زنگ‌ها زده می‌شود

در‌ها باز می‌شوند
این برای شما شروع یک خاطره است
بوی مشق می‌آید

بوی خرده پاک کن‌های بغل دستی
بوی دعوا‌های زنگ تفریح بچه‌ها

و هر از گاهی اخم ناظم مدرسه
بوی املا نوشتن

صدای قدم‌های معلم
بوی مهر آمد

ماه مدرسه
آغاز سال جدید تحصیلی بر اولیا بزرگوار ، دانش آموزان عزیز و فرهنگیان بی ادعا و کم توقع مبارکباد 🌹🙏🇮🇷

@buvanloo

به بهانه بازگشایی مدارس

✍ قادر قادری
پژوهشگر ارشد مسائل اجتماعی و کارشناس رسانه

گاهی دلم برای بوانلو تنگ می‌شود؛
برای بوانلوی سال‌های دور، برای همان روستایی که شاید آن روزها از خیلی چیزها محروم بود، اما یک چیز داشت که هیچ‌وقت محروم نبود: استعداد بچه‌هایش.
دهه پنجاه بود.
مدرسه ابتدایی بوانلو ساده بود آن‌قدر ساده که حتی آب نداشت.

اگر تشنه می‌شدیم، یواشکی از مدرسه بیرون می‌زدیم و خودمان را به جوی آبی می‌رساندیم که از نزدیکی مدرسه می‌گذشت. چند جرعه آب می‌خوردیم و دوباره برمی‌گشتیم سر کلاس.

کیف مدرسه‌مان کیف نبود
کیسه‌ای بود که مادرمان با دست خودش گلدوزی می‌کرد.
موها باید صفر می‌بود.
عمورضا سلمانی روستا، هم اگر هر جای بوانلو ما را گیر می‌آورد، دیگر ول‌کن نبود!
اما در همان مدرسه ساده، اتفاق بزرگی در حال رخ دادن بود.
معلم‌هایی مثل داود اوغازی، فریدون شیدایی و مرحوم علی‌محمد نادری، در شرایطی که امکانات آموزشی بسیار محدود بود، نسلی را تربیت می‌کردند که بعدها هر کدام راهی به سوی آینده باز کردند.
از همان مدرسه، پزشک و مهندس و مدیر و کارمند و معلم و نظامی بیرون آمدند.
و این قصه هنوز ادامه دارد.
امروز هم بچه‌های بوانلو در منطقه به هوش و زرنگی شهره‌اند هر سال چندین جوان بوانلو راهی دانشگاه‌های معتبر کشور می‌شوند و تعداد معلمان برخاسته از این روستا در شهرستان، کم‌نظیر است.
شاید جالب‌تر از همه این باشد که کمتر خانواده‌ای را در بوانلو می‌توان پیدا کرد که دست‌کم یک نفر با تحصیلات عالی نداشته باشد.
این‌ها فقط چند آمار و عنوان شغلی نیستند
این‌ها بخشی از هویت بوانلو هستند.
هویتی که از دل محرومیت بیرون آمد، اما اجازه نداد محرومیت، سرنوشت بچه‌هایش را تعیین کند.
ما شاید آن روزها آبخوری نداشتیم،
کیف درست‌وحسابی نداشتیم،
امکانات آموزشی زیادی نداشتیم
اما معلم داشتیم، خانواده‌هایی داشتیم که به درس اهمیت می‌دادند و بچه‌هایی داشتیم که می‌خواستند یاد بگیرند و جلو بروند.
حالا که سال‌ها گذشته، وقتی به آن مدرسه کوچک نگاه می‌کنم، می‌بینم بزرگی یک مدرسه به ساختمان و امکاناتش نیست
گاهی یک مدرسه ساده در یک روستای محروم، می‌تواند آدم‌هایی تربیت کند که بعدها در دانشگاه، بیمارستان، مدرسه، اداره و جامعه، جای خودشان را پیدا کنند.
برای همین است که بوانلو برای من فقط یک روستا نیست.
بوانلو بخشی از هویت من است بخشی از جایی که اولین بار فهمیدم دانستن، می‌تواند آدم را از یک روستای کوچک به هر جای این سرزمین ببرد.
هنوز وقتی چشم‌هایم را می‌بندم، خودم را در همان مدرسه می‌بینم
با همان کیسه گلدوزی‌شده مادر،
کنار همان جوی آب،
با موهای صفر،
با شیطنت‌های کودکانه
و صدای معلم‌هایی که از سال‌های دور می‌آید.
داود اوغازی...
فریدون شیدایی...
و مرحوم علی‌محمد نادری...

چه کسی آن روز فکر می‌کرد از آن مدرسه ساده، روزی این همه پزشک و مهندس و معلم و مدیر و دانش‌آموخته بیرون بیاید؟

شاید راز بوانلو همین باشد
روستایی که امکاناتش کم بود، اما آرزوهای بچه‌هایش بزرگ.

و ما هر جا که رفتیم، هر عنوانی که گرفتیم و هر قدر از بوانلو دور شدیم،
یک تکه از آن مدرسه، آن جوی آب، آن کیسه گلدوزی‌شده مادر و آن روزهای ساده را با خودمان بردیم.
چون آدم ممکن است از زادگاهش دور شود
اما از ریشه‌هایش نه.
بوانلو فقط جایی نیست که کودکی‌مان را در آن گذراندیم
جایی است که بخشی از «ما» در آن ساخته شد.

رسانه مردم فرهیخته بوانلو
@buvanloo

عروسی سنتی و اصالتی آقای نوید مردانی شهریور ۱۴۰۵ روستا بوانلو

@buvanloo

Tu Li Dilê Min Î | Strana Kurdî 🎶❣

توزیع آرد خام روستایی و عشایری استان از امروز پنجشنبه به صورت هوشمند آغاز شد.

یزدانی، مدیرکل غله و خدمات بازرگانی خراسان شمالی:
🔹 توزیع آرد خام روستایی و عشایری استان از امروز پنجشنبه به صورت هوشمند آغاز شد.

🔹این طرح با هدف ساماندهی فرآیند توزیع آرد روستایی و عشایری و افزایش نظارت بر میزان آرد اختصاص یافته به خانوار‌ها اجرا می‌شود.

@buvanloo