وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

در پاسخ به یادداشت دکتر مرتضی نظری

ضمن تشکر از دکتر نظری دوست و همکار عزیز

اغلب یاداشت های خوب ایشان را دنبال می کنم، ولی این نوشته را (مهمانی که صاحبخانه را کوچک می شمرد) مستدل ندیدم. داشتن "نگاه صفر و یک"در اغلب موضوعات کارساز نیست. در اینجا منظورم از نگاه صفر و یک، "استاد دانشگاه بودن و تصدی یک مسئولیت در دستگاهی خارج از دانشگاه" است.

تا جایی که بنده اطلاع دارم، از دانشگاه دو نفر در مسئولیت های رده بالای وزارت آموزش و پرورش حضور دارند. در راس سازمان پژوهش؛ جناب دکتر ملکی و در راس معاونت آموزش ابتدایی؛ خانم دکتر حکیم زاده. اغلب هر دو را از نزدیک می شناسیم. افراد خوشنام و خوشفکری هستند.

اما فرض کنید به جای این دو فرد که هر کدام به نسبتی نزدیک به حاکمیت هستند، دکتر فتحی، دکتر موسی پور، دکتر باقری، از جوان ها بنده یا دکتر قادری در این مسئولیت ها به ویژه در راس سازمان پژوهش بودیم، آیا این اتفاقات رخ می داد؟ قطعا اتفاق نمی افتاد. نه کتاب ها ایدئولوژیک می شد، نه دچار جرح و تعدیل های نامناسب می گشت، ضمن بر اینکه احتمالا این بخش ها به سمت یک پویایی و چابکی هم پیش رفته بود.

همه این افرادی که اسم بردم، استاد دانشگاه هستند، اما اگر میدان به این گونه افراد داده می شد، حتما فضای کار به شیوه ای دیگر پیش رفته بود.
مثال بارزش شاید دکتر نجفی باشد. یک فرد دانشگاهی خارج از آموزش و پرورش بود، اما از میان همه وزیران از منظر بدنه آموزش و پرورش بهترین عملکرد را داشت.

در نتیجه، لزوما استاد یا دانشگاهی بودن، موجب این کار نشده، بلکه به نسبت اینکه کدام استاد یا کدام دانشگاهی، انتخاب شود، مساله ها، رویکردها و عوامل اجرایی متفاوت می شوند. خیلی از استادان دانشگاه هستند که اهل تعاملند و اهل تبختر نیستند، در عین حال اهل تعظیم به افراد و نگاه های خاص هم نیستند. اما می توانند بهترین شیوه مدیریتی را هم اتخاذ کنند.

البته یک نکته دیگر را هم باید اضافه کرد و آن نقش فضای حاکم بر کشور است. در مجموع فضای مدیریتی عالی کشور ریاکارانه، غیر شفاف و محافظه کارانه است. وزارت آموزش و پرورش به عنوان یک سازمان محافظه کار از یک سو و نیز نقش باز تولیدی آن در اغلب حکومت های اقتدارگرا، چاره ای جز تمکین این وضعیت ندارد، لذا این ویژگی ها را هم باید به موارد قبلی اضافه کرد تا بتوان پیچیدگی مدیریت در فضای آموزش و پرورش را بهتر درک و تحلیل کرد.

یادداشت دکتر نظری را در این آدرس ملاحظه فرمایید.
(@IranHumanDevelopment2)


https://t.me/cacpc

خداحافظ رفیق!
دکتر احمد گل محمدی از استادان علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی هم به خاطر کرونا پرکشید.
خداوند به همه ما صبر عطا فرماید!
@cacpc

https://www.instagram.com/tv/CS5vfUxokn3/?utm_medium=share_sheet

آرزوی آمرزش برای همه کادر بهداشت و درمان کشور که به خاطر لجاجت و ندانم کاری برخی از مسئولین آسمانی شدند.

پزشکان، پرستاران؛ ما مردم ایران قدر زحمات شما را می دانیم.

"روز پزشک مبارک"

@cacpc

من باغ گلی جسور، اما محجوب را می پسندم!
(چرا باغ گلی رای نیاورد)؟
.....................‌‌‌‌‌‌.......

بنده آقای باغ گلی را از نزدیک ندیده و نمی شناسم، اما از همکاران و شاگردانش که در مورد وی سوال می کردم، شاه بیت کلام شان همواره این بود:

وی "فردی جسور اما، مودب و اهل تعامل است."
..................‌‌‌‌‌...

❇️ سخن اول
فرایند انتخاب اعضای کابینه سیزدهم به سرانجام خود رسید. برای آقای رئیسی و وزرایش آرزوی موفقیت می کنیم. ایران را کشور بحران ها نام گذاری کرده اند. امیدواریم این وزراء بتوانند، خود و مردم ایران را از این بحران ها به سلامت عبور دهند.
همانطور که مطلع هستید، همه وزرای پیشنهادی کابینه سیزدهم به جزء آقای حسین باغ گلی وزیر پیشنهادی وزارت آموزش و پرورش از مجلس، رای اعتماد گرفتند. اینکه چرا ایشان موفق نشد، تحلیل های مختلفی ارائه و احتمالا ارائه خواهد شد. اما بنده تحلیل متفاوتی دارم که تقدیم می کنم:

به نظر نگارنده، دلیل عدم کسب رای اعتماد، نه تلاش های مدنی معلمان، نه نظرات مخالف طیف های مختلف معلمان، نه موضع گیری های فضای مجازی و نه برنامه ایشان بود؛ بلکه آقای باغ گلی هر چند در صحن علنی مجلس جسور و بی باک بود، اما محجوب و افتاده نبود و غرور نمایندگان مجلس را نشانه رفت.

من خود افراد جسور و در عین حال فروتن و محجوب را بسیار می پسندم. برای من افراد و استادان ایده آل و در کل انسان های ایده آل، آنهایی هستند که آزاده، شفاف، جسور و شجاع اما در عین حال محجوب و فروتن هستند. آقای باغ گلی دو ویژگی شفاف و جسور بودن را داشت اما در صحن مجلس به هیچ عنوان محجوب و فروتن نبود. شاهد مثال هایی را عرض می کنم:

✅ در طی سخنرانی نیم ساعته اش در مجلس، موضع بالا به پایین به نمایندگان داشت. در حالی که به لحاظ سنی شاید برای برخی از نمایندگان در حد فرزند و یا نوه آنها محسوب می شد و با این رفتار غرور آنان را نشانه رفت.

✅ در چند مورد آنها را نصیحت کرد در حالی که در حد فرزند و یا نوه برخی از نماینده ها بود و اینجا نیز غرور آنها را نشانه رفت.

✅ در چند مورد آشکارا و یا تلویحی اشاره کرد که همه چیزدان و متخصص است. در حالی که هم اهالی مجلس و هم خود ایشان به خوبی می دانند که متخصص تر از ایشان در کشور کم نداریم.

✅ در چند مورد از اصطلاح "دعا کردن" استفاده کرد. معمولا در فرهنگ ما از این اصطلاح، زمانی استفاده می شود که فرد، طرف مقابل خود را گناهکار و یا در وضعیت نامطلوب بداند. این مورد نیز غرور نمایندگان را جریحه دار کرد.

✅ مورد آخر اینکه، به نوعی نمایندگان را تهدید کرد که چاره ای جزء انتخاب ایشان ندارند(دست کم بیانش چنین چیزی را القاء می کرد).این مورد نیز غرور آنها را جریحه دار کرد.

✳️ سخن آخر
ای کاش، آقای باغ گلی، در صحن مجلس، هم جسور و هم مودب و محجوب بود. من به شخصه خوشحال می شدم، فردی با ویژگی های جوانی، جسور بودن، اهل مشورت بودن، از اهالی تعلیم و تربیت بودن و در عین حال فروتن و محجوب بودن، وزیر آموزش و پرورش می شد.

من آقای باغ گلی جسور اما محجوب را می پسندم!

#باغ_گلی
#وزارت_آموزش_و_پرورش
#صادقی

https://t.me/cacpc