این چیزی که میبینی اضطراب اجتماعی نیست؛ من نفرت اجتماعی دارم.

‏راستشو بخواین یه جاهایی ام باید ادم بد داستان باشین و سعی نکنین عالم و ادم و راضی نگه دارین.

نمی‌دونم چرا انگار همه‌ی خوشی‌ها رو پوست آدمه ولی غم و غصه‌ها تا ته مغز استخون آدم می‌ره.

بازم خداروشکر، حداقل قرار نیست فردا صبح برم کنکور بدم.

اون حسی که از بعد یه روز گرم از سرکار میای
موهاتو باز میکنی یه تاب و شلوارک خنک تنت میکنی، کولر روشن میکنی و تا خرخره اب خنکو سرمیکشی>>>>>>

وقتی تروما فعال میشه شما با سن امروزتون واکنش نشون نمیدین، بلکه با همون سنی پاسخ میدین که نخستین بار اون زخم رو تجربه کردین! به همین دلیلِ که گاهی واکنشی نشون میدین که با سن، توانمندی یا بلوغ امروزتون متفاوته:)

به تو نزدیکم با اینکه ازت فاصله دارم❤️‍🩹؛

‏حقیقتا من هر وقت میبینم‌ دو تا آدم که همو دوست دارن، باهم ازدواج کردن و شب ها پیش هم میخوابن و صبح ها کنار هم از خواب بیدار میشن و بیشتر تایمشون کنار هم میگذره خیلی حسودی میکنم😭.

گاهی بزرگ شدن دقیقاً همین قسمت مزخرفشه:
اینکه دیگه نمی‌تونی همزمان هم خودت رو انتخاب کنی، هم مطمئن باشی والدینت از انتخابت خوشحال می‌شن! و شاید سخت‌ترین بخشش این باشه که برای مستقل شدن لازم نیست از دوست داشتنشون دست بکشی.
فقط باید کم‌کم یاد بگیری که بگی:
«دوستتون دارم، ولی این تصمیم مال منه و عواقبش رو میپذیرم»

I miss you, l miss you so much:)