قطعه قطعه، جرعه جرعه شعر ناب آورده‌ام...
چشماتون رو ببندید و به شعر و موسیقی گوش جان بسپارید🎶✨️

🌱🍉یلداتون مبارک🍉🌱

"بخشی از آیین یلدای شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۴"

👀چنل کانون
👥️گروه کانون
📷اینستاگرام

از صدای سخن عشق ندیده‌ام خوش تر...✨️

"در ادامه آیین یلدای روز شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۴"

👀چنل کانون
🤝🏻گروه کانون
📍اینستاگرام

کارگروه تئاتر یه جمع خودمونیه برای تجربه و خلاقیت فقط مخصوص بازیگرها نیست نویسنده‌ها ایده‌پردازها کسایی که به صدا حرکت طراحی صحنه یا حتی پشت‌صحنه علاقه دارن هم می‌تونن بیان. مهم‌تر از همه اینه که حتی اگه هیچی از تئاتر بلد نباشی فقط علاقه داشته باشی کافیه چون اینجا قراره با هم یاد بگیریم و رشد کنیم🤍

🎭گروه تئاتر
📍چنل کانون
🗣گروه کانون
📷اینستاگرام

🔻شورای‌صنفی دانشکدگان مدیریت، ضمن حمایت از کارزار ایجاد شده بابت پیشگیری از مجازی سازی ترم آتی؛ از کلیه دانشجویان دعوت می‌کند تا در امضای آن شریک شوند.
همچنین از تمامی انجمن‌ها و تشکل‌های دانشگاه تهران و تمامی دانشگاه‌های کشور دعوت می‌کنیم ضمن حمایت از مطالبات این کارزار به آن بپیوندند.

لینک امضا

🕊 روابط عمومی شورای صنفی دانشکدگان مدیریت
@senfi_modiriat

متن بیانیه کانون های فرهنگی هنری دانشگاه تهران خطاب به وزیر علوم:

سَیعلَمُ الّذینَ ظَلَموا أَی مُنقَلَبٍ ینقَلِبونَ:
و آنان که ظلم و ستم کردند به زودی خواهند دانست که به چه کیفرگاهی باز می گردند.
فرهنگ گفت‌وگو، اگر قرار است معنایی واقعی داشته باشد، تنها در بستری از عدالت، امنیت و برابری شکل می‌گیرد. گفت‌وگو نه یک نمایش تشریفاتی است و نه ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به تصمیم‌هایی که پیشاپیش گرفته شده‌اند. گفت‌وگو زمانی ممکن است که همه طرف‌ها بتوانند بدون ترس، بدون هزینه و بدون تهدید سخن بگویند و شنیده شوند.

در شرایطی که ضرب‌وشتم دانشجویان، توهین‌های سازمان‌یافته، و تبدیل هر تجمع مدنی به صحنه‌ای از دوگانه‌سازی، درگیری و تقابل به یک رویه بدل شده است، پیش‌نیازهای ابتدایی گفت‌وگوی عادی از دانشگاه سلب شده‌اند. دانشگاهی که در آن اعتراض با خشونت پاسخ داده می‌شود، دیگر فضای گفت‌وگو نیست؛ صحنه کنترل است.

جمع قابل توجهی از هم‌دانشگاهیان ما امروز ممنوع‌الورودند، و برای شمار زیادی پرونده‌های انضباطی در حال شکل‌گیری است. در چنین وضعیتی، پرسش ساده اما اساسی ما این است:
ما در این جلسات دقیقاً نماینده کدام قشر از دانشجویان هستیم؟
دانشجویانی که اجازه حضور ندارند؟
دانشجویانی که صدایشان پیشاپیش حذف شده؟
یا فقط آن‌هایی که هنوز هزینه‌ای نداده‌اند؟

اگر هدف از این جلسات «شنیدن» است، باید روشن شود که دقیقاً چه نیازها و چه خواسته‌هایی قرار است شنیده شود. خواسته‌هایی که همزمان با تلاش برای بیانشان، با احضار، بازداشت، پرونده‌سازی و محرومیت پاسخ می‌گیرند؟ شنیدن بدون امکان بیان، صرفاً یک ژست اداری است.

مسئله دیگر، امنیت اطلاعات دانشجویان است. اطلاعات شخصی دانشجویان در سیستم‌های دانشگاهی از چه مسیرهایی و توسط چه کسانی درز می‌کند؟ وقتی هیچ شفافیت و پاسخگویی‌ای در این‌باره وجود ندارد، و افشای اطلاعات دانشجویان بی‌هزینه باقی می‌ماند، مسئولیت آسیب‌های روانی و اجتماعی وارده بر دانشجویان مستقیماً متوجه مدیریت و ساختارهای نظارتی است. بی‌عملی در برابر افشاگران اطلاعات، مشارکت در آسیب است، نه بی‌طرفی.

همچنین ورود نیروهای غیر دانشجو، با هر عنوان و به هر شکل، به فضای دانشگاه و برخورد با دانشجویان، چگونه قرار است «عادی‌سازی» شود؟ دانشگاه قرار است محل آموزش، نقد و اندیشه باشد، نه میدان کنترل امنیتی. عادی جلوه دادن این وضعیت، تنها به فرسایش اعتماد و تشدید شکاف میان دانشجو و ساختار رسمی منجر می‌شود.
با همه این تفاسیر و مع الاسف شما دانشجویان معترض و سوگوار را آشوب‌گر نامیدید و تهدید به برخورد نمودید.

گفت‌وگو زمانی معنا دارد که همه صداها امکان حضور داشته باشند، نه زمانی که بخشی حذف شده و بخش دیگر به نمایندگی از غایبان به سکوت دعوت می‌شود.

تا زمانی که امنیت، عدالت و حق آزادی بیان تضمین نشود، شنیدن اعتراض شعاری بیش نیست و ما انذار می‌دهیم که ادامه روند موجود تنها به فاصله بیش از پیش ما با شما می‌انجامد.

متن نامه به ngo های بین المللی حقوق بشری از طرف فعالین فرهنگی دانشگاه تهران

در تاریخ ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، ایالات متحده آمریکا و رژیم اسرائیل حملات هوایی هماهنگ‌شده‌ای علیه ایران آغاز کردند که منجر به شهادت جمع کثیری از شهروندان و نقض استقلال سیاسی و تمامیت ارضی ایران شد. این حملات در حالی انجام شد که مذاکرات دیپلماتیک طرفین همچنان در حال پیگیری بود.
این تجاوز نظامی نقض آشکار ماده ۲(۴) منشور ملل متحد است که استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی کشورها را ممنوع می‌کند. همچنین، هیچ دلیل معتبری برای توجیه دفاع مشروع مستند به موضوع ماده ۵۱ منشور نیز وجود ندارد. این اقدام نه تنها یک نقض حقوقی است، بلکه نشانه‌ای از پایان نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد چندجانبه و حقوق بین‌الملل محسوب می‌شود.
گزارشگر ویژه سازمان ملل نیز در خصوص وضعیت حقوق بشر در ایران،این حملات را «نقض منشور ملل متحد و بدون مجوز شورای امنیت» توصیف کرده است. مداخله نظامی غیرقانونی نمی‌تواند راه‌حلی برای مسائل هسته‌ای یا وضعیت حقوق بشر باشد.
نظام حقوق بین‌الملل به هیچ عنوان با ایده «مداخله بشردوستانه» همخوانی ندارد و توسل به زور نظامی تنها باید تحت نظارت شورای امنیت ملل متحد انجام شود. دکترین مسئولیت حمایت (R2P) نیز اجازه اقدام نظامی یکجانبه را نمی‌دهد و استناد به آن به عنوان توجیهی برای مداخله نظامی، سوءاستفاده از حق است.
حمله به ایران تاکنون منجر به صدها کشته غیرنظامی و تخریب گسترده زیرساخت‌ها شده است. ما باید به عنوان جامعه جهانی به این نقض‌های آشکار حقوق بشر و حقوق بین‌الملل واکنش نشان دهیم و از هرگونه اقدام نظامی غیرقانونی جلوگیری کنیم.
برجسته‌ترین و دلخراش‌ترین جنایت این تجاوز ادامه دار تا امروز، حمله مستقیم و ویرانگر به مدرسه ابتدایی دخترانه شجره طیبه در میناب(هرمزگان)در همان روز نخست عملیات بود. این حمله منجر به کشته شدن دست‌کم ۱۶۵ نفر و زخمی شدن حدود ۹۵ نفر دیگر شد.یونسکو در ۱ مارس ۲۰۲۶ این اقدام را «نقض جدی حقوق بشردوستانه» توصیف کرد و تأکید نمود که دانش‌آموزان در مکان‌های اختصاص‌یافته به امر آموزش از حفاظت ویژه برخوردارند.
حملات به چندین بیمارستان و مراکز امدادی و پزشکی در سرتاسر کشور که به آن‌ها آسیب رسانده یا در ارائه خدمات درمانی به شهروندان تأثیر منفی گذاشته است، از جمله بیمارستان گاندی، بیمارستان مطهری و بیمارستان ولیعصر در تهران، بیمارستان کودکان ابوذر در اهواز و مراکز اورژانس در چندین استان جنایت جنگی دیگری است که اسرائیل و آمریکا در موج‌اول حملات خود مرتکب شده‌اند. جمعیت هلال احمر ایران آسیب به تأسیسات خود را گزارش کرده است. این اقدامات نقض ممنوعیت مطلق حمله به واحدهای پزشکی تحت کنوانسیون ژنو اول (ماده ۱۹) و پروتکل الحاقی اول (مواد ۱۲ و ۱۵) است.
در کنار حملات اسرائیل به مناطق آموزشی و امدادی، بمباران و هدایت حملات نظامی به محله‌های مسکونی و پرجمعیت در تهران و دیگر شهرها که جانباختگی تعداد قابل توجهی از شهروندان غیرنظامی و وحشت پراکنی میان ایشان، تخریب گسترده بناهای مسکونی و ناامن‌سازی زیست شهری و بی‌خانمانی و انتقال اجباری جمعیت غیرنظامی شده است؛ نقض‌های فاحش حقوق جنگی که کماکان ادامه دارد و قربانی می گیرد.
این حملات مجرمانه ضابطه و اصل بنیادین تفکیک نظامیان از غیرنظامیان و رعایت احتیاط و تناسب در حمله به اهداف نظامی را رعایت نکرده و به موجب ماده ۸(۲)(ب) اساسنامه رم جنایت جنگی‌محسوب می شود.
اکنون که آشکار شده است که رژیم آمریکا و اسرائیل در یک اقدام مجرمانه مشترک در حال جنایت جنگی علیه ایرانیان و نقض حقوق بین الملل هستند، باید تمام سازمان های جهانی غیردولتی بین‌ المللی به طور عمومی و صریح این جنایات را به عنوان جنایات جنگی و در صورت احراز عناصر، جنایات علیه بشریت محکوم کنند تا اسرائیل نتواند جنایات خود را با همدستی آمریکا تحریف و انکار کند و حق بر حقیقت قربانیان جنگ صیانت شود. همچنین این نهادها نیز به تعهدات خود تحت منشور ملل متعهد و معاهدات و عرف حقوق بشر در حمایت و حفاظت از غیرنظامیان قربانی جنایات جنگی و اجرای حقوق بشردوستانه عمل کنند و پیشنهاد می‌شود دادگاه ویژه جنایت علیه اطفال و دادگاه کیفری بین المللی جهت رسیدگی به جنایت تجاوز تشکیل شود.
بر اساس بندهای ۱۳۸–۱۳۹ سند نتیجه اجلاس جهانی ۲۰۰۵، جامعه جهانی مسئولیت دارد در جایی که عاملان خارجی جنایات جنگی را مرتکب می‌شوند با به کارگیری تمام ظرفیت ها و در راستای حمایت از قربانیان جرایم جنگی به پیشگیری ازتداوم و تکرار این‌جنایت‌ها بپردازد.

ایجاد مکانیسم‌های تحقیقاتی و‌ یا تعمیم ماموریت سازوکارهای تحقیقاتی موجود برای مستند سازی نقض های حقوق بشردوستانه و جبران کامل خسارت،مطابق اصول اساسی و راهنمای سازمان ملل در خصوص جبران خسارت برای قربانیان نقض‌های فاحش حقوق بشر بین‌المللی و نقض‌های جدی حقوق بشردوستانه بین‌المللی (قطعنامه ۶۰/۱۴۷ مجمع عمومی) از دیگر تعهدات جامعه جهانی در قبال این روزهای ایران است.