🏡✨ فروش فوری یک قطعه زمین در روستای بوانلو ✨🏡

📍 موقعیت: روستای بوانلو
📐 متراژ: ۱۵۰ مترمربع
📌 موقعیت دقیق: پشت منزل مسکونی آقای بابا گل خوش‌اندام، کوچه آقای خوش‌نما

💰 قیمت: توافقی

📞 جهت اطلاعات بیشتر و هماهنگی با فروشنده تماس بگیرید:

👤 محمد نبی ملت
📱 ۰۹۱۵۱۸۸۷۸۴۳

🌹 لطفاً در گروه‌ها و کانال بوانلو اطلاع‌رسانی و به دوستان و آشنایان معرفی کنید.

🙏 با تشکر

⁨ هرچه بیشتر به تاریخ و گذشته مون نگاه می کنیم ؛ بیشتر به غنی بودن و ریشه دار بودنمون توی این آب و خاک پی می بریم 🥰


کَِلَِیَِپَِ_هَِاَِیَِ_زَِیَِبَِاَِ_دَِاَِسَِتَِاَِنَِ_وَِ_پَِنَِدَِ

ظالئم عوی عوی عوی ده نالئم......
#موسیقی
#کوردی


@buvanloo🌹❤️👍🙏✌️

اطلاعیه مهم و فوری

قابل توجه روستاییان و عشایر عزیز و ارجمند بوانلو

با سلام و احترام،

به اطلاع می‌رساند جهت بهره‌مندی از خدمات بیمه روستایی در هنگام مراجعه به پزشکان متخصص، داشتن
«کد اجرایی» (شماره ارجاع) الزامی است.

لذا خواهشمند است قبل از مراجعه به پزشک متخصص، حتماً نسبت به دریافت کد اجرایی از پزشک خانواده (مرکز خدمات جامع سلامت محل سکونت خود) اقدام نمایید.

نکات مهم:

در صورت عدم ارائه کد اجرایی در زمان ویزیت پزشک متخصص، تمامی هزینه‌های مربوط به ویزیت، دارو، آزمایشگاه و خدمات پاراکلینیکی به صورت آزاد محاسبه خواهد شد.
لطفاً برای جلوگیری از بروز هرگونه مشکل در روند درمان و پرداخت هزینه‌ها، پیش از مراجعه به متخصص، فرآیند ارجاع را تکمیل فرمایید.
با تشکر
رسانه مردم فرهیخته بوانلو
@buvanloo

سیب دو قلوی به هم چسبیده

مهدی نیکدل
@buvanloo

تجدید خاطره و نثار فاتحه جمعی از دوستان پرفسور حسین زاده بر سر مزارش در سالروزوفات ایشان .
یاد و نامشان گرامی باد 🥀

@buvanloo

ای نشسته بر تاج پادشه زمین!

این تاج و تخت، کوه، با آن همه صلابت؛ به تاج‌گذاری تو می‌بالد.

جلال و عظمت تو، در لبخند است و دافعه تو در حرارت جهنمی. چه زیبا حد و مرز رفاقت را ترسیم کرده ای!!!
دور باشی، محرومی و نزدیکی بسیار هم، تحمل می‌باید که نیست.

هرگاه در نگاه گل خلاصه می‌شوی، زیباست.
رقص برگ در مراسم استقبال تو دیدنی است.
سیب رنگین می آید و آراسته.

شب و سیاهی رنگ پریده می‌روند و هراسان.

اینهمه هست و چه بسا خصایلی که در مخیله نمی‌گنجد و اقلیم واژگان من، یارای اینهمه بزرگی را ندارد.
زیبایی در تو معنی می‌شود و تفسیر طبیعت در بازی شطرنج، مهره ای در قواره تو ندارد.
نه در نظم تو چرایی وجود دارد و نه در قانون همه‌پسند تو جای تعلل.
آمدن تو همه نشاط است و رفتن تو، سراسر امید. در روزمرگی های این روزگار پرتکرار، تکراری شده ای اما تکرار تو هم زیباست.
در غزل، تکرار شیرین خوشایند فرهاد است.

✍️ یحیی خوشنما ❤️🌹🙏

@buvanloo

‍ در یادِ رفیقِ سفر؛ از چادرِ سیاه صفر اقا تا تالارهای علم
او از جایی آمد که جهان تنها به اندازه یک چادر سیاه بودجایی که در میانِ تار و پودِ سیاه و سردِ آن چادرنوری در دل او روشن شد که هیچ طوفانی نتوانست خاموشش کند. پرفسور اسماعیل حسین‌زاده بوانلو مردی که از میان سختی‌های بی‌امان راهِ رسیدن به دانش را به سختی گشود.
او که از دانشگاه تهران با دست‌هایی خالی اما با ایمانی پولادین کارشناسی را به پایان رسانده بود با کوله‌باری از اضطراب و امید راهیِ خاکِ بیگانه شد. آمریکا برای او، نه تفرجگاه، که میدانِ نبرد با فقر و تنهایی بود. او در آن دیار غریب  تنها نبود او با خویشتنِ خویش و با اراده‌ای که از دلِ آن چادر سیاه بیرون آمده بود می‌جنگید.
او در روزهایی که دیگران در رفاه بودند در میانه‌ی کتاب‌ها و معادلات اقتصاد با تهی بودنِ سفره و سنگینیِ تنهایی خود را صیقل داد. اما او از آن دست مردان بود که اگر در سختی‌ها ریشه می‌دوانند در شکوفایی بی‌همتا می‌شدند. او که در رشته اقتصاد از ترازهای جهان گذشت در نهایت به جایگاه اساتید برترِ آن سرزمین رسید؛ مردی که جهان او را شناخت اما قلبش همواره در جستجوی ریشه‌ها بود.
اما چه بازیِ تلخی است که مردی که از کوه‌های دانشِ جهان برمی‌خیزد تنها در یک خاکِ آشنا آرام می‌گیرد. او که در تالارهای بزرگِ علمی آمریکا نامی ماندگار ساخت
ودر نهایت در سکوتِ زیبای زادگاهش بوانلو1398/6/29 به خواب ابدی رفت. او به ما آموخت که شکوه در دارایی نیست بلکه در رسیدن به قله‌های دانش و بازگشتِ با احترام به آغوشِ خاکِ وطن است.
روحش شاد یادش گرامی باد.
از طرف بستگان مرحوم🖤🖤🖤

@buvanloo

‍ پاییز
این خون گستر تب‌ریز
التهاب آور نشاط انگیز
خمار عرق آلود به دانه های ریز شبنم

پاییز
فصل جلوه گری رنگها
خودنمایی برگ و قنوت دستان ترک خورده باغبان پیر آفتابزده

پاییز می آید. در کلبه‌ی یکی سرنا می‌زنند. یکی سرگرم ذخیره است. دیگری در مهیای کیف و کفش مدرسه.
یکی خمیده می‌رود. عمری در کومه سر کرده و در مناجات با خدای خود، زیر سایه درختی آشنا به آداب او، سر بر آستان او نهاده و چشمی به آورده او در یک سال پیکار با روزگار است و چشم دیگرش به درگاه خدا.

دیگری حلقه بر دست، راهی را آغازیده که به گمانم نیم قرن تا دیگری فاصله دارد.
او، در خشت خام می‌نگرد و این در تماشای آینه است.
برگ، آراسته است. به رسم خود دلبری می‌کند. بدون قلم زدنی، زیبا شده و زیبایی را به تمسخر گرفته.
هرآنچه خدا توانسته، نگاهی ویژه ارزانی داشته و خود « فتبارک الله احسن الخالقین» را بر گردن آویخته.
شیپور روزگار، پیمانه را پر می‌کند و برگ در ساز باد می‌رقصد. افتاده می‌آید و سر به زیر.
شاخه برهنه می‌شود و برهنگی را فرهنگ نمی داند و فرهنگ را برهنه نمی‌کند.
آدابی است که تن می‌دهد و ایستاده، صبوری می‌کند و سکوت.
چه در برابر پیروزی لشکر زره پوش پاییز و چه در شبیخون طوفانی زمستان.
استوار است و امیدوار.
پاییز، زیباست. هم خنکای صبحگاهی آن و هم پناهندگی سالخوردگان به آفتابش.
خوشه زرشک انگار شمشیر خورده است.
پوست گردو، دباغی شده
به گمانم زمین هم زیر دست نمدمال بوده. کوفته است و غبارآلود
باغ، تن می‌دهد به سیلی خوشه چین
چوپان، عزم سفر دارد
ایل، آماده کوچ می شود

چه می‌دانم. هرچه بود و هست، هی مرور می شود و گلدان خاطرات را معطر می‌کند
به قول اخوان
«داستان از میوه های سربه گردونسای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید .
باغ بی برگی
خنده اش خونیست اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش میچمد در آن.
پادشاه فصلها ، پائیز».
✍️یحیی خوشنما

@buvanloo

زنگ‌ها زده می‌شود

در‌ها باز می‌شوند
این برای شما شروع یک خاطره است
بوی مشق می‌آید

بوی خرده پاک کن‌های بغل دستی
بوی دعوا‌های زنگ تفریح بچه‌ها

و هر از گاهی اخم ناظم مدرسه
بوی املا نوشتن

صدای قدم‌های معلم
بوی مهر آمد

ماه مدرسه
آغاز سال جدید تحصیلی بر اولیا بزرگوار ، دانش آموزان عزیز و فرهنگیان بی ادعا و کم توقع مبارکباد 🌹🙏🇮🇷

@buvanloo

به بهانه بازگشایی مدارس

✍ قادر قادری
پژوهشگر ارشد مسائل اجتماعی و کارشناس رسانه

گاهی دلم برای بوانلو تنگ می‌شود؛
برای بوانلوی سال‌های دور، برای همان روستایی که شاید آن روزها از خیلی چیزها محروم بود، اما یک چیز داشت که هیچ‌وقت محروم نبود: استعداد بچه‌هایش.
دهه پنجاه بود.
مدرسه ابتدایی بوانلو ساده بود آن‌قدر ساده که حتی آب نداشت.

اگر تشنه می‌شدیم، یواشکی از مدرسه بیرون می‌زدیم و خودمان را به جوی آبی می‌رساندیم که از نزدیکی مدرسه می‌گذشت. چند جرعه آب می‌خوردیم و دوباره برمی‌گشتیم سر کلاس.

کیف مدرسه‌مان کیف نبود
کیسه‌ای بود که مادرمان با دست خودش گلدوزی می‌کرد.
موها باید صفر می‌بود.
عمورضا سلمانی روستا، هم اگر هر جای بوانلو ما را گیر می‌آورد، دیگر ول‌کن نبود!
اما در همان مدرسه ساده، اتفاق بزرگی در حال رخ دادن بود.
معلم‌هایی مثل داود اوغازی، فریدون شیدایی و مرحوم علی‌محمد نادری، در شرایطی که امکانات آموزشی بسیار محدود بود، نسلی را تربیت می‌کردند که بعدها هر کدام راهی به سوی آینده باز کردند.
از همان مدرسه، پزشک و مهندس و مدیر و کارمند و معلم و نظامی بیرون آمدند.
و این قصه هنوز ادامه دارد.
امروز هم بچه‌های بوانلو در منطقه به هوش و زرنگی شهره‌اند هر سال چندین جوان بوانلو راهی دانشگاه‌های معتبر کشور می‌شوند و تعداد معلمان برخاسته از این روستا در شهرستان، کم‌نظیر است.
شاید جالب‌تر از همه این باشد که کمتر خانواده‌ای را در بوانلو می‌توان پیدا کرد که دست‌کم یک نفر با تحصیلات عالی نداشته باشد.
این‌ها فقط چند آمار و عنوان شغلی نیستند
این‌ها بخشی از هویت بوانلو هستند.
هویتی که از دل محرومیت بیرون آمد، اما اجازه نداد محرومیت، سرنوشت بچه‌هایش را تعیین کند.
ما شاید آن روزها آبخوری نداشتیم،
کیف درست‌وحسابی نداشتیم،
امکانات آموزشی زیادی نداشتیم
اما معلم داشتیم، خانواده‌هایی داشتیم که به درس اهمیت می‌دادند و بچه‌هایی داشتیم که می‌خواستند یاد بگیرند و جلو بروند.
حالا که سال‌ها گذشته، وقتی به آن مدرسه کوچک نگاه می‌کنم، می‌بینم بزرگی یک مدرسه به ساختمان و امکاناتش نیست
گاهی یک مدرسه ساده در یک روستای محروم، می‌تواند آدم‌هایی تربیت کند که بعدها در دانشگاه، بیمارستان، مدرسه، اداره و جامعه، جای خودشان را پیدا کنند.
برای همین است که بوانلو برای من فقط یک روستا نیست.
بوانلو بخشی از هویت من است بخشی از جایی که اولین بار فهمیدم دانستن، می‌تواند آدم را از یک روستای کوچک به هر جای این سرزمین ببرد.
هنوز وقتی چشم‌هایم را می‌بندم، خودم را در همان مدرسه می‌بینم
با همان کیسه گلدوزی‌شده مادر،
کنار همان جوی آب،
با موهای صفر،
با شیطنت‌های کودکانه
و صدای معلم‌هایی که از سال‌های دور می‌آید.
داود اوغازی...
فریدون شیدایی...
و مرحوم علی‌محمد نادری...

چه کسی آن روز فکر می‌کرد از آن مدرسه ساده، روزی این همه پزشک و مهندس و معلم و مدیر و دانش‌آموخته بیرون بیاید؟

شاید راز بوانلو همین باشد
روستایی که امکاناتش کم بود، اما آرزوهای بچه‌هایش بزرگ.

و ما هر جا که رفتیم، هر عنوانی که گرفتیم و هر قدر از بوانلو دور شدیم،
یک تکه از آن مدرسه، آن جوی آب، آن کیسه گلدوزی‌شده مادر و آن روزهای ساده را با خودمان بردیم.
چون آدم ممکن است از زادگاهش دور شود
اما از ریشه‌هایش نه.
بوانلو فقط جایی نیست که کودکی‌مان را در آن گذراندیم
جایی است که بخشی از «ما» در آن ساخته شد.

رسانه مردم فرهیخته بوانلو
@buvanloo

عروسی سنتی و اصالتی آقای نوید مردانی شهریور ۱۴۰۵ روستا بوانلو

@buvanloo