تو‌وقتی از دستم‌ ناراحتی من از خودم متنفر میشم

سکوت از پوست میخواست بزنه بیرون،حرفاش بوی انزجار گرفت تو هیکلِ بی خون!

شعله ی نفرتی که یک شبه خوابید و خاکسترش روزگارمان را سیاه کرد.

من همینم
هیچ تغییری نکردم
فقط دارم هر روز خودمو بیشتر نشون میدم..

ولی ما خیلی کوچیک تر از دردامونیم.

درد کالبدش را شکافته بود و روحش را با تازیانه نوازش میکرد .

من که توانایی آن را نداشته ام که گذشته خودم را نگه دارم، چطور می توانم به نجات دادن گذشته دیگری امید داشته باشم؟

متلاشی شدن رگهای مغزم به دلیل سکوت .

دگر در این ذهن رمانی نخواهد تلنگر بخورد
نمیخواهم دگر معنی نوشته ای از طرف من باشی :)

تکه‌های قلبش را به سیخ میکشید و کباب میکرد !!
شاید اینگونه قلبِ پرحرفش لال میشد ‌.

میگفت:
ولی من ادم رفتن نبودم
که همه بام ادمِ رفتنن.

عادت یه نوع ندیدنه . عادت نشین...

بعضی وقتا اینکه بخای دردتو به یکی بگی
از صدتا مسئله حل کردن پا تخته سختره..

بعضی وقتا اینکه بخای دردتو به یکی بگی
از صدتا مسئله حل کردن پا تخته سختره..

پتورو کشیدم رو سرم تا تو تاریکی خفه شم!

ما برای درد زاده شدیم ...
و فروریختن
و دَم بر نیاوردن

من دیوانه ای مفلوک و مهجورم در این کنج زمین.

سرطان منو از تو میخوره و تو خنده کنان با یار گذر کردی.

من وقتی غرق میشم تو چشات تازه نجات پیدا میکنم .

اون بیرون هنوز زندگی جریان داره منِ عزیز !

سکوت میکنم تا بهتون فرصت بدم که اشتباهاتونو جبران کنید نه اینکه تکرارش کنید!