بادی اسپلش ایرانی که خییییلی خوشبو باشه بیشتر از ۴-۵ ساعت هم موندگاری داشته باشه؟ شگفتا!

همه بو هاش رو تست کردم این واقعا به اسمش Remember me وفادار هست :)) بوی توت‌فرنگی و نارگیل و لیمو میده.

اکلیل داره ولی اصلا رو پوست نمیمونه، مدل اکلیلی مای خیلی برق میندازه اما اصلا دوام نداره.
مدل نارنجی‌اش خیلی بوی بهارنارنج داره و بنفشش لوندر یکم گرم تر.
من حضوری ارزون تر گرفتم ولی آنلاین هم همه جا دارن.
#پیشنهاد

این جمعه برای تمیزی دیجیتال، یه سر به Saved messages تلگرام زدم که سیاه‌چاله‌ای هست واسه خودش 👀.

چیزهایی که واقعا دیگه نیاز ندارم رو حذف کردم، چیزهایی که یادآور خاطرات خوب نبودند، و هر چیزی که باعث میشه برای رسیدن به اطلاعات مفیدتر، وقت بیشتری تلف کنم.

#دیجیتال

ما هلاک و تو به درویش نبینی، چه کنم؟
دولت و بخت به بازار خریدن نتوان

#دهلوی

من چه ساعت ۱۰ شب بخوابم، چه ۲ نصفه شب یا ۴ صبح، باز هم ۷ صبح بیدار میشم 🥸

جالبه که مدرسه و کلاس و سرکار ساعتی هم ندارم که اجباری براش باشه :)))

راز خاصی نداره ولی بخوام یه سری تکنیک بگم که بدن و مغزم رو عادت دادم:

- صبح حداکثر فقط ۲ تا الارم میذارم، یکی دقیقا اون ساعتی که باید بیدار بشم. یکی ۱۵ دقیقه قبلش.
اون ۱۵ دقیقه تایمی هست که اون خواب لذت بخش بین‌الارمی رو می‌کنم :))

هیچکدوم رو هیچوقت snooze نمیکنم.
You snooze, you lose😁.
این ترس رو به خودم میدم که اگه بیدار نشی و یادت بره، باختی، از برنامه روزانه‌ات عقب افتادی! چون الارم بعدی وجود نداره.

- از همه مهم تر شب قبل برنامه‌ریزی روزانه انجام میدم به تفکیک ساعت و اولویت.

- شب به امید یه چیز هیجان انگیز میخوابم، مثلا صبحانه فردا چی بخورم یا اولین کاری که میخوام صبح انجام بدم چی هست. شب با فکر همون میخوابم.😁 (گیلانی ها و عشق به شکم🤣)

- بطری آب بغل تخت هست و همین که الارم خورد یکم آب میخورم انگار تاثیر داره تو بیدار شدن.

- البته یه پارتنر سختگیر که نذاره‌ خواب بمونی و عادت به روتین صبح بخیر گفتن هم بی‌فایده نیست😜.

- زیادی پیچیده‌اش هم نمیکنم. به اون خستگی سنگینی خواب توجه نمیکنم بلند میشم میشینم، تو دو سه دقیقه خواب کلا از سرم میپره هشیار میشم.

#مفید

✨ راستی چون خیلی از این پست استقبال کردید، میخوام یه سری دوره رایگان خیلی خوب درباره موضوعات مختلف رو هم براتون لیست کنم.

اگه موضوع خاصی مد نظرتون هست، حتما برام بفرستید😇

از این گزینه دایرکت که پایین کانال هست میتونین استفاده کنین.

گوربا در سایه. #بنجی

این عکس رو خیلی دوست دارم 🫠.

یادمه ساعت ۳ بود، روزی وسط هفته‌ی دی‌ ماه، چکمه های سربازی بابام رو پوشیدم با هم پیاده از خونه رفتیم تا بلوار… مسیری که الان کمتر از یک ساعت طول میکشه، ۳ ساعت طول کشید تا توی اون برف بریم و برگردیم.

بلوار برفی، سکوتی مرگ‌آور،
سرمایی که تا قبل از اون فقط از پشت پنجره لمس کرده بودم.

تو شهری که برف هرگز فرصت استراحت پیدا نمیکنه، تماشای تن‌پوش سفید بر تن خیابان خیلی خیال‌انگیز بود.

این عکس ها رو اون سال تو فیسبوک گذاشتم. یکی از دوستانم گفت: “یه اپ جدیدی هست اینستاگرام، چرا تو اون نمیذاری؟ همه اونجا عکس پست می‌کنند.”

اون موقع گوشی‌ من از این سامسونگ های غیر اندروید بود، و این عکس ها رو با یه دوربین عکاسی کامپکت گرفته بودم. چندسال بعد وقتی بالاخره این “اپ جدید” رو نصب کردم، این جزو اولین عکس هایی بود که پست کردم.

برین دل هر دم از هجر تو دیگرگونه خار آید
ولی امید می‌دارم که روزی گل به بار آید

#اوحدی_مراغه‌ای

سلام صبحتون بخیر ✨

من از تخم مرغ خالی متنفرم، به هر شکلی🥲.

یکم پنیر فتا/لاکتیکی بهش حین پخت اضافه می‌کنم که مهربون تر بشه :))

ولی یه بار براتون scrambled egg مدل گوردون رمزی یاد میدم که چجوری مثل فرانسوی ها تخم مرغ لطیف خامه‌ای درست کنین که یه عالمه کَره لازم نداشته باشه :)))

🖋️ چرا همه فکر می‌کنند برای ورزش کردن فقط انگیزه کافیه؟

من هیچوقت آدم “ورزشی” نبودم. تمام سال‌های تحصیل، زنگ ورزش رو یا شطرنج بازی میکردم یا یه جوری میپیچوندم برای کارگاهی سمیناری چیزی :))

و نمره‌ام رو با تحقیق بردم می‌بردم، آه از کاغذ هایی که دور ریخته شد!

دیگه قبول کرده بودم که من هیچ انگیزه‌ای واسه ورزش ندارم، و اون زمان یه موج “ایروبیک” اومده بود که اگه ترند پیلاتس الان هم بدتر بود.

تمام باشگاه های شهر رو رفتم و یه ماه بیشتر دووم نیاوردم.
به حدی از ورزش و کم آوردن و ضایع شدن جلوی همه متنفر شده بودم که جز پیاده‌روی هیچ کاری نمیکردم.

تا کرونا شد و جو “ورزش در خانه”، گفتم خب حداقل اینجوری کسی نیست من رو قضاوت کنه.
دو تا بطری رو پر از شن کردم و با سیدنی یک سال آنلاین ورزش کردم.

و یه درس مهم گرفتم:
مشکل من با ورزش کردن نبود، من حتی آدم تنبل و بی‌انگیزه‌ای نبودم،
فقط ارتباط درستی با ورزش و بدن خودم نگرفته بودم.

فهمیدم تو ورزش های رقابتی و گروهی خوب نیستم، انفرادی رو ترجیح میدم و چقدر یه مربی و محیط سالم تاثیر داره.
از اون موقع خیلی گذشته اما الان ۳ سال میشه مرتب هر هفته باشگاه میرم.

خسته، تو هوای بارونی، شلوغ و خلوت.
چون از خود ورزش کردن، تاثیری که روی حالم میزاره و دیدن توانایی خارق‌العاده بدن انسان، لذت می‌برم.

دیگه ورزش نمیرم چون ترند شده یا جامعه دیکته میکنه،
برای این میرم که در آینده بتونم مادری قوی باشم و از اطرافیانم محافظت کنم، تو سن بالا سالم بمونم، از زیبایی های دنیا و کوه ها و دریا ها بدون خستگی لذت ببرم، و برای این بدن ارزش قائل بشم.

و یه سوال مهم‌تر:

آیا واقعا برای هر کاری اول انگیزه لازمه؟

سیدنی اخر همه ورزش ها، چند دقیقه صحبت میکرد.
یه بار یه جمله گفت که هیچوقت یادم نمیره:

انگیزه بعد از عمل میاد.
Motivation comes after the action.

مشکل خیلی از ماها اینه که برای شروع همش دنبال انگیزه هستیم،
ولی انگیزه از دیدن نتیجه عمل، و اشتیاق برای ادامه دادن و بهتر شدن میاد.

تو شروع کن، وقتی تموم شد تازه میبینی انگیزه گرفتی. ✨

@Carboncreate