I keep going just fine without a plan, but the moemet I write it down I can't do it anymore.. 🧐
What the hell!

آن وضعیت زیباتر از آن بود که ادامه پیدا کند

- ژان پال سارتر

لرد بایرون (Lord Byron)، از تأثیرگذارترین شاعران ادبیات انگلیس، از همون کودکی با نقص مادرزادی پا بزرگ شد؛ چیزی که همیشه باعث رنج و تمسخرش بود. زندگی شخصیش هم پر از رسوایی، عشق‌های نافرجام و حاشیه بود، تا جایی که مجبور شد انگلستان رو برای همیشه ترک کنه. (مخصوصا به خاطر رابطه‌ای که با خواهر ناتنیش داشته و گفته میشه که اونا عاشق هم بودن. نمایشنامه Manfred هم به همین اشاره داره)

برای جنگ استقلال یونان رفت و همون‌جا، قبل از اینکه حتی در میدان نبرد بجنگه، در ۳۶ سالگی از دنیا رفت.

لرد بایرِن، کسیه که روی داستایفسکی، بالزاک، مِلویل، و بتهوون و دلاکروا تاثیر گذاشت :) نمونه‌ی کامل از یه شخصیتِ رمانتیک (دمدمی، سرکش، با یه لحنِ قوی). با این حال، خیلی جالبه که خودش موافقِ رماتیسم نبوده و ترجیحش استایلِ نئوکلاسیکِ قبل از خودش بوده‌، مثل الکساندر پُپ؛ و از سبکِ انتقادی یا satirical پُپ برای نوشتن کتابش (Don Juan) استفاده میکنه.

راستی بایرِن با کیتس اصلا رابطه خوبی نداشت و ازش خوشش نمیومد :) و اونو یه پسر بچه‌ی اعصاب‌خورد کن خطاب میکنه.

All we have is this
Doesn't matter what others think
It's this breath and this moment
And that's it

ما هر چی داریم همینه
مهم نیست بقیه چی فکر میکنن
(هر چی داریم) همین نفس و همین لحظه‌ست
و همین