبراليسم نيز بر همين محور شكل گرفت و البته برداشتن مزاحمت دولت و تامين سرمايه با يك پشتوانه فكرى نيز همراه بود و ......

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk
ليبراليسم

قسمت سوم

و آن اين كه طبيعت بهترين مدبر است و «دست هاى نامرئى خود اقتصاد جامعه را سامان مى دهد» و هرگونه دخالتى باعث مى شود اين نظم بر هم خورده و جامعه آشفته شود و اين بدان معنا است كه برنامه ريزى و دستورالعمل از بالا گناه محسوب مى شود و باعث مى شود پايه هاى اقتصاد ويران شود و بايد هر تاجر، هر تصميمى كه مى خواهد بگيرد و اجرا نمايد و برآيند اين تصميمات حد متوسط و معتدلى را ايجاد خواهد كرد و از آن اقتصاد متعادل انسانى متبلور خواهد شد و عدل نيز در سايه همين نظم طبيعى جامعه به وجود مى آيد.
• تحول در ليبراليسم
ليبراليسم در عصر ما به هيچ وجه همان ليبراليسم نمانده و تغييرات بسيارى كرده است. نفى تقديس، غلبه حق بر تكليف، زير بار هيچ ولايتى نرفتن، انسان را جايزالخطا ديدن، حق را در معارضه آرا پيدا كردن، هيچ كس را واجد هيچ حقى از پيش خود يا خدا يا تاريخ ندانستن، براى همه حقوق مساوى قائل شدن و گناه و كفر را با نفى انسانيت برابر ندانستن، همه از آموزه هاى ليبراليسم است كه امروزه به شدت دچار تعديل شده اند. ليبراليسم در حوزه هاى اقتصاد و سياست نيز تحت تاثير ماركسيسم و بقيه مكاتب دچار تعديل گشته است. در شرايط امروز اگر به ليبرال ترين حكومت ها نيز نگاه كنيم مى بينيم كه سايه دولت در تمامى بخش ها گسترده شده است. هيچ چيز و هيچ حوزه اى در جامعه همچون خانواده ، طب، تعليم و تربيت، اقتصاد و... بدون حضور و دخالت دولت وجود ندارد و تقريباً هيچ حوزه اى از سلطه دولت بيرون نيست. ديگر هركسى آزاد نيست در مدارس هرچه مى خواهد تدريس كند يا در امر خريد و فروش دولت نمى نشيند، هر كه هر كارى خواست بكند چون «دست هاى نامريى خود اقتصاد جامعه را سامان مى دهد». امروزه دولت ها وظيفه دارند به فقر و بيمارى و جهل مردم رسيدگى كنند. حكومت ها امروزه ديگر به طور مستقيم سياست پولى وضع مى كنند، ايجاد شغل مى كنند و مى توان گفت تبديل به «دولت هاى رفاه» شده اند.

كانال جامعه، فرهنگ و توسعه

http://telegram.me/chamk