افراد حاضر در عکس
نشسته از سمت راست:
دکتر محمدرضا امام جمعه
خانم بنایی همسر آقای دکتر عسگریان
دکتر کاظم اکرمی
دکتر سیامک رضا مهجور
دکتر محمد میرکمالی
دکتر مصطفی عسگریان
استاد مرتضی  امین فر
دکتر محمدرضا بهرنگی
دکتر علی تقی پور ظهیر
دکتر عمر اوطمیشی
دکتر محمد حسن پروند
دکتر داریوش نوروزی

ایستاده از سمت راست:
دکتر علیرضا صادقی
اقوام یکی از استادان
دکتر مریم بنی عامریان
دکتر محمد جوادی پور
دکتر گلنار مهران
دکتر نعمت اله موسی پور
دکتر محمدحسن پرداختچی
دکتر حیدر تورانی
دکتر مرتضی مجدفر
دکتر علیرضا عصاره
دکتر محمود مهرمحمدی
دکتر اقبال قاسمی پویا
خانم دکتر نیره سینایی(همسر دکتر نوروزی)


#استادان
#پیشکسوت
#دورهمی
#خانه_اندیشمندان
#علوم_تربیتی
@cacpc

سخنی با همکار دانشگاهی و وزیر آموزش و پرورش

علیرضا صادقی، عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی

آقای دکتر صحرایی همکار گرامی و وزیر محترم آموزش و پرورش! همان طور که اطلاع دارید، جایگاه وزارت، جایگاه خطیری است که نیاز به هوشمندی دارد و کیاست، سیاست و تدبیر می طلبد. وزیر به ویژه در مواجهه با خبرنگاران، حساب شده و با تامل حرف می زند. هرآنچه در شرح وظایفش نیست، وارد نمی شود. مخصوصا از وزیر آموزش و پرورش انتظار ویژه تری وجود دارد. در همه جای دنیا، فرهنگی ترین وزیر و غیر امنیتی ترین عضو کابینه، وزیر آموزش و پرورش است. یا دست کم چنین ویژگی هایی از وزیر آموزش و پرورش انتظار می رود.
بنده شما را تا حدودی و از نزدیک می شناسم، آدم اخلاقی و پیگیری هستید. اما در برخی از مصاحبه های اخیر خود در کسوت یک مقام امنیتی وارد شدید.

توجه شما را به مصاحبه اخیرتان، درباره "حضور معلمان در فضای مجازی" جلب می کنم؛ موضوع مصاحبه با خبرنگاران در خصوص مسابقه فوتبال(دربی)، تدریس در بیست کشور جهان و آن سخنرانی معروف تان در جمع دانشجویان دانشگاه فرهنگیان فعلا بماند برای بعد...

شما در مصاحبه اخیر خود اشاره کردید که برنامه ای برای فعالیت مجازی معلمان دارید و این فضا را مدیریت خواهید کرد. به نظر می رسد این نوع موضع گیری می تواند جایگاه شما را تضعیف کند.چون نه کنترل فضای مجازی در شرح وظایف شماست و نه اساسا شدنی است. کل کشور با همه دستگاه های پلیسی، امنیتی و اطلاعاتی نتوانسته است، فضای مجازی را مدیریت کند، وزارت آموزش و پرورش با کدام امکانات و سازو کار می خواهد این کار را بکند؟ و اساسا چرا باید این کار را بکند؟

حال تصور کنید به عقب برگشته اید، خبرنگار همان سوال را از شما می پرسد، اما شما این بار اینگونه پاسخ می دهید:

"امروزه فضای مجازی جزء لاینفک زندگی ماست.خوشبختانه معلمان ما انسان های فرهیخته ای هستند که طبیعتا مثل همه افراد جامعه حق استفاده از فضای مجازی را دارند، هر جا هم لازم باشد در جهت تعالی آموزش و پرورش، از آنها حمایت خواهیم کرد‌. فضای مجازی می تواند بستر مناسبی برای ارتقای سیستم آموزش و پرورش باشد و ما همواره پشتیبان معلمان فرهیخته خود هستیم."

#فضای_مجازی
#معلمان
#وزیر_آموزش_و_پرورش
#صحرایی
#صادقی

https://t.me/cacpc

کتاب " شرح پریشانی آموزش و برنامه درسی در ایران، تالیف دکتر نعمت اله موسی پور

با سپاس از ایشان که امکان به اشتراک گذاری رایگان کتاب را فراهم کردند.

#کپی_لفت
#موسی_پور
#پریشانی
#آموزش
#برنامه_درسی
#ایران

@cacpc

چندفرهنگی و برداشت های ناصواب

یکی از عمده مشکلات ما در جامعه ایران، فهم نادرست و یا ناقص از مباحث بنیادین است. درباره انواع مکاتب فلسفی، دیدگاه های اندیشمندان غربی و غیر غربی....اغلب فهم ناقص و یا نادرست داریم. چندفرهنگی هم از این قاعده مستثنی نیست.
حدود یک دهه پیش مقاله ای در این زمینه نوشته و هشدار دادم که این فهم ناقص می تواند مشکل ساز باشد. عنوان بخشی از مقاله را "چالش دانش" گذاشتم (علاقه مندان، به مجله راهبرد فرهنگ شماره های ۴۰ و ۴۱ مراجعه کنند).

منظور از چالش دانش، یعنی برخی از افراد از چندفرهنگی و آموزش چندفرهنگی فهم درستی ندارند، اما در مورد آن سخن می گویند. این برداشت نادرست و یا ناقص از چندفرهنگی می تواند بسیار خطرناک باشد. وقتی از چندفرهنگی مفهومی مجعول ارائه می شود، این خود می تواند پیامدهای مثبت آن را تحت تاثیر قرار دهد‌.

چندفرهنگی گرایان معتقدند، ضربه ای که غیرمتخصصان به چندفرهنگی زده اند، بسیار بیشتر از مخالفان سرسخت چندفرهنگی گرایی بوده است.

طی یک ماه گذشته به چند جلسه مرتبط با موضوع چندفرهنگی و آموزش چندفرهنگی دعوت شدم. برداشت نادرست از مفهوم چندفرهنگی و آموزش چندفرهنگی همچنان در صحبت های افراد موج می زند. لذا مدتی است بنا را بر این گذاشته ام، وقتی در چنین جلساتی شرکت می کنم، ابتدا در این باره صحبت کنم که چندفرهنگی چه چیزی نیست؟ قبل از آنکه توضیح دهم چندفرهنگی چه چیزی است!

در یادداشت بعدی به برداشت های نادرست از چندفرهنگی اشاره خواهم کرد.

#چندفرهنگی
#آموزش_چندفرهنگی
#برداشت_ناقص
#صادقی

https://t.me/cacpc

همان طور که اغلب پاسخ دهندگان، جواب درست را علامت زده اند، آموزش چندفرهنگی به این معنی نیست که برنامه درسی رسمی یک کشور باید به زبان همه اقوام و فرهنگ ها باشد. چون این گزاره نه درست است و نه عملی.

اما برنامه درسی رسمی، باید تمهیداتی فراهم کند تا زبان ها و فرهنگ های اقوام و نژادهای مختلف در بالاترین سطح ممکن معرفی شده و با احترام از آنها یاد شود.

در کنار این اصل مهم به برنامه ریزان توصیه می کند در کنار زبان رسمی، زبان های قومی را هم در دستور کار قرار دهد. مثلا زنگ خاص و یا کتاب خاصی را برای افراد متعلق به اقوام مختلف در برنامه های درسی بگنجاند. این می تواند از طریق فعالیت های مکمل و یا از طریق فعالیت های فوق برنامه اتفاق بیفتد.

نکته دیگر اینکه به معلمان متعلق به اقوام و گروه های مختلف توصیه می نماید برای تفهیم بهتر دروس خود از مثال ها، اصطلاحات، ضرب المثل ها و .... بومی اقوام استفاده کنند. پژوهش ها نشان می دهد هر مقدار تدریس معلمان حساس به فرهنگ باشد، به همان نسبت یادگیری دانش آموزان هم ارتقاء پیدا می کند.

#آموزش_چندفرهنگی
#برداشت_ناقص
#برداشت_صحیح
#حساس_به_فرهنگ
#صادقی

https://t.me/cacpc

در پاسخ به توضیحات این نظرسنجی آقای وریا نوروزی دانشجوی دکتری برنامه ریزی درسی و علاقه مند به حوزه چندفرهنگی و آموزش فلسفه به کودکان مطلبی نوشته اند که بدون کم و کاست منتشر می شود.

آموزش چندفرهنگی گرایی و زبان مادری

✍ وریا نوروزی*

آموزش چندفرهنگی، جنبشی اصلاحی- آموزشی است که هدف اصلی آن ایجاد دگرگونی در مراکز آموزشی به گونه¬ای است، که همه ی دانش آموزان با هر فرهنگی بتوانند فرصت های برابر آموزشی را تجربه کنند. فرهنگ شامل زبان، قومیت، نژاد، مذهب، جنسیت و ... می باشد که دانش آموزان در محیط های آموزشی بایستی فارغ از هر فرهنگی، از آموزش مناسب و بدون تبغیض برخوردار گردند.
توجه به تنوع فرهنگی در آموزش و آشنایی فراگیران با فرهنگ های مختلف، موجب پرورش حس احترام به دیگری و دوری از تعصب و در نتیجه کاهش تنش های فرهنگی و زیست مسالمت آمیز با هر نوع پیشینه فرهنگی می  گردد. 
زبان یکی از نمودهای تنوع فرهنگی شمرده می¬شود، که با توجه به اینکه هر زبان منعکس کننده یک نگاه جهانی و فرهنگ بی¬همتاست لزوم توجه به تنوع زبانی در برنامه¬ی درسی امری مهم است که به دلیل اهمیت و نقش آن در اندیشه، یادگیری و پیشرفت تحصیلی و  خودشکوفایی فراگیران و برقراری ارتباط و تعامل اجتماعی، اهمیتی مضاعف را در آموزش چندفرهنگی داراست.
بر این اساس نیاز است که در طراحی برنامه درسی به زبان های مختلف توجه شده و آموزش به زبان مادری مورد توجه جدی واقع شود. اما سوالی که در این راستا به ذهن خطور می کند آن است که آیا محتوای برنامه درسی رسمی بایستی با زبان ملیت های مختلف تهیه و طراحی شود؟ آیا اصلا در کشوری همانند ایران با تنوع زبانی بسیار، این امر ممکن است؟
برای پاسخ به این سوال نیاز است آن را از دو دیدگاه مخالفان و موافقان بر اساس نظریه آموزش چندفرهنگی بررسی کنیم. اگر به این سوال پاسخ منفی دهیم، فرصت برابر و عدالت آموزشی به عنوان یکی از اهداف اصلی آموزش چندفرهنگی به فراموشی سپرده خواهد شد. چون در صورت انتخاب زبانی خاص به عنوان زبان رسمی آموزش، نمی توان ادعا کرد که فرصت برابر و عدالت آموزشی برای دانش آموزانی که زبان مادری آنها، زبانی غیر از زبان رسمی است فراهم شده است. به عبارتی با توجه به اینکه زبان رسمی در نقش زبان دوم و یا گاهی سوم آنها خواهد بود، عملکرد تحصیلی و مهارت های ارتباطی آنان تحت تاثیر زبان آموزی قرار خواهد گرفت. روانشناسان معتقدند زبان ابزار اندیشیدن است و پیشرفت تحصیلی و مهارت اندیشیدن دانش آموزانی که زبان مادری و آموزشی آنها متفاوت است نسبت به دانش آموزانی که زبان مادری و آموزشی آنها یکی است کمتر خواهد بود.  
اما اگر پاسخ مثبت به سوال داشته باشیم، این پرسش ایجاد خواهد شد که آیا این امکان وجود دارد که محتوای برنامه درسی براساس تنوع زبانی و با زبان های مختلف ملیت های ایرانی تدوین شود؟ به عبارتی چگونه می توان کتب درسی را برای تمامی زبان ها در ایران طراحی کرد؟ آیا تمامی زبان ها امکان تبدیل شدن به زبان آموزش رسمی را دارند و یا این ویژگی فقط در زبانی خاص قابل مشاهده و ممکن است؟ در این صورت ارتباط ایرانی ها با ت.جه به تنوع زبانی چگونه برقرار شود؟ و در نهایت اینکه آیا این موضوع منجر به از هم گسیختگی و قطع ارتباط ایرانیان با همدیگر به جای ارتباط و تعامل مدنظر آموزش چندفرهنگی نخواهد شد؟
در پاسخ به پرسش اول باید اذعان کرد اولین مانع برای این امر نه تنوع و تکثر زبانی در ایران بلکه سیستم متمرکز در نظام آموزشی ایران است. چرا که در نظام آموزشی متمرکز امکان طراحی و تدوین کتب درسی بر اساس زبان های مختلف عملا غیرممکن و غیر عملی است. در کشورهای از لحاظ فرهنگی متنوع و متکثر مانند ایران که از نظر جغرافیایی و شرایط اقلیمی نیز دارای تفاوت های بسیاری است، مدیریت نظام آموزشی به شیوه متمرکز چاره ای جز شکست و تلاش جهت یکسان سازی فرهنگی نخواهد داشت و نمی تواند پاسخگوی انتظارات آموزشی مناطق مختلف باشد. بنابراین ابتدا نیاز است نظام آموزشی از متمرکز به غیرمتمرکز تغییر یافته و سپس در هر منطقه ای، با توجه به اهداف آموزشی که توسط وزارت آموزش و پرورش تهیه و به ادارات تابعه جهت طراحی برنامه درسی ابلاغ می گردد، زبان اکثریت آن منطقه جهت آموزش مورد استفاده قرار بگیرد.. در این شرایط با توجه به پراکندگی زبانی در ایران، می توان از تجارب دیگر کشورها در برخورد با کودکان مهاجر و یا اقلیت ها استفاده کرد. به عنوان مثال ترکان ساکن تهران می توانند انتخاب کنند که در مدارس ویژه ی ترک ها آموزش ببینند یا در سایر مدارس. 

ادامه مطلب صفحه قبل

در پاسخ به پرسش بعدی لازم است تاکید شود که بکارگیری تمامی زبان ها به عنوان زبان رسمی آموزش ممکن می باشد. شاهد این ادعا نیز آن است که هم اکنون در کشورهای همسایه، زبان قومیت های مختلف ایرانی به عنوان نمونه ترکی، کوردی، عربی، بلوچی و... به عنوان زبان رسمی اداری و آموزشی مانند زبان فارسی در ایران مورد استفاده می باشند. لهجه های گوناگون هر زبان نیز مانند زبان فارسی در آموزش مشکلی ایجاد نخواهند کرد، همانطور که هم اکنون لهجه اصفهانی و یا تهرانی مورد مناقشه نمی باشد. 

در پاسخ پرسش بعدی باید گفت؛ در آموزش چندفرهنگی تاکید بر فرهنگ های خاص به معنای جداسازی فرهنگی نیست. بنابراین لازم است در محتوای درسی تمامی مناطق فارغ از زبان رسمی، دیگر فرهنگ های ایران مورد توجه قرار گرفته و مثال هایی از آنان در کتب درسی موجود باشد. همچنین آموزش زبان فارسی به عنوان پیوند دهنده ایرانیان در کنار زبان مادری و به عنوان زبان مکمل مورد توجه خواهد بود. 

در پایان تاکید می گردد استفاده از اصطلاح قوم و ملت نشان از برتر دانستن فرهنگی خاص نیست عرب، ترک، کورد، بلوچ، فارس و... همگی یا قوم هستند و یا ملت و تفکیک آن با صاحب نظران حوزه سیاست و جامعه شناسی خواهد بود.

#چندفرهنگی
#زبان_مادری
#وریا_نوروزی

https://t.me/cacpc