سرکار خانم مبینا نادری فرزند عبدالعلی ، ادمینهای کانال بوانلو قبولی شما در رشته مشاوره دانشگاه خیام مشهد را تبریک میگویند امیدواریم فردا های شما روشن تر از امروز بدرخشدو گامهایتان در راه علم استوارترگردد
بهترینها را برایتان آرزو مندیم.
@buvanloo

دخترعزیزم پردیس جان
قبولی ات در رشته حقوق دانشگاه مشهد رو از صمیم قلب تبریک میگم.
یک سال مشغول تلاش بودی و در نهایت امروز شاهد موفقیتت هستیم و به تو افتخار می کنیم❤

از طرف پدرت رحمان شرف پور و خانواده
@buvanloo

تلاش ها و پیگیری های بی وقفه دهیار عزیز و همیاری و همدلی اهالی روستا برای طرح لوله گذاری آب چاوی ( کشاورزی)به سرانجام رسید.
انشالله بزودی افتتاح پروژه کلید خواهد خورد.

مبارک دهیار وشوراهای محترم و اهالی بزرگوار بوانلو

@buvanloo🌹🙏✌️✌️

علی جان ( فرزند رضا آذری) قبولی شما در بهترین رشته فنی و حرفه ای مکانیک خودرو دانشگاه بجنورد آغاز راهی است پر از امید،دانایی و شکفتن
درود بر پدر و مادرتان که با مهر این مسیر را برای شما هموار ساختند
توفیقات روز افزونتان را از خداوند خواستاریم
از طرف خاله هایت
@buvanloo

‍ روایت دو شیرزن
کوچ هنوز در نگاهشان ادامه دارد
در قاب این تصویر، دو زن نشسته‌اند؛ آرام، خاموش، اما با نگاهی که هزار راهِ کوچ را دیده است. دو شیرزنِ ایل؛ دو همسفرِ سال‌های دور، از بوانلو تا مراوه‌تپه. از دامنه‌های برف‌گیر تا دشت‌های سوزانِ ترکمن‌صحرا. راهی که هر بهار با کوچ آغاز می‌شد و هر پاییز با خستگی به پایان می‌رسید.

راهی طولانی، با صدای زنگ شتران و گردِ سمِ اسبان. در آن سفرهای بی‌انتها، نه جاده‌ای بود و نه پناهی جز دست‌های خودشان. گاهی در میان راه، در سرمای کوه یا گرمای دشت، یکی‌شان زایمان می‌کرد؛ کودکی به دنیا می‌آمد میان باد و خاک. پارچه‌ای می‌پیچیدند به تن نوزاد، نگاهی به آسمان می‌کردند و دوباره راه می‌افتادند.
چرا که کوچ، توقف نمی‌شناخت.

زنانی که ایل بر دوششان استوار بود؛
پای خسته، کمر خمیده، اما دل استوارتر از صخره.
آن‌ها نان می‌پختند در میانه‌ی بوران، خیمه برپا می‌کردند در تاریکی باد، و با دست‌های پینه‌بسته، بزغاله‌ای یخ‌زده را جان می‌دادند.
بارها جای مردان ایستادند، افسار شتر را گرفتند، بارها را بستند، و وقتی طوفان می‌وزید، آواز می‌خواندند تا ترس در دل کودکان ننشیند.

امروز اما، سال‌ها از آن کوچ‌ها گذشته است.
آن دو شیرزن، هر دو در بستر بیماری‌اند؛ تن‌شان دیگر تابِ باد و کوه ندارد، اما دل‌شان هنوز در راه است. هنوز هر از گاهی با واکر و عصا، به دیدار هم می‌روند. یکی از در می‌آید و می‌گوید: «یادت هست مراوه‌تپه؟ آن شب که باد خیمه را برد؟»
و دیگری لبخند می‌زند.
لبخندی که از هزار روایت، پرمعناتر است.

در چشمانشان هنوز روشنایی آتش اجاق‌های ایل موج می‌زند.
در صدایشان هنوز زنگ کاروان شنیده می‌شود.
دو همسفرِ جاودان که کوچ برایشان پایان ندارد — فقط از جاده به خاطره رسیده است.

#دل_پاییزی
✍️ قادر قادری
@buvanloo

کار به عمل برآید
به سخندانی نیست

خداقوت

@buvanloo✌️🙏

جابجایی لوله ها بوسیله تراکتور

خسته نباشید

@buvanloo

🎧 آی کچک

🎙 با صدای: علی کریمی

توکلیان
@buvanloo

نوستالوژی
رمضان عزیزی

در تقویم مهربانی، روزی هست که به نام صبر و ایثار مزین شده است؛ روز پرستار.
روز کسانی که التیام را نه در دارو، که در نگاه و حضور خویش می‌ریزند؛ کسانی که در میان تپش‌های بی‌قرار بیمارستان، معنای واقعی خدمت بی‌منت را تفسیر می‌کنند.

پرستاران، فرشتگانی‌اند که لبخندشان تسکین درد و خستگی‌شان نشانه ایمان است. آنان شب را بیدار می‌مانند تا صبحِ دیگری جان بگیرد؛ و در هر لحظه، یادآور کرامت انسانی و فداکاری خاموش‌اند.

این روز، فرصتی است برای قدردانی از همه پرستارانی که در سخت‌ترین لحظات کنار انسان ایستاده‌اند؛ آنان که قلبشان به وسعت عشق و مسئولیت می‌تپد.

ضمن گرامی‌داشت میلاد فرخنده حضرت زینب کبری (س) ـ نماد صبر و پرستاری از حقیقت ـ روز پرستار را به همه تلاشگران عرصه سلامت تبریک می‌گوییم و برایشان تندرستی، آرامش و عزت آرزو داریم.
رسانه مردم فرهیخته بوانلو
@buvanloo