'از کسی انتظار داری سکوتت رو بفهمه، که حرفتو هم نمی‌فهمه'

آدم که فراموش نمیکنه،چه یکسال بگذره چه صدسال!

ولی بعد تمام بدی هات خودمو باز زدم به نفهمی

آخرین منزل ما کوچه ی سرگردانی است
در به در، در پی گم کردن مقصد رفتیم...

تنها ماندن با خوده مزخرفم رو ترجیح میدم به بودنای فیکتون!

میگوییم برای خالی کردن کمی از کثافت‌های مغزمان.

آدم که فراموش نمیکنه،چه یکسال بگذره چه صدسال!

حداقل کاری که میتونید بکنید،
اینه که تظاهر به ادم بودن نکنید؛
وقتی آدم نیستید!

ازش میپرسن ″خوبی؟″
نمیدونن راهی جز خوب بودن نداره .

تو یه موجی که رو دریایِ دل من جذر و مد درست میکنی؛

وقتی رفتید دیگ کلا گمشید برید ، هی نیاین خودتونو بهمون یادآوری کنید.

یادتون نره از کجا اومدید، از کجا شروع کردید و از کجا ‹م‍َنّ› شدید!.

من تف میکنم وسط اون حرفای فیکتون

کسی مجبورتون نکرده بمونید و کسیم مجبورتون نکرده قول الکی موندن بدید
قول میدید بعد نمیمونید؟ جالبه واقعا

پشت خنده‌هام هرچیزی هست اِلا شادی!

تو همون بنده خدایی که فرشته ها تحسینش میکنن!
خیلی جالبه

نمیشه هم نبود خودت و تحمل کرد هم بودن خاطراتو!

در من جمعه‌ای غروب کرده که هرگز طلوع آفتاب شنبه را نخواهم دید.

دارم فکر میکنم چرا کل زندگیم ،فردا یا آیندم بستگی به تو داره و همین داره عذابم میده

«شایدم یه درصد من اشتباه می‌کنم»
جمله‌ای که هیچ وقت هیچ‌کس نگفت

سلولای مغز من اسم تورو ترشح میکنن.