چون کلید خوشحالی در ندانستن و فکر نکردنه‌.

ولی بهرحال جواب این جماعت رو باید اینطور داد که: نه، من به پیروزی سربازان انگلیس بر نازی‌ها افتخار نمی‌کنم. خوشحالم که تونستند پیروز بشن، چون اگه نشده بودند معلوم نبود زیر سلطه آلمانی‌ها چه به روز ما می‌اومد، اما افتخار نمی‌کنم، چون کاریه که اون‌ها انجام دادند، نه من. من فقط به کاری که خودم انجام دادم میتونم افتخار کنم. مثل نوشتن این کتاب یا هرچی. درباره برده‌داری اجدادم هم متأسفم اما احساس گناه نمی‌کنم، چون من برده‌ ندارم. برده‌ها برای اینکه نجات پیدا کنند باید خودشون یه کاری می‌کردند، مثل سربازان انگلیسی که علیه نازی‌ها کاری کردند، اینکه صدها سال بعد ازینکه مردند یکی مثل من احساس گناه کنه، بدردشون نمیخورد.