Я прашу: сыдзі з майго жыцця.
Я ненавіджу жыць успамінамі.
Я не магу прайсці па тых мясцінах,
Дзе мы хадзілі вечарамі.

Я не хачу жыць успамінам.
Мне дрэнна ад сваіх жа думак.
Нашы шляхі ніколі не сайдуцца зноў.

Але ты мне снішся амаль што кожнай ноччу.
Я намагаюся забіць усе мары ў сваёй галаве.
Але ўсё дарма, бо сон зноў паглыне мяне.

Мы там сустрэнемся яшчэ раз
І тым апошнім пацалункам
Атруцім адзін аднаго
І зноў патрапім у той жа сон,
Але ўжо з іншай мэтай і канцом.

‼️ ыыы крывяка ‼️

Кроў палілася з раны.
Не важна, што будзе праз момант.
Я бачу блакітнае неба
І апошнюю зорку на ім.

Яна была побач заўсёды
І разам са мною пагасне,
У тусклым ранішнім свеце
Нашай апошняй вясны.

Вось і апошні парэз.
Сышлі з галавы ўсе думкі.
Болей нішто не турбуе,
Болей нішто не баліць.

Больш не сустрэнемся з зоркай,
Больш не паглядзім у вочы.
Болей не скажам ' дабранач ',
Не дакранемся адно да адно.

Вось ляжыць цела без пульсу,
І зорка ўжо болей не ззяе.
Вось яны разам сышлі
Без вер ды надзей у жыццё.

канікулы скончыліся 😔

Пах суніц забіўся ў бронхах,
Месяцам траўнем разліўся скрозь воды.
Памятаюцца толькі яскравыя промні
У цёмных травах мурожных.

Танчылі мы з табою да ночы,
Мроілі аб шчаслівым жыцці.
Толькі ўсё гэта знікла раптоўна:
Нас разлучылі яны.

Вядома, тады не было анічога.
Яны ўсё змянілі праз нас.
Ты стаў зняволены ў Сонцы яскравым,
Я–у ззянні Поўні начной.

Так і змяняецца ўсё нечакана,
Цяпер бачымся два разы ў год.
У Зацьменні адзін аднаго абдымаем
Ды развітваемся зноў.