[—...а ці трэба яно табе?..]

Успамінаю вясновыя дні,
Нашыя першыя посміхі мілыя,
Нашыя крохкія постаці блізкія,
Заінелых дрэў бліскаццё...

Ты прыйшоў нечакана,
Захапіў і, неспадзявана,
Авалодаў маімі думкамі,
Нібы стаў маім другім "Я".

Нібы вечна знаёмыя былі мы:
Быццам трава і вада,
Быццам снег і зіма,
Як, кажуць, муза,
Надаў мне кроплею тое полымя,
Што загарэлася,
Што і дагэтуль гарыць, разгараецца
У душы і сэрцы маім...

Толькі постаць твая зараз чорная.
Ахінула лясы і палі,
Ахінула ракі берагі,
Перастала і сонца любіць,
І вясну, і кветак лугі...

Страціў сілу сваю незвычайную,
Ты змяніўся, заблукаў у хвалях ты..
Мы больш не тыя крохкія постаці,
Што смяяліся небу, жыццю.

[...бясконцая цемра і светлае нешта
аднойчы сустрэліся раніцай.
Дзве розныя постаці з рознымі думкамі
ледзь-ледзь дакрануліся пальцамі.
Іх лёсы ніколі больш не мінуцца,
ніхто больш не ўбачыць іх разам...
Бясконцая цемра і светлае нешта
ніхто больш не ўбачыць на ростанях...]

пастараюся аднавіць выкідванне пастоў бліжэй да лютага
прабачце, што мяне так доўга няма. не я такая, жыццё такое😔

я вяртаюся.
буду зноў посціць аб тым, што мяне ўсё задзяўбло і я хачу сыйсці жыць у лес🤗.

яшчэ буду ныць. абавязкова

дзякуй, што не адпісаліся:_)

я звычайна ў канцы сваіх прэзентацый укідваю мем або смешную карцінку, і, калі ў мяне пакуль няма ідэй для мемаў, буду кідаць вам тое, што пакуль ёсць, і тое, што буду рабіць яшчэ
можаце выкарыстоўваць у сваіх мэтах