شهرهای افغانستان مظلوم یک به یک و در پی بی تفاوتی مسئولین ایرانی و سکوت رسانه های غرب و شرق در حال سقوط هستند.
این کلیپ تقدیم به دوستان #افغانستانی

از خانم دکتر شهرزاد سرخوش بابت ارسال این کلیپ تشکر می کنم.

#افغانستان
#طالبان
#سقوط

https://t.me/cacpc

سخنی با معاونین، مدیران کل و کارشناسان وزارت آموزش و پرورش!
..............‌‌‌.‌.....................‌

علیرضا صادقی، دانشیار برنامه درسی و آموزش چندفرهنگی دانشگاه علامه طباطبایی

#مقدمه
پس از معرفی آقای باغگلی به عنوان گزینه پیشنهادی وزارت آموزش وپرورش، گروهی از دوستان و مخاطبان، درخواست داشتند تا نظر خود را درباره ایشان بیان کنم. با توجه به اینکه بنده آشنایی چندان و داده قابل قبولی از ایشان ندارم و مثل بقیه افراد، دانسته هایم از طریق ویدئوها و اندکی هم از طریق دانشجویان و همکاران ایشان در دانشگاه فردوسی مشهد است، حق اینست که فعلا اظهار نظری نکنم. اما در این زمینه پیشنهادی به معاونین و مدیران کل وزارتخانه و نیز آقای باغگلی دارم که در ادامه خواهد آمد.

نکته اول:
به نظر بنده، برش هایی از یک گفتگو یا نقل و قول های پراکنده از یک فرد، داده مناسبی برای تحلیل ایده های آن فرد نیست. داده های جامع تری لازم است، که فعلا چنین داده ای از ایشان موجود نیست.

نکته دوم:
موافقت ها و مخالفت ها
در این مدت که ایشان رسما برای تصدی وزارت آموزش و پرورش معرفی شدند، دو گروه بیش از دیگران اظهار نظر کرده اند. گروه اول استادان حوزه تعلیم و تربیت به ویژه اساتید دانشگاه فردوسی مشهد و گروه دوم نیز معلمان به ویژه تشکل های شناخته شده فرهنگیان.
با توجه به اظهار نظرهای انجام شده، عمده استادان دانشگاه فردوسی مشهد، موافق ایشان بوده و به طور رسمی از ایشان نیز حمایت کرده اند و در مقابل؛ اغلب تشکل های فرهنگیان مخالف معرفی ایشان برای تصدی وزارت آموزش و پرورش هستند.

با این فرض، هر فردی که دغدغه آموزش این مرز و بوم را دارد، حق دارد نظر خود را درباره ایشان یا هر فرد دیگری که به عنوان گزینه وزارت آموزش و پرورش معرفی می شوند، ابراز کند. اما به نظرم معاونین و مدیران ستادی کنونی و سابق وزارت آموزش و پرورش که تجربه زیسته قابل توجهی در بدنه وزارتخانه ی مزبور را دارند، حق بیشتری برای ابراز نظر در خصوص انتخاب وزیر وزارتخانه متنوع را داشته، چرا که اشراف میدانی و عملیاتی بیشتری به وزارتخانه دارند و واقع گرایانه تر می توانند نظرات و برنامه های ایشان را نقد کرده و پیشنهادات سازنده تری هم ارائه کنند. لذا در زمان کنونی جای ابراز نظر این گروه که اتفاقا دستی بر آتش دارند، در این فضا و در این موقعیت بسیار خالی است. به نظر می رسد سکوت این افراد در برهه کنونی، جای سوال داشته و نپذیرفتنی است. هرچند، تا حدودی می توان دلیل این سکوت را هم درک کرد و احتمالا این دوستان نگران آینده مناصب تحت تصدی خود هستند، اما پیشنهاد می کنم این دوستان به خاطر سرنوشت وزارتخانه مهم، از لاک محافظه کاری بیرون آمده و جلسات بدون حب و بغض کارشناسی تشکیل داده و ایده ها و نظرات آقای باغگلی را بررسی نموده و به اطلاع دغدغه مندان حوزه آموزش برسانند.
هر چند تشکیل جلسات خصوصی و گفتگو با ایشان هم موثر است اما، اظهار نظر شفاف این کارشناسان و مدیران می تواند، به شفاف سازی در عرصه عمومی موضوع، کمک شایانی کند.

#نکته_آخر:
انتظار از آقای باغگلی
از آقای باغگلی هم انتظار می رود؛ جامعه طرف مشورت خود را از دایره تعداد محدودی از افراد خاص، به دایره بزرگتر تسری دهند و با انتقادات و اعتراضات تشکل های معلمان برخلاف آنچه که در لایو اینستاگرامی اظهار داشتند و آنها را تحریک شده خواندند، برای آنها حق قائل شده و از آنها هم به عنوان طرف مشورت، استفاده کنند. این استراتژی که تشکل های معلمان حق دارند، اظهار نظر و حتی مخالفت کنند، حتما به نفع آقای باغگلی، آینده ایشان و وزارتخانه مهم آموزش و پرورش خواهد بود.

#باغگلی
#کارشناسان_آموزش_و_پرورش
#انتخاب_وزیر
#صادقی

https://t.me/cacpc

وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

وضعیت افغانستان بعد از سقوط دولت مرکزی و استقرار طالبان در تماس تلفنی با آقای شریفی از کابل


@cacpc

در پاسخ به یادداشت دکتر مرتضی نظری

ضمن تشکر از دکتر نظری دوست و همکار عزیز

اغلب یاداشت های خوب ایشان را دنبال می کنم، ولی این نوشته را (مهمانی که صاحبخانه را کوچک می شمرد) مستدل ندیدم. داشتن "نگاه صفر و یک"در اغلب موضوعات کارساز نیست. در اینجا منظورم از نگاه صفر و یک، "استاد دانشگاه بودن و تصدی یک مسئولیت در دستگاهی خارج از دانشگاه" است.

تا جایی که بنده اطلاع دارم، از دانشگاه دو نفر در مسئولیت های رده بالای وزارت آموزش و پرورش حضور دارند. در راس سازمان پژوهش؛ جناب دکتر ملکی و در راس معاونت آموزش ابتدایی؛ خانم دکتر حکیم زاده. اغلب هر دو را از نزدیک می شناسیم. افراد خوشنام و خوشفکری هستند.

اما فرض کنید به جای این دو فرد که هر کدام به نسبتی نزدیک به حاکمیت هستند، دکتر فتحی، دکتر موسی پور، دکتر باقری، از جوان ها بنده یا دکتر قادری در این مسئولیت ها به ویژه در راس سازمان پژوهش بودیم، آیا این اتفاقات رخ می داد؟ قطعا اتفاق نمی افتاد. نه کتاب ها ایدئولوژیک می شد، نه دچار جرح و تعدیل های نامناسب می گشت، ضمن بر اینکه احتمالا این بخش ها به سمت یک پویایی و چابکی هم پیش رفته بود.

همه این افرادی که اسم بردم، استاد دانشگاه هستند، اما اگر میدان به این گونه افراد داده می شد، حتما فضای کار به شیوه ای دیگر پیش رفته بود.
مثال بارزش شاید دکتر نجفی باشد. یک فرد دانشگاهی خارج از آموزش و پرورش بود، اما از میان همه وزیران از منظر بدنه آموزش و پرورش بهترین عملکرد را داشت.

در نتیجه، لزوما استاد یا دانشگاهی بودن، موجب این کار نشده، بلکه به نسبت اینکه کدام استاد یا کدام دانشگاهی، انتخاب شود، مساله ها، رویکردها و عوامل اجرایی متفاوت می شوند. خیلی از استادان دانشگاه هستند که اهل تعاملند و اهل تبختر نیستند، در عین حال اهل تعظیم به افراد و نگاه های خاص هم نیستند. اما می توانند بهترین شیوه مدیریتی را هم اتخاذ کنند.

البته یک نکته دیگر را هم باید اضافه کرد و آن نقش فضای حاکم بر کشور است. در مجموع فضای مدیریتی عالی کشور ریاکارانه، غیر شفاف و محافظه کارانه است. وزارت آموزش و پرورش به عنوان یک سازمان محافظه کار از یک سو و نیز نقش باز تولیدی آن در اغلب حکومت های اقتدارگرا، چاره ای جز تمکین این وضعیت ندارد، لذا این ویژگی ها را هم باید به موارد قبلی اضافه کرد تا بتوان پیچیدگی مدیریت در فضای آموزش و پرورش را بهتر درک و تحلیل کرد.

یادداشت دکتر نظری را در این آدرس ملاحظه فرمایید.
(@IranHumanDevelopment2)


https://t.me/cacpc