کانال روستای بوانلو

زلیخاه درگزی
قسمت سوم و پایانی(۳)

نویسنده: علی محمدزاده

در پایان مراسم عروسی، کودکان شادمانه می‌دویدند و سیب‌ها و انارها و قندهایی را که بر سر عروس شاباش می‌شد، از میان پای مردمان و زیر سم اسبان جمع می‌کردند.
سال‌ها گذشت و زلیخاه در کنار همسرش، خان‌زاده‌ای مهربان و مردم‌دار، زندگی‌ شادی داشت.
ثمره‌ی زندگی‌شان دو پسر بود که یادگار عشق و پیوندشان شدند.
اما سرنوشت آرام نماند. شبی تیره، ترکمانان به روستا یورش آوردند.
خان، همسر زلیخاه، کودکان و مردم را به او سپرد و همراه گروهی از جوانان، در کوه‌های اطراف سنگر گرفت. نبردی سخت درگرفت و پس از یک شبانه‌روز، حمله‌ی ترکمانان شکسته شد.
با این همه، مگر ممکن بود زلیخاه، این شیرزن کرمانج، در روستا آرام بماند؟ نه، تصمیمش را گرفته بود. برنو را بر پشت افکند، بر اسب نشست و تا دامنه‌ی کوه تاخت.
از اسب پیاده شد و در چشم برهم‌زدنی از صخره‌ها بالا رفت. خود را به شوهر و جوانان رساند؛ مرهم بر زخم‌ها نهاد و زخمی ها را تیمار کرد.
اما در میانه‌ی نبرد، همسر دلاورش به سختی مجروح شد.
زلیخاه، در حالی‌که زخم‌های او را می‌بست، سر همسر و همدمش را بر سینه گرفت و با دست نوازش بر چهره‌ی خونینش کشید.
قطره ای اشک از چشمان زیبایش فرو می‌غلتید و بر صورت خونین شوهر می‌چکید آن را می‌شست.
لحظاتی بعد، همسرش در راه دفاع از جان، ناموس و خاک منطقه ی زیبای درونگر به شهادت رسید.
زلیخاه که غم در دل داشت، اما اراده‌اش نشکست.
با صلابتی بیش از پیش، فرماندهی جوانان را به عهده گرفت.
غرش‌هایش چون غرّش شیران در دشت می‌پیچید و به دل‌ها نیرو می‌بخشید. چند شبانه‌روز جنگیدند تا سرانجام یاغیان گریختند.
پس از نبرد، با احترام بسیار، پیکر همسر و دیگر شهیدان را به خاک سپرد. این تنها گوشه‌ای از تاریخ شیرمردان و شیرزنان کرمانج شمال خراسان است؛
تاریخی پر از رشادت‌ها و دلاوری‌هایی که بسیاری‌شان به دست فراموشی سپرده شده‌اند.
بعد از سالها اسم زلیخاه هنوز که هنوز است بر تارک کوهی بنام چیای زله یعنی کوه زلیخاه در منطقه ی زیبای درونگر که یادآور رشادت این شیر زن کرمانج است می درخشد و کمتر کسیست که فلسفه‌اش را بداند چرا که در گذر زمان به فراموشی سپرده شده است...
باشد که بازگویی چنین حکایت‌های راستین، درسی باشد برای ما و آیندگان؛
تا مبادا کسانی، ناآگاه و نسنجیده، کرمانج‌ها را «تبعیدیان» بخوانند،
تاریخ گواهی می‌دهد که کورد وکرمانج ها هر کجا زیسته‌اند، جز رنج و مشقت و دفاع از شرف و سرزمینشان در اندیشه‌ی چیزی نبوده‌اند و نخواهند بود.

کوهی بە نام این شیر زن در منطقە ی درونگر وجود دارد کە بە(چیایی زلە)معروف است.

پایان
@buvanloo

👏15❤8

1.77K viewsقادری, 22:02