کانال روستای بوانلو

✅داستان کوچ (قسمت اول)
......................................

🪴گذری بر زندگینامه ام!

✍: نویسنده : آقای علی محمدزاده بوانلو ( شاعر و نویسنده کرمانجی از خراسان شمالی )

"نه از رومم ، نه از اقوام چینم
دهاتی زاده ای چادر نشینم"

✅ما زاده دردو رنجیم،
فرزندان خاک آلود سیاه چادرها،
بزرگ شدگان دشت و کوه،
فرزندان کوچ،
نوزادانی بودیم که نه تنها بار کوچ ،بلکه بار درد،غربت و فقر را بر دوش کشیدیم ،بارها درمسیر کوچ از بار الاغ و شتر و اسب افتادیم اما از اصل و ریشه نیفتادیم و جدا نشدیم.

از لحظه ی تولد تا پایان نوجوانی و آغاز جوانی،زندگی ما سرشار از رنج بود و صبر،
فراق بود و انتظار
بغض بود و بی قراری!
گریه بودو اشک و دلتنگی
افتادیم اما برخاستیم
گریستیم اما لبخند زدیم،
ما کودکانی بودیم که هرگز طعم واقعی کودکی را نچشیدیم.
سرپرستی نداشتیم اما بار سنگین مسئولیت را بر دوش کشیدیم،
در دل محرومیت از مهرو نان،آبدیده شدیم و استوار ایستادیم.
زندگی را با آزمون و خطا تجربه کردیم،
در کلاس درس شاگرد بودیم،
در مزرعه کارگر،
درمیدان جنگ دوران هشت سال دفاع مقدس رزمنده،همراه ایل و گله چوپان،
در هر جا و هر زمان و مکان ردی از حضور ما هست.

✅کودکی من نه درگهواره های مخملین آرام گرفت و نه بر کالسکه های زرین خوابید.
گهواره ام پشت اشترانی بود که زخم راه و سنگلاخ را هنوز بر پیکر دارند.
اسب و قاطر والاغ مرکب خاطرات من اند،و زخم های شان یادگاری از روزهای کوچ.
آن روزهای سخت هنوز در ذهنم زنده اند.
خورشید از قله ی #کولک بالا می خزید تا آخرین بدرود را با باغها و دشت و روستای آرمیده در دامنه ی کوه #بروژ زمزمه کند. کوچه ها و حیاط های کاه گلی که به سینه ی کوه چسپیده بودند، آکنده از صدای سم و زنگوله ی چهارپایان بودند،گویی سپاهی آماده ی کوچ بود.
مردان عشایر جل و جهاز و باروبندیل را بر کوهانهای پر پشم شتران می بستند، افسار و زین های اسبان را مرتب می کردند،و در توبره ها جو می ریختند تا صبح گاهان آماده پیمودن مسافت طولانی و طاقت فرسایی شوند.
نگاه کنجکاو کودکان از دالانهای مشرف به حیاط نشانی بود از جدایی که در راه بود.
شب بوی غذا و دود اجاق ها که از هر خانه ای زبانه می کشیدند،نوید آخرین شب و دیدار را می داد.
کودکان را در تشت ها حمام می کردند،صدای خنده های پر حسرت در دل خانه ها می پیچید و همه می دانستند که صبح دیگر کسی نخواهد بود.

✅پگاه پیش از آن که خورشید سر بر آورد، کاروان راه می افتاد، بچه ها هنوز در خواب بودند تا اشکشان مانع رفتن نشود.
وقتی چشم باز می کردند حیاط خالی بود ،سکوت حاکم شده بود،نه مرغی می خواند، نه خروسی آواز می داد، نه صدای نشخوار شتری می آمد.
با چشمانی پف آلود و دلی ترک خورده،مشت ها بر چشم می فشردند تا بلکه آخرین سایه ی کوچ و قطار اشتران را در گردنه ی کولک ببینند.
از پشت بام خانه به سوی چیلان (آن تپه نشان دار)خیره می شدند تو گویی بار کوچ از یک سو، و بار دل کندن از فرزندان از سویی دیگر ،قامتشان را خم می کرد.
کودک در قنداق ،گریان،مادر نالان،و مقصد قشلاق و سرنوشتی نامعلوم...
وقتی بچه ها به مدرسه می رفتند نه صدایی و نه حسی و کلاس سرد و بی روح و دل ها سردتر...
هفت ماه دلتنگی ، هفت ماه اشتیاق، هفت ماه چشم انتظار...
اما روزی،باز خورشید از مغرب سر می زدو کاروان کوچ از قشلاق به سمت ییلاق بر می گشت ،از همان تپه ی چیلان.
دوباره آغوش پدر و دست نوازشگر مادر و شنیدن صدای زنگوله ها و حال و هوای زندگی ساده و با صفای عشایر زحمتکش...

✅آری، و هر سال فصل خزان این چرخه ادامه داشت، کوچ آغاز می شد،اشک در چشم مادر
بغض در گلوی ما و خورجینی از حسرت بر دوش.
اما همین کوچ و همین رنج ما را ساخت.
ما در سختی قد کشیدیم
در فقر روییدیم، و در دوری معنا گرفتیم.
🍃🍃🍃🍃🍁🍁

#شرح_واژگان_متن

#کولک--نام کوهی در خراسان شمالی منطقه سیبکانلو
#چیلان--جمع چیل سنگهایی که بر روی هم می گذارند ،علامت و نشان در قدیم...
#بروژ--قسمتی از کوه که آفتابگیر است نقطه مقابل زمانگ(سایه)

@buvanloo

👏17❤12👍1

3.46K viewsقادری, 16:15