💐💐جمهوری اسلامی ایران و قومیت💐💐
نوشته‌ی ژیل ریا* پژوهشگر موسسه تحقیقات راهبردی
دانشکده نظامی (IRSEM)
**ترجمه:
حیدرعلی حسین زاده ثانی بوانلو
یکی از ویژگی‌های بارز ایران، تنوع قومی آن است؛ به‌گونه‌ای که زبان فارسی، زبان مادری کمتر از نیمی از جمعیت کشور محسوب می‌شود. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران از همان آغاز با اعطای حقوق فرهنگی به اقلیت‌های زبانی، این تنوع را به رسمیت شناخت. اصل پانزدهم مقرر می‌دارد: «زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران، فارسی است... با این حال، استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‌های گروهی و نیز تدریس ادبیات آنها در کنار زبان فارسی، آزاد است.» تضمین‌های قانونی در نظر گرفته‌شده برای زبان‌هایی غیر از فارسی، بازتاب‌دهنده‌ی تمایل به گسست از رژیم پیشین است؛ هدفی که انقلابیون ایران آن را دنبال می‌کردند.
در واقع، نظام پادشاهی پهلوی نوعی ملی‌گرایی را تحمیل کرده بود که صرفاً بر محور «ایرانیت» (به معنای هویت فارسی‌محور) استوار بود؛ رویکردی که می‌بایست کنار گذاشته می‌شد. با وجود به رسمیت شناختن قانونیِ تنوع فرهنگی ایران، اقداماتی در جهت حمایت از سایر زبان‌ها هرگز به‌طور واقعی اجرا نشد. نظام جمهوری اسلامی نیز کوشید تا تنوع قومی و زبانی را به متعارف‌ترین و غیرسیاسی‌ترین جلوه‌های آن تا اندازه ای محدود سازد و یا گاهی آن را ابزاری برای جاه‌طلبی‌های امپریالیستی قدرت‌های بزرگ میداند.
این سیاستِ انکار، مانع از آن نشد که تنوع قومی به یک مسئله عمومی بدل شود؛ امروزه این موضوع به مسئله‌ای مهم تبدیل شده است که مقامات جمهوری اسلامی تمایلی به بحث دراین مورد نشان نمیدهند.
طرح مسئله تنوع قومی:
ظهور یک موضوع عمومی
از همان سال‌های پایانی رژیم پادشاهی، فرهنگ‌های قومی و منطقه‌ای توجه فزاینده‌ای را در میان برخی از روشنفکران ایرانی به خود جلب کردند. آنان به ثبت و طبقه‌بندی ویژگی‌های زبانی و فرهنگ مادی زادگاه‌های خود پرداختند و بدین‌سان، مشخصه‌های فرهنگی متمایزِ اقوام گوناگونِ تشکیل‌دهنده‌ی ایران را برجسته ساختند. در دوران انقلاب، به دنبال صدور مجوز انتشار آثار به زبان‌هایی غیر از فارسی، این اشتیاق به فرهنگ‌های منطقه‌ای به گسترش چشمگیرِ انتشارات مربوط به اقوام انجامید. تحولات سیاسی و اجتماعیِ دوران جمهوری اسلامی نیز بر شدت این توجه افزود. از یک سو، محدود شدن فضای سیاسی موجب شکل‌گیری نوعی احیای فرهنگیِ قابل‌توجه شد که توجه به فرهنگ‌های قومی تنها یکی از نمودهای متعدد آن به شمار می‌رود.
علاوه بر این، پیشرفت‌های چشمگیر آموزشی در استان‌های پیرامونی، دایره تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان بالقوه این نوع کالای فرهنگی را گسترش داده است. در نتیجه، جمهوری اسلامی شاهد جنبشی فراگیر برای تلقی فرهنگ‌های قومی به مثابه «میراث» بوده است؛ امری که نمود بارز آن در افزایش چشمگیر انتشار آثار به زبان‌هایی غیر از فارسی دیده می‌شود. این اقدامات متعدد و ناهماهنگ، در شکل‌گیری این تصور نقش داشته‌اند که قومیت مسئله‌ای نیازمند مداخله دولت است. مقامات با درخواست‌هایی برای اجرای مفاد قانون اساسی در خصوص استفاده از زبان‌های محلی مواجه شده‌اند. همچنین، این مطالبات بر تدوین سیاست‌های فرهنگی ویژه برای استان‌های محل سکونت اقوام اصلی متمرکز است؛ موضوعی که بخشی از مذاکرات گسترده‌تر در ایران پیرامون دسترسی به منابع دولتی محسوب می‌شود. از دهه ۱۹۹۰ به بعد، طرح مسئله قومیت تحت تأثیر بازیگران جدیدی نیز قرار گرفته است که آن را راهی برای بازگشت به عرصه سیاست می‌دانند. این روند به سیاسی شدن قومیت انجامیده و با درخواست‌هایی برای برقراری رابطه‌ای جدید میان دولت و گروه‌های قومی همراه شده است؛ رابطه‌ای که هدف آن پایان دادن به سیاست‌هایی است که تبعیض‌آمیز تلقی می‌شوند.
نوشته‌ی ژیل ریا* پژوهشگر موسسه تحقیقات راهبردی
دانشکده نظامی (IRSEM)
**ترجمه:
حیدرعلی حسین زاده ثانی بوانلو
یکی از ویژگی‌های بارز ایران، تنوع قومی آن است؛ به‌گونه‌ای که زبان فارسی، زبان مادری کمتر از نیمی از جمعیت کشور محسوب می‌شود. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران از همان آغاز با اعطای حقوق فرهنگی به اقلیت‌های زبانی، این تنوع را به رسمیت شناخت. اصل پانزدهم مقرر می‌دارد: «زبان و خط رسمی و مشترک مردم ایران، فارسی است... با این حال، استفاده از زبان‌های محلی و قومی در مطبوعات و رسانه‌های گروهی و نیز تدریس ادبیات آنها در کنار زبان فارسی، آزاد است.» تضمین‌های قانونی در نظر گرفته‌شده برای زبان‌هایی غیر از فارسی، بازتاب‌دهنده‌ی تمایل به گسست از رژیم پیشین است؛ هدفی که انقلابیون ایران آن را دنبال می‌کردند.
در واقع، نظام پادشاهی پهلوی نوعی ملی‌گرایی را تحمیل کرده بود که صرفاً بر محور «ایرانیت» (به معنای هویت فارسی‌محور) استوار بود؛ رویکردی که می‌بایست کنار گذاشته می‌شد. با وجود به رسمیت شناختن قانونیِ تنوع فرهنگی ایران، اقداماتی در جهت حمایت از سایر زبان‌ها هرگز به‌طور واقعی اجرا نشد. نظام جمهوری اسلامی نیز کوشید تا تنوع قومی و زبانی را به متعارف‌ترین و غیرسیاسی‌ترین جلوه‌های آن تا اندازه ای محدود سازد و یا گاهی آن را ابزاری برای جاه‌طلبی‌های امپریالیستی قدرت‌های بزرگ میداند.
این سیاستِ انکار، مانع از آن نشد که تنوع قومی به یک مسئله عمومی بدل شود؛ امروزه این موضوع به مسئله‌ای مهم تبدیل شده است که مقامات جمهوری اسلامی تمایلی به بحث دراین مورد نشان نمیدهند.
طرح مسئله تنوع قومی:
ظهور یک موضوع عمومی
از همان سال‌های پایانی رژیم پادشاهی، فرهنگ‌های قومی و منطقه‌ای توجه فزاینده‌ای را در میان برخی از روشنفکران ایرانی به خود جلب کردند. آنان به ثبت و طبقه‌بندی ویژگی‌های زبانی و فرهنگ مادی زادگاه‌های خود پرداختند و بدین‌سان، مشخصه‌های فرهنگی متمایزِ اقوام گوناگونِ تشکیل‌دهنده‌ی ایران را برجسته ساختند. در دوران انقلاب، به دنبال صدور مجوز انتشار آثار به زبان‌هایی غیر از فارسی، این اشتیاق به فرهنگ‌های منطقه‌ای به گسترش چشمگیرِ انتشارات مربوط به اقوام انجامید. تحولات سیاسی و اجتماعیِ دوران جمهوری اسلامی نیز بر شدت این توجه افزود. از یک سو، محدود شدن فضای سیاسی موجب شکل‌گیری نوعی احیای فرهنگیِ قابل‌توجه شد که توجه به فرهنگ‌های قومی تنها یکی از نمودهای متعدد آن به شمار می‌رود.
علاوه بر این، پیشرفت‌های چشمگیر آموزشی در استان‌های پیرامونی، دایره تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان بالقوه این نوع کالای فرهنگی را گسترش داده است. در نتیجه، جمهوری اسلامی شاهد جنبشی فراگیر برای تلقی فرهنگ‌های قومی به مثابه «میراث» بوده است؛ امری که نمود بارز آن در افزایش چشمگیر انتشار آثار به زبان‌هایی غیر از فارسی دیده می‌شود. این اقدامات متعدد و ناهماهنگ، در شکل‌گیری این تصور نقش داشته‌اند که قومیت مسئله‌ای نیازمند مداخله دولت است. مقامات با درخواست‌هایی برای اجرای مفاد قانون اساسی در خصوص استفاده از زبان‌های محلی مواجه شده‌اند. همچنین، این مطالبات بر تدوین سیاست‌های فرهنگی ویژه برای استان‌های محل سکونت اقوام اصلی متمرکز است؛ موضوعی که بخشی از مذاکرات گسترده‌تر در ایران پیرامون دسترسی به منابع دولتی محسوب می‌شود. از دهه ۱۹۹۰ به بعد، طرح مسئله قومیت تحت تأثیر بازیگران جدیدی نیز قرار گرفته است که آن را راهی برای بازگشت به عرصه سیاست می‌دانند. این روند به سیاسی شدن قومیت انجامیده و با درخواست‌هایی برای برقراری رابطه‌ای جدید میان دولت و گروه‌های قومی همراه شده است؛ رابطه‌ای که هدف آن پایان دادن به سیاست‌هایی است که تبعیض‌آمیز تلقی می‌شوند.
❤1
طرح مسئله قومیت در ایران همگام با ورود آن به عرصه عمومی پیش رفته است. در کنار نشریاتی که عمدتاً مخاطبانی محدود و خاص داشتند، فعالانِ مدافع مطالبات قومی به‌طور گسترده‌ای برای سازماندهی رویدادهای فرهنگی و جشن‌هایی با هدف گرامیداشت ویژگی‌های متمایز منطقه‌ای و قومی تلاش کردند. این کوشش‌ها برای عمومی‌سازی موضوع، عمدتاً در مناطق دورافتاده صورت می‌گرفت تا راهی برای دور زدن دشواری‌های تصاحب فضای عمومی در شهرهای بزرگ باشد. با این حال، مسئله قومیت در جریانهای
اعتراضی در شهرهای بزرگِ استان‌های پیرامونی نیز به عرصه عمومی راه یافت. اعتراضات سال‌های ۲۰۰۵ در خوزستان و ۲۰۰۶ در آذربایجان بازتاب گسترده‌ای در مطبوعات ایران داشت و وضعیت استان‌های پیرامونی و مسئله قومیت را به موضوعاتی برای بحث و گفتگوی عمومی بدل کرد. چهره‌های سیاسی درون نظام نیز در جلب توجه عمومی به مسئله قومیت نقش ایفا کردند.
این پدیده به‌ویژه در کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۰۵ مشهود بود؛ زمانی که چندین نامزد برای جلب حمایت در استان‌های پیرامونی، بر مسئله قومیت دست گذاشتند.
اگرچه مسئله قومیت به موضوعی محوری در حیات سیاسی ایران بدل نشده، اما در دوران جمهوری اسلامی قطعاً به موضوعی برای بحث و تبادل‌نظر عمومی تبدیل شده است.
فقدان سیاست‌گذاری در حوزه قومیت؛ یا اینکه چگونه نباید به یک مسئله عمومی پرداخت
تبدیل شدن مسئله قومیت به یک موضوع عمومی در ایران، هیچ‌گونه واکنش مشخصی را از سوی مقامات سیاسی به دنبال نداشته است. به نظر می‌رسد رویکردهای به‌جامانده از رژیم شاه همچنان الگوی غالب برای مدیریت تنوع فرهنگی ایران محسوب می‌شوند. در چارچوب نگاهی توسعه‌محور به دولت، تنوع قومی عمدتاً به مثابه مانعی بر سر راه نوسازی کشور تلقی شده است. وحدت ملی ــ که عمدتاً در قالب مقوله‌های قومی تعریف می‌شد ــ ابزاری برای صیانت از ایران در برابر تهدیدهای احتمالی علیه تمامیت ارضی و نیز عاملی برای پیشبرد توسعه اقتصادی آن به شمار می‌رفت.
در مواجهه با ظهور مسئله قومی در جمهوری اسلامی، پاسخ اصلی ارائه شده،بیشتر رنگ امنیتی به خود گرفته و هدف آن مهار همه مطالبات فرهنگی و سیاسی است. این پاسخ از یک سو شامل مشروعیت‌زدایی از مطالبات قومی است.. از نظر راسموس کریستین الینگ، گفتمان مقامات سیاسی حول محور احترام به تمامیت ارضی و وفاداری به ایدئولوژی اسلام‌گرایانه می‌چرخد:
جنبش‌های قومی گاهامورد حمایت قدرت‌های خارجی و جاد صاف کن آنها هستند. در حالی که همزمان وفاداری تزلزل‌ناپذیر گروه‌های قومی مختلف به ایران مورد ستایش قرار می‌گیرد . درطول عمر نظام‌جمهوری اسلامی تشکلهای مسلح مختلفی درتقابل بانظام شکل گرفته اند ،اما این به معنا نیست که نماینده یک قوم باشند.
جمهوری اسلامی برای مهار نارضایتی‌ها، منابع نظامی قابل‌توجهی را به کار گرفته و در برجسته ساختن موفقیت‌های خود—مانند دستگیری و سپس اعدام عبدالمالک ریگی، رهبر گروه جندالله در سال ۲۰۱۰—نیز درنگ نکرده است.
واکنش نظام جمهوری اسلامی به تحرکات قومی صرفاً ماهیتی امنیتی ندارد، بلکه شامل حمایت و نظارت بر برخی اقدامات مرتبط با مسائل قومی نیز می‌شود.
اعتراضی در شهرهای بزرگِ استان‌های پیرامونی نیز به عرصه عمومی راه یافت. اعتراضات سال‌های ۲۰۰۵ در خوزستان و ۲۰۰۶ در آذربایجان بازتاب گسترده‌ای در مطبوعات ایران داشت و وضعیت استان‌های پیرامونی و مسئله قومیت را به موضوعاتی برای بحث و گفتگوی عمومی بدل کرد. چهره‌های سیاسی درون نظام نیز در جلب توجه عمومی به مسئله قومیت نقش ایفا کردند.
این پدیده به‌ویژه در کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۰۵ مشهود بود؛ زمانی که چندین نامزد برای جلب حمایت در استان‌های پیرامونی، بر مسئله قومیت دست گذاشتند.
اگرچه مسئله قومیت به موضوعی محوری در حیات سیاسی ایران بدل نشده، اما در دوران جمهوری اسلامی قطعاً به موضوعی برای بحث و تبادل‌نظر عمومی تبدیل شده است.
فقدان سیاست‌گذاری در حوزه قومیت؛ یا اینکه چگونه نباید به یک مسئله عمومی پرداخت
تبدیل شدن مسئله قومیت به یک موضوع عمومی در ایران، هیچ‌گونه واکنش مشخصی را از سوی مقامات سیاسی به دنبال نداشته است. به نظر می‌رسد رویکردهای به‌جامانده از رژیم شاه همچنان الگوی غالب برای مدیریت تنوع فرهنگی ایران محسوب می‌شوند. در چارچوب نگاهی توسعه‌محور به دولت، تنوع قومی عمدتاً به مثابه مانعی بر سر راه نوسازی کشور تلقی شده است. وحدت ملی ــ که عمدتاً در قالب مقوله‌های قومی تعریف می‌شد ــ ابزاری برای صیانت از ایران در برابر تهدیدهای احتمالی علیه تمامیت ارضی و نیز عاملی برای پیشبرد توسعه اقتصادی آن به شمار می‌رفت.
در مواجهه با ظهور مسئله قومی در جمهوری اسلامی، پاسخ اصلی ارائه شده،بیشتر رنگ امنیتی به خود گرفته و هدف آن مهار همه مطالبات فرهنگی و سیاسی است. این پاسخ از یک سو شامل مشروعیت‌زدایی از مطالبات قومی است.. از نظر راسموس کریستین الینگ، گفتمان مقامات سیاسی حول محور احترام به تمامیت ارضی و وفاداری به ایدئولوژی اسلام‌گرایانه می‌چرخد:
جنبش‌های قومی گاهامورد حمایت قدرت‌های خارجی و جاد صاف کن آنها هستند. در حالی که همزمان وفاداری تزلزل‌ناپذیر گروه‌های قومی مختلف به ایران مورد ستایش قرار می‌گیرد . درطول عمر نظام‌جمهوری اسلامی تشکلهای مسلح مختلفی درتقابل بانظام شکل گرفته اند ،اما این به معنا نیست که نماینده یک قوم باشند.
جمهوری اسلامی برای مهار نارضایتی‌ها، منابع نظامی قابل‌توجهی را به کار گرفته و در برجسته ساختن موفقیت‌های خود—مانند دستگیری و سپس اعدام عبدالمالک ریگی، رهبر گروه جندالله در سال ۲۰۱۰—نیز درنگ نکرده است.
واکنش نظام جمهوری اسلامی به تحرکات قومی صرفاً ماهیتی امنیتی ندارد، بلکه شامل حمایت و نظارت بر برخی اقدامات مرتبط با مسائل قومی نیز می‌شود.
❤3
علاوه بر لفاظی‌هایی که نقش گروه‌های قومی را در تاریخ ایران و انقلاب می‌ستایند، دولت مرکزی از طریق مقامات محلی، از ابتکارات فرهنگی حمایت کرده و پشتیبانی مالیِ تشکلهای قومی خاصی را در استان‌های پیرامونی بر عهده می‌گیرد. این سیاستِ حمایتِ هدفمند را باید در چارچوب راهکارهای «کنترل» و «هم‌سو‌سازی» (یا جذب) نگریست که در جمهوری اسلامی بسیار رایج است. در واقع، هدف اصلی نظام یافتن طرف‌های گفت‌وگویی است که در ازای دسترسی به منابعِ دولت مرکزی، جای پایی برای حکومت در لایه‌های مختلف جامعه حفظ کنند. از این رو، تقلیلِ مسئله‌ی عدم رسیدگی به مطالبات و نارضایتی‌های قومی به صرفِ نگاهی امنیتی—که قومیت را صرفاً چالشی برای دولت مرکزی می‌بیند—رویکردی ساده‌انگارانه است؛ چرا که هویت قومی همچنین ابزاری برای چانه‌زنی جهت یافتن جایگاهی در درون نظام و دسترسی به منابع دولتی—اعم از نمادین یا مادی—به شمار می‌آید.
با این حال، مقامات ایرانی در تلاش‌های خود برای مهار و هم‌سو کردن جنبش‌های قومی با چالشی روبه‌رو هستند: فقدان ساختار رسمی در این جنبش‌ها (دست‌کم در میان آن دسته که از خشونت پرهیز می‌کنند) شناسایی طرف‌های گفت‌وگوی مناسب را دشوار می‌سازد؛ کسانی که بتوان با آنها مسئله قومی را صرفاً در چارچوب تنوع فرهنگی تعریف و تبیین کرد. مهم‌تر از همه اینکه، رویکردهای مورد نظر مقامات ایرانی نمی‌تواند خلأ ناشی از فقدان یک سیاست‌گذاری عمومی اصولی در این حوزه را جبران کند؛ چرا که هیچ برنامه اقدام هماهنگی برای رسیدگی به مسئله قومی تدوین یا اجرا نشده است. در واقع، این فقدان نشان‌دهنده نوعی فلج‌شدگی در بدنه رهبری سیاسی است که روزبه‌روز در طراحی و اجرای ابتکارات سیاست‌گذاری عمومیِ بلندمدت ناتوان‌تر می‌شود. بار دیگر، مسئله قومی پویایی‌های اجتماعی و سیاسی‌ای را آشکار می‌سازد که دامنه‌ای بسیار فراتر از صرفِ تنوع فرهنگی ایران دارند.
*ژیل ریائو، پژوهشگر مؤسسه تحقیقات راهبردی دانشکده نظامی (IRSEM)*
@buvanloo
با این حال، مقامات ایرانی در تلاش‌های خود برای مهار و هم‌سو کردن جنبش‌های قومی با چالشی روبه‌رو هستند: فقدان ساختار رسمی در این جنبش‌ها (دست‌کم در میان آن دسته که از خشونت پرهیز می‌کنند) شناسایی طرف‌های گفت‌وگوی مناسب را دشوار می‌سازد؛ کسانی که بتوان با آنها مسئله قومی را صرفاً در چارچوب تنوع فرهنگی تعریف و تبیین کرد. مهم‌تر از همه اینکه، رویکردهای مورد نظر مقامات ایرانی نمی‌تواند خلأ ناشی از فقدان یک سیاست‌گذاری عمومی اصولی در این حوزه را جبران کند؛ چرا که هیچ برنامه اقدام هماهنگی برای رسیدگی به مسئله قومی تدوین یا اجرا نشده است. در واقع، این فقدان نشان‌دهنده نوعی فلج‌شدگی در بدنه رهبری سیاسی است که روزبه‌روز در طراحی و اجرای ابتکارات سیاست‌گذاری عمومیِ بلندمدت ناتوان‌تر می‌شود. بار دیگر، مسئله قومی پویایی‌های اجتماعی و سیاسی‌ای را آشکار می‌سازد که دامنه‌ای بسیار فراتر از صرفِ تنوع فرهنگی ایران دارند.
*ژیل ریائو، پژوهشگر مؤسسه تحقیقات راهبردی دانشکده نظامی (IRSEM)*
@buvanloo
❤5
#اطلاعیه_عشایری_فوری
با سلام فرزندان عشایر کوچرویی که جا مانده از دریافت سهمیه آرد بودند و کلیه عشایر دارای دفترچه عشایری که در سامانه شاهکار ثبت نام نکرده اند تا تاریخ سه شنبه۲۴ شهریور نسبت به ثبت نام در این سامانه برای اخذ سهمیه های ارد خود اقدام نمایند .
باتشکر هئیت مدیره شرکت شهید شعبانی علی حبیبی بوانلو
با سلام فرزندان عشایر کوچرویی که جا مانده از دریافت سهمیه آرد بودند و کلیه عشایر دارای دفترچه عشایری که در سامانه شاهکار ثبت نام نکرده اند تا تاریخ سه شنبه۲۴ شهریور نسبت به ثبت نام در این سامانه برای اخذ سهمیه های ارد خود اقدام نمایند .
باتشکر هئیت مدیره شرکت شهید شعبانی علی حبیبی بوانلو
❤3👏1
🏡 اطلاعیه فروش خانه مسکونی در روستای بوانلو
📍 موقعیت: روستای بوانلو
📐 متراژ: ۹۰۰ مترمربع
🏠 نوع ملک: خانه مسکونی تازه‌ساخت
✨ دارای زیرزمین
🐄 دارای دامداری
📌 مناسب برای سکونت و استفاده دامداری
💰 قیمت: توافقی
📞 جهت هماهنگی و اطلاعات بیشتر:
علی اکبر مرادیان
📱 ۰۹۱۵۱۸۸۸۶۵۶
📍 موقعیت: روستای بوانلو
📐 متراژ: ۹۰۰ مترمربع
🏠 نوع ملک: خانه مسکونی تازه‌ساخت
✨ دارای زیرزمین
🐄 دارای دامداری
📌 مناسب برای سکونت و استفاده دامداری
💰 قیمت: توافقی
📞 جهت هماهنگی و اطلاعات بیشتر:
علی اکبر مرادیان
📱 ۰۹۱۵۱۸۸۸۶۵۶
❤3💯1
🏡 زمین فروشی در روستای بوانلو
📐 مساحت: حدود ۸۰۰ مترمربع
📍 موقعیت: پایلشان در همسایگی منزل مرحومان پرویز پاینده و بیگلر مردانی
💰 قیمت: توافقی
📞 جهت اطلاعات بیشتر و هماهنگی:
آی محمد نادری
📱 ۰۹۱۵۱۸۹۲۳۰۹
📐 مساحت: حدود ۸۰۰ مترمربع
📍 موقعیت: پایلشان در همسایگی منزل مرحومان پرویز پاینده و بیگلر مردانی
💰 قیمت: توافقی
📞 جهت اطلاعات بیشتر و هماهنگی:
آی محمد نادری
📱 ۰۹۱۵۱۸۹۲۳۰۹
❤5
🏡✨ فروش فوری یک قطعه زمین در روستای بوانلو ✨🏡
📍 موقعیت: روستای بوانلو
📐 متراژ: ۱۵۰ مترمربع
📌 موقعیت دقیق: پشت منزل مسکونی آقای بابا گل خوش‌اندام، کوچه آقای خوش‌نما
💰 قیمت: توافقی
📞 جهت اطلاعات بیشتر و هماهنگی با فروشنده تماس بگیرید:
👤 محمد نبی ملت
📱 ۰۹۱۵۱۸۸۷۸۴۳
🌹 لطفاً در گروه‌ها و کانال بوانلو اطلاع‌رسانی و به دوستان و آشنایان معرفی کنید.
🙏 با تشکر
📍 موقعیت: روستای بوانلو
📐 متراژ: ۱۵۰ مترمربع
📌 موقعیت دقیق: پشت منزل مسکونی آقای بابا گل خوش‌اندام، کوچه آقای خوش‌نما
💰 قیمت: توافقی
📞 جهت اطلاعات بیشتر و هماهنگی با فروشنده تماس بگیرید:
👤 محمد نبی ملت
📱 ۰۹۱۵۱۸۸۷۸۴۳
🌹 لطفاً در گروه‌ها و کانال بوانلو اطلاع‌رسانی و به دوستان و آشنایان معرفی کنید.
🙏 با تشکر
❤6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هرچه بیشتر به تاریخ و گذشته مون نگاه می کنیم ؛ بیشتر به غنی بودن و ریشه دار بودنمون توی این آب و خاک پی می بریم 🥰
کَِلَِیَِپَِ_هَِاَِیَِ_زَِیَِبَِاَِ_دَِاَِسَِتَِاَِنَِ_وَِ_پَِنَِدَِ
کَِلَِیَِپَِ_هَِاَِیَِ_زَِیَِبَِاَِ_دَِاَِسَِتَِاَِنَِ_وَِ_پَِنَِدَِ
❤10🤔4
اطلاعیه مهم و فوری
قابل توجه روستاییان و عشایر عزیز و ارجمند بوانلو
با سلام و احترام،
به اطلاع می‌رساند جهت بهره‌مندی از خدمات بیمه روستایی در هنگام مراجعه به پزشکان متخصص، داشتن
«کد اجرایی» (شماره ارجاع) الزامی است.
لذا خواهشمند است قبل از مراجعه به پزشک متخصص، حتماً نسبت به دریافت کد اجرایی از پزشک خانواده (مرکز خدمات جامع سلامت محل سکونت خود) اقدام نمایید.
نکات مهم:
در صورت عدم ارائه کد اجرایی در زمان ویزیت پزشک متخصص، تمامی هزینه‌های مربوط به ویزیت، دارو، آزمایشگاه و خدمات پاراکلینیکی به صورت آزاد محاسبه خواهد شد.
لطفاً برای جلوگیری از بروز هرگونه مشکل در روند درمان و پرداخت هزینه‌ها، پیش از مراجعه به متخصص، فرآیند ارجاع را تکمیل فرمایید.
با تشکر
رسانه مردم فرهیخته بوانلو
@buvanloo
قابل توجه روستاییان و عشایر عزیز و ارجمند بوانلو
با سلام و احترام،
به اطلاع می‌رساند جهت بهره‌مندی از خدمات بیمه روستایی در هنگام مراجعه به پزشکان متخصص، داشتن
«کد اجرایی» (شماره ارجاع) الزامی است.
لذا خواهشمند است قبل از مراجعه به پزشک متخصص، حتماً نسبت به دریافت کد اجرایی از پزشک خانواده (مرکز خدمات جامع سلامت محل سکونت خود) اقدام نمایید.
نکات مهم:
در صورت عدم ارائه کد اجرایی در زمان ویزیت پزشک متخصص، تمامی هزینه‌های مربوط به ویزیت، دارو، آزمایشگاه و خدمات پاراکلینیکی به صورت آزاد محاسبه خواهد شد.
لطفاً برای جلوگیری از بروز هرگونه مشکل در روند درمان و پرداخت هزینه‌ها، پیش از مراجعه به متخصص، فرآیند ارجاع را تکمیل فرمایید.
با تشکر
رسانه مردم فرهیخته بوانلو
@buvanloo
❤5
تجدید خاطره و نثار فاتحه جمعی از دوستان پرفسور حسین زاده بر سر مزارش در سالروزوفات ایشان .
یاد و نامشان گرامی باد 🥀
@buvanloo
یاد و نامشان گرامی باد 🥀
@buvanloo
❤15💔2