کانال روستای بوانلو

شهریور و عروسی‌های بوانلو

وقتی شادی، سهم همه بود
✍️ قادر قادری

شهریور که می‌رسید، بوانلوی ما حال و هوای دیگری داشت. انگار نسیم آخر تابستان بر شانه‌های کوه و دشت، نوید شادی می‌آورد: «وقت عروسی‌هاست». در این روستای با اصالت ، عروسی فقط یک مراسم خانوادگی نبود؛ جشنی بود که همه‌ی روستا در آن سهم داشتند.
دو سه روز مانده به عروسی، مردها به بیابان می‌زدند تا هیزم جمع کنند. یکی مأمور دعوت میهمانان می‌شد، دیگری آشپز عروسی. شب پیش از عروسی، خانه‌ی داماد پر از رفت‌وآمد بود. میهمانان نزدیک، آنهایی که قرار بود فردا دست به دست هم بدهند و مجلس را بچرخانند، گرد هم می‌آمدند. عاشق‌ها – نوازندگان قدیمی – پیش از مراسم دعوت شده بودند. صدای سازشان در کوچه‌ها می‌پیچید و شور و شوقی بی‌مانند به روستا می‌آورد.
روز قبل از عروسی، گوسفندی قربانی می‌شد؛ نشانی از برکت و سپیدی روزهای پیش‌رو. زنان روستا، با لباس‌های محلی رنگارنگ، اصالت و هویت خود را به رخ می‌کشیدند. سفره‌ی شبانه پر از آبگوشت بود، غذایی که طعمش هنوز در یادها مانده. نیمه‌شب، مراسم حنابندان برگزار می‌شد و دستان عروس به رنگ سرخ زندگی آغشته می‌گردید.
سپیده‌ی روز بعد، عاشق‌ها باز نوای سازشان را به آسمان می‌سپردند. زنان، گاه بیش از صد نفر، با لباس‌های محلی حلقه می‌زدند و رقص‌های محلی را اجرا می‌کردند. ظهر که می‌رسید، کاروان عروس به راه می‌افتاد. اسب‌ها پیشاپیش، عاشق‌ها در کنارشان، و جمعیت با آواز و شادی، عروس را به خانه‌ی داماد می‌آوردند. داماد رسم دیرینه را به‌جا می‌آورد: سیب و انار میان جمعیت پرتاب می‌کرد، میوه‌هایی سرخ که نماد عشق و برکت بودند.
آن روزها، عروسی تنها پیوند دو دل نبود؛ جشنِ زندگی بود، خاطره‌ای جمعی که همه در آن سهم داشتند. حالا اما بسیاری از مراسم‌ها محدود به چهاردیواری سالن‌ها شده و تجمل و هزینه‌ها جای همدلی را گرفته‌اند.
با این همه، امید هنوز زنده است. تا وقتی نوای عاشق‌ها در گوشه‌ای از این سرزمین شنیده می‌شود، تا وقتی زنان لباس محلی‌شان را با افتخار می‌پوشند و سیبی میان جمع پرتاب می‌شود، می‌توان این آیین‌ها را زنده نگه داشت. کافی است دوباره باور کنیم که شادی وقتی ماندگار است که همه سهمی از آن داشته باشند.
#دل_ پاییزی
رسانه مردم فرهیخته بوانلو
@buvanloo

👍21❤14👏11🥰4

2.29K viewsقادری, edited 18:03