جان کیتس همیشه منو به ادبیات برمیگردونه. حتی اگه نخوام یه کلمه دیگه بخونم و از هر حرفی و کتابی خسته شده باشم. همیشه وقتی تصورش میکنم پسری رو میبینم که عاشقانه راه میره. عاشقانه میبینه. کسی که بعد از  یه حس جدید توی تاریکی جنگل، دوان دوان دنبال دفترش میره، به جنگل برمیگرده، و قصیده‌ی در ستایشِ بلبل رو مینویسه..

خداحافظ به تویی که زندگی‌ات تباه شد بی‌ آن‌ که مقصر باشی.

داستایوفسکی

I read 24 pages today. I guess that's an improvement. I have been struggling lately to simply read something. I'm trying to get back on the track.

شاید همه بگن ميخوان وقتی از این دنیا رفتن، اثری از خودشون به جا گذاشته باشن یا یه کار‌ مهم کرده باشن. من هیچکدوم از اینارو نمی‌خوام. نه. من فقط میخوام هر روز خندیده باشم. شاید کم، شاید با غم، ولی هر روز.