میان زخم و انسانیت؛ روایت صف‌های اهدای خون در بلوچستان

برمش/ آنچه امروز در بلوچستان رخ داد، یکی از تلخ‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین تصاویر این روزها بود. در پی حمله هوایی ایالات متحده آمریکا به تیپ ۳۸۸ ارتش جمهوری اسلامی ایران در شهرستان بمپور، دست‌کم هفت نیروی نظامی کشته و ده‌ها تن دیگر زخمی شدند؛ نهادی که در نگاه بسیاری از مردم، بخشی از ساختار سرکوبی است که سال‌ها در بلوچستان با بازداشت، خشونت و کشتار گره خورده است. بسیاری از خانواده‌های بلوچ، خاطره‌ای تلخ از عملکرد نیروهای نظامی و امنیتی در ذهن دارند.

اما از سوی دیگر، پس از درخواست اهدای خون برای مجروحان این حمله، مردم بلوچ در صف‌های اهدای خون حاضر شدند. آنها نپرسیدند مجروح چه کسی است، چه لباسی بر تن دارد یا پیش‌تر چه نقشی داشته است. آنها تنها انسانی را دیدند که به خون نیاز دارد.

این همان دوگانه‌ای است که فهم آن آسان نیست. مردمی که خود بارها قربانی خشونت بوده‌اند، هنگامی که جان انسانی در خطر است، انسانیت را بر انتقام ترجیح می‌دهند. این رفتار نه به معنای تأیید ساختارهای سرکوب است و نه فراموش کردن رنج‌های گذشته؛ بلکه نشان می‌دهد ارزش جان انسان، برای بسیاری از مردم، فراتر از مرزبندی‌های سیاسی و نظامی است.

شاید تفاوت دقیقاً همین‌جا باشد؛ میان ساختاری که با زور و اسلحه تعریف می‌شود و مردمی که حتی در اوج زخم و بی‌اعتمادی، هنوز توان همدلی و نجات جان انسان‌ها را از دست نداده‌اند.

این تصویر، بیش از هر چیز، روایتگر اخلاقی است که در سخت‌ترین شرایط نیز زنده مانده است؛ اخلاقی که می‌گوید انسانیت را نمی‌توان با جنگ، سرکوب یا نفرت از میان برد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

۱۰ هزار همراه؛ روایتِ ما از یک مسیر مشترک

این عدد برای ما فراتر از یک آمار در شبکه‌های اجتماعی است. پشت هر یک از این ۱۰ هزار نفر، انسانی ایستاده که در لحظه‌های دشوار و امیدبخشِ این مسیر، همراهِ صدای زنان بلوچ بوده است.

ما در برمش، کنار شما آموختیم که چگونه روایت‌های‌مان را با هم گره بزنیم. با شما در دردهای عمیق گریستیم، در لحظه‌های مقاومت کنار هم ایستادیم و از شجاعتِ جاری در روایت‌های مردم‌مان، درسِ دادخواهی گرفتیم. برمش نه با تلاشِ یک نفر، که با نگاهِ همدلانه و صدای تک‌تک شما شکل گرفته است.

ما در این مسیر به یک حقیقتِ روشن رسیدیم: شنیدن، اولین و مهم‌ترین قدم برای ایجادِ تغییر است. حالا که این جامعه‌ی ۱۰ هزار نفری را در کنار هم داریم، می‌خواهیم از خودِ شما بشنویم؛

اگر قرار بود تنها یک تغییر بنیادین برای آینده‌ی زنان بلوچ رقم بخورد، آن تغییر چه بود؟

پاسخ خود را در یک جمله کوتاه برای ما بنویسید؛ ما اینجا هستیم تا بشنویم. 🤍

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

وقتی انسانیت از طلا ارزشمندتر می‌شود؛ امانتداری یک پاکبان بلوچ در روزگار سخت معیشت

برمش/ روز دوشنبه ۲۲ تیرماه ۱۴۰۵، «نعیم افرازه» پاکبان شهرداری چابهار که در روستای تیس سکونت دارد، حدود دو هفته پیش هنگام نظافت یکی از خیابان‌های شهر متوجه یک پلاستیک سیاه در کنار سطل زباله شد که توجهش را جلب کرد. او پس از بررسی کیسه متوجه شد مقدار قابل توجهی طلا به ارزش تقریبی سه میلیارد تومان داخل آن قرار دارد، اما با وجود مشکلات معیشتی، زندگی در خانه‌ای استیجاری و شرایط دشوار اقتصادی، بدون هیچ‌گونه تردیدی موضوع را به مسئولان شهرداری اطلاع داد تا روند شناسایی صاحب اموال آغاز شود و سرانجام روز دوشنبه با پیگیری‌های انجام‌شده، صاحب طلاها پیدا شد و تمامی اموال بدون کم‌وکاست به وی بازگردانده شد.

«نعیم افرازه» در شرح این ماجرا گفته است که هنگام نظافت شهر، پلاستیک را در کنار سطل زباله مشاهده کرد که توجهش را جلب کرد و پس از باز کردن آن متوجه وجود طلاها شد و بلافاصله آن را به مسئولان شهرداری چابهار اطلاع داد.

در روزگاری که فشار سنگین تورم و گرانی، زندگی میلیون‌ها نفر را دشوار کرده و گاه اخبار تلخی از کشته شدن انسان‌ها بر سر سرقت یک تلفن همراه یا حتی چند رأس دام منتشر می‌شود، چنین رفتاری یادآور این حقیقت است که هنوز وجدان، شرافت و انسانیت در میان مردم زنده است.

اقدام «نعیم افرازه» نشان داد که صداقت و امانتداری به میزان دارایی افراد وابسته نیست. گاهی کسانی که خود با سخت‌ترین شرایط اقتصادی زندگی می‌کنند، بزرگ‌ترین درس‌های اخلاق را به جامعه می‌دهند. بازگرداندن طلایی با ارزش میلیاردی، در شرایطی که او خود با مشکلات معیشتی روبه‌رو است، تنها یک اقدام امانتدارانه نیست؛ بلکه پیامی روشن است که ارزش‌های انسانی، اگرچه زیر سایه بحران‌های اقتصادی کمرنگ شده‌اند، اما هنوز از میان نرفته‌اند.

رفتار این پاکبان بلوچ، نمونه‌ای از شرافت، مسئولیت‌پذیری و پایبندی به اصول اخلاقی است؛ ارزشی که شاید از هر ثروتی گران‌بهاتر باشد و بتواند در میان انبوه اخبار تلخ، بار دیگر امید به انسانیت را زنده کند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

کودکان بلوچستان؛ آینده‌ای که زیر بار جنگ، فقر و محرومیت در حال فروریختن است

برمش/ بلوچستان سال‌هاست با فقر، بیکاری، کمبود امکانات آموزشی و درمانی، بحران آب، جاده‌های ناایمن و مشکلات معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کند. اکنون با گسترش فضای جنگ و ناامنی، مشکلات تازه‌ای نیز بر بحران‌های قدیمی این استان افزوده شده و کودکان، بیش از هر قشر دیگری، بهای این شرایط را می‌پردازند.

در بسیاری از مناطق بلوچستان، هنوز کودکانی هستند که به مدرسه مناسب، آب آشامیدنی سالم و حداقل امکانات آموزشی دسترسی ندارند. شماری از آنان به جای نشستن پشت نیمکت‌های مدرسه، برای کمک به تأمین معاش خانواده ناچار به کار هستند؛ کاری که نه امنیت دارد و نه درآمدی که بتواند زندگی‌شان را تغییر دهد. هم‌زمان، سایه جنگ و حملات نظامی نیز احساس ناامنی را بر زندگی آنان سنگین‌تر کرده است.

فقر و کمبود مواد غذایی نیز وضعیت را وخیم‌تر کرده است. سوءتغذیه در میان بخشی از کودکان بلوچستان، سلامت جسمی و رشد آنان را تحت تأثیر قرار داده و آینده نسلی را تهدید می‌کند که قرار است فردای این سرزمین را بسازد.

در چنین شرایطی، این پرسش بیش از هر زمان دیگری مطرح است که آینده بلوچستان چگونه رقم خواهد خورد؛ استانی که بیش از هر چیز به پزشک، معلم، وکیل، مهندس و نیروهای متخصص نیاز دارد، اما کودکانش از ابتدایی‌ترین حقوق خود محروم مانده‌اند.

با وجود این وضعیت، بسیاری از شهروندان بلوچ همچنان بر سنت همبستگی و یاری‌رسانی، یا همان «حشر و مدد»، تأکید می‌کنند و معتقدند هر کمک به کودکان امروز، سرمایه‌گذاری برای آینده بلوچستان است. کمک به آموزش، تأمین نیازهای اولیه، حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار و مشارکت در فعالیت‌های انسان‌دوستانه، می‌تواند بخشی از بار سنگینی را که بر دوش این کودکان قرار گرفته، کاهش دهد.

آینده بلوچستان از کلاس‌های درس، سلامت و امنیت کودکانش آغاز می‌شود؛ کودکانی که اگر امروز از آنان حمایت نشود، فردا نیز ناچار خواهند بود همان چرخه فقر و محرومیتی را ادامه دهند که نسل‌های پیش از آنان تجربه کرده‌اند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

جنوب ایران؛ میدان خط‌ونشان قدرت‌ها، قربانیانش مردم‌اند

برمش/ از بلوچستان تا احواز، جنوب ایران سال‌هاست به میدان ارسال پیام‌های سیاسی و نظامی تبدیل شده است؛ جایی که هزینه‌ این خط‌ونشان‌ها را نه تصمیم‌گیران، بلکه مردم عادی می‌پردازند.

جمهوری اسلامی ایران پیش‌تر با سرکوب خونین معترضان در جمعه‌های خونین زاهدان و خاش و همچنین سرکوب و کشتار شهروندان عرب در نیزارهای معشور، نشان داد که برای حفظ قدرت از به‌کارگیری خشونت گسترده علیه شهروندان خود ابایی ندارد؛ خشونتی که تلاشی برای نمایش اقتدار و ایجاد هراس در مرکزنشینان و آزمودن واکنش جامعه جهانی می‌دانند.

اکنون نیز با حملات آمریکا به زیرساخت‌ها و مراکز نظامی در جنوب ایران، این مناطق بار دیگر به صحنه‌ ارسال پیام میان قدرت‌ها تبدیل شده‌اند؛ پیام‌هایی که در نهایت، بار اصلی آن بر دوش مردم منطقه است. آمریکا با بمباران پل‌ها، فرودگاه‌ها و حداقل زیرساخت‌های این خطه میخواهد این پیام را به رژیم ایران برساند که این سطح از بمباران را می‌تواند در مناطق مرکزی ایران نیز انجام بدهد. مناطقی که شهروندانش همچون بلوچ‌ها و عرب‌ها و ساکنین بندر غیرخودی محسوب نمی شوند و می تواند تبعاتی برای رژیم داشته باشد.

در این میان، مردم جنوب ایران از بلوچستان تا احواز، همزمان با گرمای طاقت‌فرسای بالای ۵۰ درجه، با قطعی برق، کمبود آب، ضعف زیرساخت‌ها و اکنون نیز با پیامدهای ناامنی و حملات نظامی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

در حالی که قدرت‌ها برای یکدیگر خط‌ونشان می‌کشند، این مردم‌اند که میان بحران‌های انباشته، هر روز هزینه‌ای تازه می‌پردازند؛ مردمی که نه در تصمیم‌گیری‌ها نقشی دارند و نه از امنیت و امکانات اولیه‌ای که حق هر شهروندی است، برخوردارند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

وقتی زنان در جام جهانی سوت می‌زنند، دختران بلوچ هنوز زمین بازی ندارند

برمش/ جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی اسپانیا به پایان رسید؛ جامی که در کنار رقابت‌های فوتبالی، حاشیه‌های سیاسی فراوانی نیز داشت. اما یکی از مهم‌ترین اتفاقات این دوره، حضور تیم‌های داوری کاملاً زنانه در دو مسابقه بود.

در دیدار جمهوری چک – آفریقای جنوبی و همچنین آلمان – اکوادور، قضاوت مسابقه بر عهده توری پنسو و دو کمک‌داور زن، بروک مایو و کاترین نسبیت بود؛ اتفاقی که نشان داد زنان می‌توانند در بالاترین سطح فوتبال جهان نیز مسئولیت حساس قضاوت را بر عهده بگیرند.

این در حالی است که در ایران، هنوز نگاهی مردسالارانه نسبت به فوتبال زنان وجود دارد و بارها شنیده‌ایم که «فوتبال برای زنان نیست». اما واقعیت چیز دیگری است. عشق به فوتبال جنسیت نمی‌شناسد؛ همان عشقی که «دختر آبی» را به نمادی ماندگار تبدیل کرد؛ دختری که تنها به دلیل علاقه‌اش به حضور در ورزشگاه، جان خود را از دست داد.

فوتبال، همان‌گونه که برای مردان است، برای زنان نیز هست؛ چه در سکوهای ورزشگاه، چه در زمین مسابقه و چه در جایگاه داوری.

اگر این تصویر را با وضعیت زنان در بلوچستان مقایسه کنیم، شکاف عمیق‌تر نمایان می‌شود. در حالی که زنان در بالاترین سطح فوتبال جهان، مسابقات جام جهانی را قضاوت می‌کنند، بسیاری از زنان و دختران بلوچ حتی از ابتدایی‌ترین امکانات ورزشی محروم هستند.

بلوچستان از پایین‌ترین سرانه‌های ورزشی در ایران برخوردار است و در بسیاری از شهرها و روستاها، هیچ فضای استاندارد و امنی برای ورزش زنان وجود ندارد. این محرومیت، تنها به معنای دور ماندن از ورزش نیست؛ بلکه زنان و دختران را از حق برخورداری از سلامت جسمی، نشاط اجتماعی و فرصت‌های رشد نیز محروم می‌کند.

وقتی امکان ورزش، فعالیت‌های فرهنگی و تفریح سالم وجود نداشته باشد، طبیعی است که بخشی از اوقات فراغت به سمت سرگرمی‌های ناسالم سوق پیدا کند؛ پدیده‌ای که در برخی مناطق با افزایش گرایش به مصرف قلیان (چِلیم) نیز دیده می‌شود. این یک انتخاب آزادانه نیست، بلکه نتیجه سال‌ها بی‌توجهی به زیرساخت‌های ورزشی و اجتماعی است.

ورزش، یک حق است؛ حقی که نباید به دلیل جنسیت یا محل زندگی از زنان و دختران بلوچ سلب شود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

دانش‌آموزانی که قطعه‌قطعه به خاک سپرده می‌شوند؛ والدین ماکان همچنان چشم‌انتظار جنازه فرزندشان

برمش/ امروز چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵، با پایان عملیات تفحص در محل مدرسه شجره طیبه در شهرستان میناب، مقام‌های محلی از کشف ۶۲ قطعه از پیکر جان‌باختگان این حادثه خبر دادند. بر اساس اعلام مسئولان، پس از انجام آزمایش‌های ژنتیکی (DNA)، مشخص شده است که این بقایا متعلق به ۳۲ دانش‌آموز جان‌باخته این مدرسه است؛ کودکانی که خانواده‌هایشان نه پیکری کامل، بلکه تکه‌هایی از عزیزانشان را برای خاکسپاری تحویل گرفته‌اند.

در میان این خانواده‌ها، چشم‌انتظاری والدین «ماکان نصیری» همچنان ادامه دارد. با وجود پایان عملیات جست‌وجو، هیچ اثری از پیکر این دانش‌آموز به دست نیامده و او همچنان مفقودالاثر اعلام شده است؛ انتظاری تلخ که هنوز پایانی برای آن متصور نیست.

محمد رادمهر، فرماندار میناب، با اعلام پایان عملیات تفحص اظهار داشت که طی چندین هفته جست‌وجو در محل مدرسه و مناطق اطراف، ۶۲ قطعه از پیکر قربانیان کشف شده است. به گفته وی، نتایج آزمایش‌های ژنتیکی نشان می‌دهد این بقایا متعلق به ۳۲ دانش‌آموز جان‌باخته مدرسه شجره طیبه بوده و با وجود پایان عملیات، سرنوشت پیکر ماکان نصیری همچنان نامشخص باقی مانده است.

این در حالی است که سازمان عفو بین‌الملل پیش‌تر با انتشار گزارشی اعلام کرده بود که در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، دست‌کم ۱۶۸ نفر، از جمله بیش از ۱۰۰ کودک، جان خود را از دست داده‌اند. این سازمان با استناد به تصاویر ماهواره‌ای، ویدئوهای منتشرشده و گفت‌وگو با منابع مستقل، اعلام کرده است که ساختمان مدرسه به‌طور مستقیم هدف حمله قرار گرفته و خواستار انجام تحقیقات مستقل، بی‌طرفانه و شفاف درباره این حمله و پاسخگو شدن عاملان آن شده است.

لازم به ذکر است که این حمله صبح روز ۹ اسفندماه ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) و همزمان با آغاز عملیات گسترده هوایی آمریکا و اسرائیل علیه اهدافی در ایران رخ داد. بر اساس تحقیقات سازمان عفو بین‌الملل، مدرسه ابتدایی شجره طیبه حدود ساعت ۱۰:۴۵ صبح، در حالی که دانش‌آموزان در کلاس‌های درس حضور داشتند، به‌طور مستقیم هدف حمله قرار گرفت؛ حمله‌ای که نه‌تنها جان ده‌ها کودک را گرفت، بلکه خانواده‌های بسیاری را تا امروز میان سوگواری، چشم‌انتظاری و بی‌پاسخ ماندن پرسش‌هایشان رها کرده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

درگذشت «شیرمحمد اسپندار»، صدای جاودان دونلی خاموش شد؛ بلوچستان در سوگ یکی از بزرگ‌ترین فرزندان فرهنگی خود نشست

برمش/ شامگاه روز چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵، «شیرمحمد اسپندار»، استاد بی‌بدیل موسیقی بلوچی و نام‌آشناترین نوازنده ساز دونلی، پس از سال‌ها تحمل بیماری و در پی کهولت سن چشم از جهان فروبست. با خاموشی او، تنها یک هنرمند از میان ما نرفت، بلکه بخشی از حافظه زنده، هویت فرهنگی و میراث موسیقایی بلوچستان برای همیشه خاموش شد. خبر درگذشت او موجی از اندوه را در میان مردم بلوچستان، هنرمندان و دوستداران موسیقی نواحی برانگیخته و قلب بسیاری را به درد آورده است.

شیرمحمد اسپندار، متولد سال ۱۳۰۶ خورشیدی در شهرستان بمپور و فرزند مراد، از ماندگارترین چهره‌های موسیقی سنتی بلوچستان بود. او در نوجوانی برای آموختن و ژرف‌تر کردن دانش موسیقی راهی کراچی شد و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی، در سال ۱۳۳۷ به ایران بازگشت تا تمام زندگی خود را وقف زنده نگه داشتن موسیقی اصیل بلوچ و معرفی هنر کم‌نظیر دونلی‌نوازی کند.

روایت زندگی او، روایت عشق و دلبستگی به موسیقی بود. اسپندار تنها با تماشای حرکت انگشتان یک نوازنده، نواختن دونلی را آموخت و با سال‌ها تلاش و ممارست، به چهره‌ای بی‌همتا در این هنر تبدیل شد. نوای دونلی در دستان او تنها موسیقی نبود؛ صدای تاریخ، رنج، شادی، کوچ، عشق و هویت مردم بلوچ بود که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد.

او در طول دهه‌ها فعالیت هنری، دکترای افتخاری موسیقی سنتی از فرانسه، دیپلم افتخار نوازندگی در ایران و جایزه ویژه جشنواره موسیقی فجر را دریافت کرد و تندیس او به همراه نخستین ساز دونلی‌اش، به عنوان بخشی از میراث موسیقی ایران، در موزه تهران نگهداری می‌شود.

اما شاید بزرگ‌ترین دغدغه سال‌های پایانی زندگی این استاد، نه افتخاراتش، بلکه آینده دونلی بود. او بارها با اندوه از نبود شاگردانی که بتوانند این هنر کهن را ادامه دهند سخن گفته بود؛ نگرانی تلخی که امروز، پس از خاموش شدن نفس‌هایش، بیش از هر زمان دیگری معنای خود را نشان می‌دهد.

با درگذشت شیرمحمد اسپندار، نوای یکی از ماندگارترین دونلی‌های بلوچستان خاموش شد؛ اما میراث او در حافظه مردم، در نغمه‌های این سرزمین و در تاریخ فرهنگ بلوچ برای همیشه زنده خواهد ماند.

درگذشت این استاد بزرگ را به خانواده، بستگان، جامعه هنری و تمامی مردم بلوچستان تسلیت می‌گوییم و یاد و نام او را که عمر خود را وقف پاسداری از فرهنگ و هویت بلوچ کرد، گرامی می‌داریم.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

بلوچستان؛ سرزمین گلایه‌هایی که شنیده نمی‌شوند

برمش/ این روزها بلوچستان بیش از هر زمان دیگری زیر بار بحران‌های پی‌درپی نفس می‌کشد. گرانی افسارگسیخته، تورمی که سفره‌های مردم را هر روز کوچک‌تر می‌کند، صف‌های بی‌پایان بنزین که ساعت‌ها از عمر مردم را می‌بلعد، قطعی‌های مکرر برق در اوج گرمای طاقت‌فرسای تابستان، و شب‌هایی که با صدای بمباران و نگرانی به صبح می‌رسند، زندگی را برای بسیاری از شهروندان به کابوسی دائمی تبدیل کرده است.

بلوچستان امروز به سرزمین گلایه‌ها و دردِ دل مردمی بدل شده که سال‌هاست صدایشان به جایی نمی‌رسد. مردمی که از ابتدایی‌ترین حقوق خود، از آب و برق و سوخت گرفته تا امنیت و رفاه، محروم مانده‌اند و هر روز با مشکلات تازه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در میان انبوه وعده‌ها، رنج و مطالبات آنان گم شده و گویی هیچ گوش شنوایی برای شنیدن حرف‌هایشان وجود ندارد.

در سرزمینی که مردمش همزمان با فقر، گرما، بی‌ثباتی و کمبود امکانات زندگی می‌کنند، آنچه بیش از همه آزاردهنده است، احساس فراموش‌شدگی است؛ اینکه دردها دیده نمی‌شوند، گلایه‌ها شنیده نمی‌شوند و رنج یک ملت، برای بسیاری به خبری عادی و تکراری تبدیل شده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

از پژمان جمشیدی تا سعید طوسی؛ آیا متجاوزان و زنکشان در ایران از مصونیت برخوردارند؟

برمش/ حکم نهایی پرونده پژمان جمشیدی صادر شد. بر اساس رأی نهایی که از سوی وکیل او اعلام شده، پژمان جمشیدی از اتهام «تجاوز به عنف» و همچنین «زنای عادی» تبرئه شده و تنها به ۹۰ ضربه شلاق تعزیری محکوم شده است.

ملیکا پارسادوست، شاکی پرونده نیز در واکنش به رأی صادرشده اعلام کرده که این حکم را ناعادلانه می‌داند و تأکید کرده است که تا آخرین لحظه برای احقاق حق خود تلاش کرده و همچنان این رأی را نمی‌پذیرد.

ایران سال‌هاست که به بهشت متجاوزان و زنکشان تبدیل شده است؛ جایی که در بسیاری از پرونده‌های جنجالی، مجازات‌ها با آنچه افکار عمومی انتظار دارد فاصله‌ای چشمگیر دارد. در حالی که بسیاری از جوانان ایرانی به‌دلیل اتهاماتی واهی مانند ایجاد ترافیک، آتش زدن سطل زباله، اعتراضات مسالمت آمیز یا حتی نوع پوشش، با احکام سنگین زندان، شلاق و گاه حتی مجازات اعدام روبه‌رو می‌شوند، در پرونده‌های مرتبط با خشونت جنسی یا قتل، بارها شاهد صدور احکام بسیار سبک‌تر بوده‌ایم.

این موضوع نیز مسبوق به سابقه است. در پرونده محمدعلی نجفی، شهردار پیشین تهران، که به قتل همسرش متهم و محکوم شد، حکم نهایی بسیار سبک‌تر از آن چیزی بود که بسیاری انتظار داشتند. همچنین در پرونده سعید طوسی، قاری مشهور قرآن، او در نهایت بر اساس رابطه نزدیکی که با علی خامنه‌ای رهبر سابق ایران داشت، از اتهامات اصلی تبرئه شد. مجموعه این پرونده‌ها بار دیگر این پرسش را در افکار عمومی مطرح می‌کند که آیا در نظام قضایی ایران، برخورد با برخی متهمان بر اساس معیارهایی متفاوت از شهروندان عادی انجام می‌شود؟

لازم به ذکر است پرونده ملیکا پارسادوست و مژمان جمشیدی در سال ۱۴۰۴ و پس از آن رسانه‌ای شد که وی با مراجعه به پلیس و دستگاه قضایی، از پژمان جمشیدی به اتهام تجاوز شکایت کرد. به گفته شاکی، او پس از وقوع حادثه، با حمایت و همراهی مادرش تصمیم گرفت موضوع را از طریق مراجع قانونی پیگیری کند و شکایت خود را به ثبت رساند.

شاکی در روایت خود مدعی شد که در زمان وقوع حادثه، دست‌وپایش بسته شده و مورد تجاوز قرار گرفته است؛ ادعایی که وکلای پژمان جمشیدی آن را رد کردند. هم‌زمان با رسیدگی به پرونده، انتشار خبر خروج پژمان جمشیدی از ایران و سفر او به کانادا نیز بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داشت. او پس از مدتی به ایران بازگشت و روند رسیدگی قضایی ادامه پیدا کرد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

مشاهدات میدانی سازمان برمش: بحران درمان در بلوچستان از آمارهای رسمی نیز فراتر رفته است

برمش/ روز دوشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۵، پایگاه خبری اقتصادنیوز در گزارشی با عنوان «قسطی شدن درمان؛ الان درمان کن، بعداً پرداخت کن» نوشت که هم‌زمان با تشدید فشارهای اقتصادی، پرداخت اقساطی در بازار سلامت ایران به پدیده‌ای رو به گسترش تبدیل شده است. بر اساس این گزارش، خدماتی مانند دندان‌پزشکی، فیزیوتراپی، روان‌درمانی، آزمایش و حتی خرید دارو و مکمل‌ها به‌صورت اقساطی یا اعتباری ارائه می‌شوند. اقتصادنیوز همچنین گزارش داد که بسیاری از بیماران برای کاهش هزینه‌ها بر سر مبلغ ویزیت با پزشکان چانه‌زنی می‌کنند و یا بخشی از روند درمان خود را به تعویق می‌اندازند؛ وضعیتی که نشان‌دهنده کاهش شدید توان مالی خانوارها و تأثیر مستقیم بحران اقتصادی بر دسترسی مردم به خدمات درمانی است.

با این حال، بر اساس اطلاعاتی که به دست سازمان برمش رسیده است حاکی از این است که شرایط در بلوچستان به‌مراتب وخیم‌تر از تصویری است که آمارهای سراسری از ایران ارائه می‌دهند. بر اساس یافته‌های این سازمان، شمار زیادی از شهروندان بلوچ به دلیل ناتوانی مالی و نداشتن بیمه سلامت اساساً از مراجعه به پزشک صرف‌نظر می‌کنند و بسیاری دیگر هنگام مراجعه به داروخانه، تنها بخشی از داروهای تجویزشده را خریداری می‌کنند؛ زیرا پول همراهشان کفاف تهیه همه اقلام نسخه را نمی‌دهد.

گفتنی است بیماران مبتلا به بیماری‌های خاص، از جمله بیماران پروانه‌ای، مبتلایان به ام‌اس و دیگر بیماری‌های مزمن، بیشترین فشار را از بحران دارویی در بلوچستان متحمل می‌شوند. بر اساس یافته‌های سازمان برمش، بسیاری از داروهای حیاتی این بیماران یا اصلاً در داروخانه‌های بلوچستان یافت نمی‌شوند یا تنها به‌ندرت در دسترس قرار می‌گیرند. همین کمبود، بسیاری از خانواده‌ها را ناچار کرده است داروهای مورد نیاز خود را با قیمت‌هایی چندین برابر نرخ رسمی از بازار آزاد تهیه کنند؛ هزینه‌ای که برای بسیاری از بیماران و خانواده‌های کم‌درآمد غیرقابل تأمین است و در مواردی به وقفه در درمان یا تشدید وضعیت جسمانی آنان منجر می‌شود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

طلای تفتان؛ ثروتی که برای بلوچستان ویرانی به ارمغان آورده است

برمش/ معدن طلای تفتان، به جای آنکه به موتور توسعه و آبادانی بلوچستان تبدیل شود، به نمادی از ویرانی، محرومیت و بی‌عدالتی بدل شده است. در سرزمینی که یکی از ارزشمندترین ذخایر معدنی ایران را در خود جای داده، مردم بلوچ همچنان با فقر، کمبود آب، بیکاری و محرومیت از ابتدایی‌ترین امکانات زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

انفجارهای مداوم در معدن طلای تفتان، خانه‌های مسکونی روستاهای اطراف را دچار ترک‌خوردگی و تخریب کرده است. شدت این انفجارها به اندازه‌ای بوده که برخی از خانواده‌ها ناچار شده‌اند خانه‌های خود را ترک کنند و شماری از ساختمان‌ها نیز در معرض ریزش قرار گرفته‌اند. با وجود اعتراض‌های مکرر مردم، تاکنون هیچ اقدام مؤثری برای جبران خسارت‌ها یا جلوگیری از ادامه این وضعیت انجام نشده است.

بیش از دوازده سال از آغاز استخراج طلا در تفتان می‌گذرد، اما نتیجه آن برای مردم بومی نه اشتغال پایدار بوده، نه توسعه زیرساخت‌ها و نه بهبود کیفیت زندگی. در مقابل، خشک شدن چشمه‌ها، تخریب محیط‌زیست، آسیب به کشاورزی و دامداری، نابودی منابع طبیعی و اکنون تخریب خانه‌های مردم، تنها بخشی از پیامدهایی است که ساکنان منطقه با آن روبه‌رو هستند.

تفتان امروز تصویری روشن از واقعیتی تلخ در بلوچستان است؛ سرزمینی سرشار از طلا و دیگر ذخایر معدنی که ثروتش به بهبود زندگی صاحبان اصلی آن منجر نشده، بلکه مردمش همچنان در فقر و محرومیت زندگی می‌کنند و حتی امنیت خانه‌هایشان نیز در سایه فعالیت‌های معدنی از بین رفته است. برای بسیاری از ساکنان، سهم بلوچستان از معادنش نه آبادانی، بلکه ویرانی و از دست رفتن منابع طبیعی و شیوه زندگی مردم بومی بوده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

تداوم خاموشی‌ها در گرمای طاقت‌فرسای چابهار؛ سلامت کودکان و سالمندان در معرض خطر

برمش/ امروز شنبه ۱۰ مرداد ماه ۱۴۰۵، گزارش‌های دریافتی از شهرک بهار چابهار حاکی از قطعی گسترده و مکرر برق از حدود ساعت ۱۳ امروز است. به گفته ساکنان، برق این منطقه تنها برای دقایقی وصل شده و بار دیگر قطع می‌شود؛ وضعیتی که علاوه بر مختل کردن زندگی روزمره، موجب آسیب دیدن وسایل سرمایشی و خسارت‌های مالی به شهروندان شده است.

این خاموشی‌ها در شرایطی رخ می‌دهد که چابهار و دیگر مناطق بلوچستان روزهای بسیار گرم تابستان را سپری می‌کنند و دسترسی به وسایل سرمایشی برای بسیاری از خانواده‌ها یک ضرورت حیاتی است، نه یک امکان رفاهی. ادامه قطعی برق در چنین شرایطی می‌تواند سلامت کودکان، سالمندان، بیماران، زنان باردار و افراد دارای بیماری‌های زمینه‌ای را با خطراتی مانند گرمازدگی، کم‌آبی و تشدید بیماری‌ها روبه‌رو کند.

شهروندان همچنین از خسارت‌های ناشی از نوسانات برق به وسایل برقی و سرمایشی خبر می‌دهند؛ خسارت‌هایی که در سایه مشکلات اقتصادی، فشار مضاعفی بر خانواده‌ها وارد می‌کند. قطع برق علاوه بر تهدید سلامت عمومی، نگهداری داروهای حساس به دما، فعالیت مراکز درمانی و زندگی روزمره ساکنان را نیز با اختلال مواجه می‌سازد.

قطع مکرر برق در بلوچستان طی سال‌های اخیر بارها با اعتراض شهروندان همراه بوده است. با وجود گرمای شدید و شرایط اقلیمی خاص این منطقه، بسیاری از ساکنان همچنان از نبود زیرساخت‌های پایدار و تداوم خاموشی‌ها گلایه دارند.

دسترسی به برق پایدار، به‌ویژه در مناطق گرمسیر، از الزامات بهره‌مندی از حق سلامت و برخورداری از استاندارد مناسب زندگی است. تداوم خاموشی‌ها در اوج گرمای تابستان، بدون اتخاذ تدابیر مؤثر برای حفاظت از جان و سلامت شهروندان، نگرانی‌های جدی حقوق بشری درباره وضعیت ساکنان بلوچستان ایجاد کرده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

هفته جهانی ترویج تغذیه با شیر مادر؛ ۱ تا ۷ اوت

برمش/ از ۱ تا ۷ اوت هر سال، جهان «هفته جهانی ترویج تغذیه با شیر مادر» را گرامی می‌دارد. این مناسبت از سال ۱۹۹۲ به ابتکار «ائتلاف جهانی اقدام برای تغذیه با شیر مادر» (WABA) پایه‌گذاری شد و زمان برگزاری آن به مناسبت سالگرد تصویب «اعلامیه اینوسنتی» در سال ۱۹۹۰ انتخاب شد؛ بیانیه‌ای که با حمایت سازمان جهانی بهداشت (WHO) و یونیسف، بر اهمیت حمایت از تغذیه با شیر مادر و بهبود سلامت مادران و کودکان در سراسر جهان تأکید دارد.

شیر مادر تنها یک منبع تغذیه نیست، بلکه یکی از بنیادی‌ترین حقوق هر کودک برای برخورداری از آغازی سالم در زندگی و یکی از حقوق اساسی زنان برای دریافت حمایت‌های بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی است. بر اساس توصیه سازمان جهانی بهداشت، نوزادان باید در شش ماه نخست زندگی به طور انحصاری از شیر مادر تغذیه شوند و پس از آن نیز در کنار غذای کمکی، شیردهی تا دو سالگی یا بیشتر ادامه یابد.

با وجود این، میلیون‌ها زن در سراسر جهان همچنان برای شیردهی با موانع اجتماعی و ساختاری روبه‌رو هستند. در بسیاری از کشورها، مادران هنگام شیردهی در اماکن عمومی با نگاه‌های تحقیرآمیز، سرزنش یا حتی جلوگیری از شیردهی مواجه می‌شوند. در حالی که تغذیه کودک یک نیاز طبیعی و حقی بنیادین است، بسیاری از زنان ناچار می‌شوند از ترس قضاوت دیگران، شیردهی را به تعویق بیندازند یا از حضور در فضاهای عمومی خودداری کنند.

محیط‌های کاری نیز برای بسیاری از مادران به مانعی در ادامه شیردهی تبدیل شده است. نبود مرخصی زایمان کافی، نداشتن زمان مناسب برای شیردهی یا دوشیدن شیر، فقدان اتاق‌های اختصاصی و بهداشتی، نبود امکانات نگهداری شیر و نگرش‌های تبعیض‌آمیز در برخی محیط‌های کاری، سبب می‌شود بسیاری از زنان برخلاف میل خود شیردهی را زودتر از زمان توصیه‌شده متوقف کنند. ایجاد محیط‌های کاری دوستدار مادر و کودک، فراهم کردن امکانات لازم و حمایت از زنان شاغل، بخشی از تعهد دولت‌ها و کارفرمایان به رعایت حقوق بشر و برابری جنسیتی است.

در بسیاری از مناطق محروم، از جمله بلوچستان، این مشکلات با فقر، سوءتغذیه، کمبود امکانات درمانی، نبود مراقبت‌های کافی در دوران بارداری و پس از زایمان و دسترسی محدود به خدمات بهداشتی دوچندان می‌شود. بسیاری از مادران در چنین مناطقی از ابتدایی‌ترین خدمات سلامت و حمایت‌های تغذیه‌ای محروم هستند و این وضعیت، سلامت آنان و آینده کودکانشان را به طور مستقیم تهدید می‌کند.

هفته جهانی ترویج تغذیه با شیر مادر یادآور این واقعیت است که سلامت مادر و کودک، امتیازی ویژه نیست، بلکه حقی بنیادین است. دولت‌ها موظف‌اند با رفع تبعیض، گسترش خدمات بهداشتی، حمایت از مادران در محیط‌های عمومی و محل کار و تضمین دسترسی برابر به خدمات سلامت، شرایطی فراهم کنند که هیچ مادری به دلیل فقر، تبعیض یا نبود حمایت، از حق شیردهی و هیچ کودکی از حق برخورداری از بهترین آغاز ممکن در زندگی محروم نشود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

“یعقوب مهرنهاد” قلم بلوچستان که هیچگاه خاموش نخواهد شد

برمش/ امروز یکشنبه ۱۴ مرداد ماه ۱۴۰۳، سالگرد اعدام “یعقوب مهرنهاد” فعال مدنی، روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس بلوچ است که به دلیل فعالیت‌هایش در زمینه حقوق بشر و حقوق ملت‌ها، به ویژه حقوق مردم بلوچ، شناخته شده است. او بنیان‌گذار و دبیرکل «انجمن جوانان صدای عدالت» بود که یک سازمان غیردولتی متمرکز بر مسائل اجتماعی و فرهنگی بلوچستان بود.

مهرنهاد در فعالیت‌های خود به نقدهای جدی و صریح از سیاست‌های دولت جمهوری اسلامی ایران پرداخت و تلاش کرد تا صدای مردم بلوچ را به گوش جهانیان برساند. این فعالیت‌ها باعث شد که او بارها تحت فشار و تهدید قرار گیرد. نهایتاً، یعقوب مهرنهاد در سال ۱۳۸۶ توسط نیروهای امنیتی ایران دستگیر و به اتهاماتی از قبیل «وبلاگ نویسی و همکاری با گروه‌های معاند» محاکمه شد.

محاکمه مهرنهاد به شدت مورد انتقاد سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر قرار گرفت که معتقد بودند وی به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز و بیان آزادانه نظراتش، دستگیر و محکوم شده است. با وجود درخواست‌های متعدد برای تجدید نظر در حکم و توقف اجرای آن، یعقوب مهرنهاد در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۳۸۷ اعدام شد.

یاد و خاطره یعقوب مهرنهاد به عنوان یک مدافع حقوق بشر و فردی که جان خود را در راه مبارزه برای عدالت و آزادی فدا کرد، همچنان در اذهان مردم و مدافعان حقوق بشر باقی مانده است. سالگرد اعدام او، نمادی از مقاومت و پایداری در برابر سرکوب و ظلم است و همواره یادآور اهمیت حفاظت از حقوق بشر و آزادی بیان خواهد بود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

رکوردشکنی دختر بلوچ در بلاروس؛ زهرا زارعی قهرمان شد و رکورد ملی را ارتقا داد

برمش/ روز پنجشنبه ۱۵ مرداد ماه ۱۴۰۵، زهرا زارعی، دونده بلوچ و اهل منوجان تیم ملی دوومیدانی، در مسابقات بین‌المللی جام بلاروس که در استادیوم دینامو شهر مینسک برگزار شد، با نمایشی درخشان موفق شد ضمن کسب مدال طلای ماده ۴۰۰ متر، رکورد ملی ایران را نیز بهبود ببخشد.

زارعی در این رقابت‌ها با ثبت زمان ۵۱٫۰۵ ثانیه از خط پایان عبور کرد و رکورد پیشین خود، ۵۱٫۹۷ ثانیه، را که چند ماه قبل در مسابقات جایزه بزرگ بندرترکمن به ثبت رسانده بود، ارتقا داد. او همچنین ساعاتی بعد در ماده ۲۰۰ متر نیز با زمان ۲۳٫۰۰ ثانیه به مقام قهرمانی رسید و رکورد ملی این ماده را نیز شکست.

این ورزشکار بلوچ که این روزها یکی از امیدهای اصلی دوومیدانی زنان ایران به شمار می‌رود، هدف خود را ادامه روند پیشرفت، حضور موفق در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ و کسب سهمیه و افتخارآفرینی در رقابت‌های جهانی عنوان کرده است.

از دیگر افتخارات وی می‌توان به شکستن رکورد ۱۴ ساله دوی ۴۰۰ متر زنان ایران در مسابقات جایزه بزرگ بندرترکمن (اردیبهشت ۱۴۰۵) با ثبت زمان ۵۱٫۹۷ ثانیه و عبور از رکورد پیشین مریم طوسی و همچنین مدال نقره مسابقات دوومیدانی داخل سالن قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ در چین، در ماده ۴۰۰ متر، با ثبت زمان ۵۴٫۱۸ ثانیه که بهترین عملکرد تاریخ ایران در این رقابت‌ها برای او محسوب می‌شود، اشاره کرد.

توضیح: تصاویر مربوط به نایب قهرمانی زهرا زارعی در مسابقات قهرمانی داخل سالن آسیا در چین می باشد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

از تهدید زنان بی‌حجاب به قتل تا ادعای استعفای ۲۸باره پزشکیان؛ محمدباقر خرازی و مجموعه‌ای از اظهارات جنجالی

برمش/ محمدباقر خرازی، روحانی و دبیرکل حزب‌الله ایران، طی روزهای اخیر با مجموعه‌ای از اظهارات جنجالی و متناقض بار دیگر خبرساز شده است؛ اظهاراتی که از پیشنهاد برخورد خشونت‌آمیز با زنان به دلیل نوع پوشش تا طرح ادعاهایی درباره استعفای مسعود پزشکیان و واکنش منتسب به رهبر جمهوری اسلامی ایران را دربر می‌گیرد.

خرازی در یکی از ویدئوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی درباره مقابله با زنان بی‌حجاب، از تشکیل نیرویی ۵۰ هزارنفری برای حضور در خیابان‌ها و برخورد با زنان به دلیل نوع پوشش آنان سخن گفته است. در بخش دیگری از این اظهارات، او حتی از صدور «فتوا» درباره برخورد مرگبار با بی‌حجاب‌ها سخن گفته است. ویدئوی این اظهارات در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده و رسانه‌های مختلف نیز آن را بازنشر کرده‌اند.

این سخنان در حالی مطرح شده که اجبار زنان به رعایت حجاب و برخوردهای امنیتی و قضایی با زنانی که از پوشش اجباری جمهوری اسلامی ایران سرپیچی می‌کنند، سال‌هاست یکی از محورهای اصلی نقض حقوق زنان در ایران بوده است. طرح ایده سازمان‌دهی نیرویی برای حضور خیابانی و برخورد با زنان به دلیل پوشش، در صورت اجرا، می‌تواند به افزایش خشونت علیه زنان و ناامن‌تر شدن فضای عمومی برای آنان منجر شود.

اظهارات اخیر خرازی اما به موضوع حجاب محدود نمی‌شود. او پیش از آن در ویدئویی مدعی شده بود که مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، «۲۷ یا ۲۸ بار» استعفا کرده یا تهدید به استعفا کرده است. خرازی همچنین مدعی شده بود که مجتبی خامنه‌ای در واکنش به این موضوع گفته است اگر پزشکیان بار دیگر استعفا کند، استعفای او پذیرفته خواهد شد.

این ادعاها از سوی نهادهای رسمی جمهوری اسلامی ایران رد شد. دفتر رئیس‌جمهور سخنان خرازی درباره استعفاهای پزشکیان را «واهی و کذب محض» خواند و دفتر رهبر جمهوری اسلامی نیز نقل‌قول منتسب به مجتبی خامنه‌ای را تکذیب کرد. پزشکیان نیز در واکنش به اخبار مربوط به استعفای خود اعلام کرد که استعفا نخواهد داد و «خواهد ایستاد».

با وجود این تکذیب‌ها، خرازی در ویدئوهای دیگری تلاش کرد روایت خود را توضیح دهد و مدعی شد ویدئویی که از سخنانش با زیرنویس انگلیسی منتشر شده، «تقطیع‌شده» و «تقریباً جعلی» است. پس از انتشار این توضیحات، ویدئوهای مربوط به ادعای استعفای پزشکیان و همچنین ویدئوهای توضیحی خرازی از حساب اینستاگرام او حذف شد.

مجموعه این اظهارات، خرازی را در روزهای اخیر به یکی از چهره‌های خبرساز و جنجالی فضای سیاسی ایران تبدیل کرده است؛ چهره‌ای که از یک سو درباره مسائل سیاسی و اختلافات درون ساختار قدرت ادعاهایی مطرح می‌کند که از سوی نهادهای رسمی تکذیب می‌شوند و از سوی دیگر درباره زنان و مسئله حجاب، از برخوردهایی سخن می‌گوید که دربرگیرنده تهدید و خشونت علیه شهروندان زن به دلیل انتخاب پوشش آنان است.

در شرایطی که زنان ایرانی طی سال‌های گذشته در اعتراض به حجاب اجباری هزینه‌های سنگینی پرداخته‌اند، اظهاراتی از این دست نگرانی‌ها درباره تداوم و تشدید خشونت علیه زنان در فضای عمومی را افزایش می‌دهد. این سخنان همچنین پرسش‌هایی جدی درباره مسئولیت نهادهای حکومتی در قبال تهدید شهروندان و به‌ویژه زنان به دلیل استفاده از حقوق و آزادی‌های فردی‌شان ایجاد می‌کند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

مرگ یک مادر باردار در چابهار؛ تکرار مرگ مادران در بیمارستان امام علی

برمش/ مرگ یک مادر باردار پس از زایمان در بیمارستان امام علی چابهار، بار دیگر نگرانی‌ها درباره وضعیت خدمات درمانی و مراقبت از زنان باردار در این شهر را افزایش داده است؛ نگرانی‌ای که تنها به این مورد محدود نمی‌شود و طی سال‌های گذشته نیز بارها گزارش‌هایی از مرگ مادران باردار و زنان در جریان زایمان در همین بیمارستان منتشر شده است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این مادر پس از بروز عارضه در بیمارستان امام علی چابهار به زاهدان منتقل شده، اما جان خود را از دست داده است. در پی این حادثه، استاندار سیستان و بلوچستان دستور بررسی ویژه پرونده را صادر کرده و تیم بازرسی برای بررسی سوابق پزشکی، روند درمان، اقدامات انجام‌شده پس از بروز عارضه و نحوه انتقال بیمار به زاهدان به چابهار اعزام شده است.

تا زمان تنظیم این گزارش، هویت این مادر، سن او، علت دقیق مرگ و وضعیت نوزادش در دسترس نیست.

احتمال خطا یا قصور پزشکی نیز یکی از محورهای بررسی اعلام شده است. استاندار تأکید کرده در صورت احراز قصور یا تخلف، موضوع از مسیر قانونی پیگیری و با عوامل مسئول برخورد خواهد شد.

اما مسئله اینجاست که این نخستین بار نیست که خبر مرگ یک مادر در بیمارستان امام علی چابهار منتشر می‌شود. در سال‌های گذشته نیز مادران دیگری در این بیمارستان جان خود را از دست داده‌اند و هر بار پس از چنین حوادثی، موضوع بررسی و وعده برخورد با متخلفان مطرح شده است.

برای خانواده‌هایی که مادر، همسر یا دختر خود را از دست داده‌اند، «بررسی ویژه» به‌تنهایی کافی نیست. آنان حق دارند بدانند عزیزشان چرا جان باخته، آیا امکان جلوگیری از مرگ او وجود داشته است، چه اقداماتی در زمان بروز عارضه انجام شده و در صورت اثبات قصور، چه کسانی مسئول شناخته شده‌اند.

تکرار این حوادث، ضرورت بررسی ریشه‌ای وضعیت خدمات درمانی و مراقبت‌های مربوط به بارداری و زایمان در چابهار را بیش از پیش آشکار می‌کند. زنان نباید برای برخورداری از حق ابتدایی خود یعنی دسترسی به مراقبت‌های درمانی ایمن و استاندارد، جان خود را به خطر بیندازند.

اکنون انتظار می‌رود نتیجه بررسی این پرونده، برخلاف موارد گذشته، به‌صورت شفاف به خانواده و افکار عمومی اعلام شود و این پرونده نیز به سرنوشت مواردی دچار نشود که با وعده «بررسی ویژه» آغاز شدند اما نتیجه و مسئولیت احتمالی آنها هیچ‌گاه به‌طور روشن برای افکار عمومی مشخص نشد.

مرگ یک مادر هنگام بارداری یا زایمان نباید به یک خبر کوتاه و سپس یک پرونده فراموش‌شده تبدیل شود؛ پشت هر یک از این مرگ‌ها، خانواده‌ای است که زندگی‌اش برای همیشه تغییر کرده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

روز جهانی «مردمان بومی»؛ منابع و سرزمین بلوچستان بدون مشارکت مردم بومی

برمش/ امروز یکشنبه ۱۸ مرداد ماه ۱۴۰۵ برابر با نهم آگوست ۲۰۲۶، روز جهانی «مردمان بومی» است که سازمان ملل متحد برای افزایش آگاهی درباره حقوق مردمان بومی و حفاظت از هویت، فرهنگ، سرزمین‌ها و منابع طبیعی آنان تعیین کرده است. مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۱۹۹۴ با تصویب قطعنامه ۴۹/۲۱۴، نهم آگوست را به عنوان این مناسبت تعیین کرد؛ تاریخ آن نیز به نخستین نشست گروه کاری سازمان ملل درباره جمعیت‌های بومی در سال ۱۹۸۲ بازمی‌گردد.

یکی از محورهای مهم حقوق مردمان بومی، حق مشارکت و تصمیم‌گیری درباره سرزمین‌ها و منابع طبیعی محل زندگی آنان است. در بلوچستان نیز این مسئله اهمیت ویژه‌ای دارد؛ منطقه‌ای که از منابع طبیعی قابل‌توجهی برخوردار است، اما مردم بومی بلوچ در بسیاری از پروژه‌های مرتبط با استخراج و بهره‌برداری از این منابع، نقش تعیین‌کننده‌ای در تصمیم‌گیری و سهم متناسبی از منافع ندارند.

طلای تفتان نمونه‌ای از همین نگرانی‌هاست. در حالی که این معدن در سرزمین بلوچستان قرار دارد، پرسش اساسی این است که مردم بومی چه نقشی در تصمیم‌گیری درباره نحوه بهره‌برداری از این منابع دارند و چه سهمی از منافع اقتصادی حاصل از آن به خود منطقه و ساکنان آن می‌رسد. منتقدان می‌گویند منابع سرزمین بلوچستان استخراج و منتقل می‌شوند، اما مردم بومی که نسل‌ها در این سرزمین زندگی کرده‌اند، از سهم واقعی و متناسبی از ثروت ایجادشده برخوردار نیستند.

موضوع تنها به معادن محدود نمی‌شود. زمین‌های آباء و اجدادی مردم بلوچ نیز در روند توسعه شهری و شهرک‌سازی با تغییر کاربری مواجه می‌شوند. از میناب و چابهار گرفته تا دیگر مناطق بلوچستان، پروژه‌های شهرسازی، ساخت شهرک‌ها و مجتمع‌های مسکونی در زمین‌هایی اجرا می‌شوند که متعلق به جوامع محلی و مردم بومی می‌باشند.

نگرانی مهم این است که در برخی موارد، زمین‌های متعلق به مردم بومی از اختیار آنان خارج می‌شوند و در همان مناطق شهرک‌ها و مجتمع‌های مسکونی برای جمعیت غیربومی با طرحی موسوم به «توسعه سواحل مکران» ساخته می‌شود؛ بدون آنکه مردم بلوچ در تصمیم‌گیری درباره این پروژه‌ها مشارکت مؤثر داشته باشند یا سهم عادلانه‌ای از زمین، مسکن و منافع اقتصادی ناشی از این شهرک‌سازی‌ها دریافت کنند.

چنین روندی تنها یک مسئله اقتصادی یا عمرانی نیست؛ بلکه می‌تواند پیامدهای عمیق اجتماعی و جمعیتی داشته باشد. افزایش قیمت زمین، دشوار شدن دسترسی مردم محلی به مسکن، از دست رفتن زمین‌های خانوادگی و کشاورزی و ورود جمعیت جدید می‌تواند به تدریج جایگاه مردم بومی را در سرزمین خود تضعیف کند. منتقدان این روند را عاملی برای تغییر ترکیب جمعیتی و تضعیف هویت و حضور تاریخی جامعه بلوچ می‌دانند.

در حالی که یکی از اصول مورد تأکید در حقوق مردمان بومی، مشارکت آنان در تصمیم‌گیری درباره سرزمین‌ها و منابع طبیعی‌شان است، اجرای پروژه‌های بزرگ اقتصادی و عمرانی بدون مشارکت واقعی مردم بومی می‌تواند با روح این اصل در تضاد قرار گیرد. پرسش اساسی این است که اگر قرار است در سرزمین یک جامعه بومی معدن استخراج شود، شهرک ساخته شود و زمین‌های آن تغییر کاربری پیدا کند، خود آن جامعه چه نقشی در تعیین آینده سرزمینش دارد؟

روز جهانی «مردمان بومی» از همین منظر برای بلوچستان اهمیتی فراتر از یک مناسبت تقویمی دارد؛ فرصتی است برای طرح مطالباتی درباره حق مردم بلوچ بر سرزمین‌های آباء و اجدادی، مشارکت در تصمیم‌گیری درباره منابع طبیعی، برخورداری عادلانه از درآمدهای حاصل از منابع، مشارکت در برنامه‌های توسعه شهری و جلوگیری از حذف تدریجی مردم بومی از سرزمین خود.

توسعه زمانی می‌تواند عادلانه و پایدار باشد که مردم بومی نه قربانی توسعه، بلکه شریک و تصمیم‌گیرنده درباره آینده سرزمین خود باشند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

وقتی «آبرو و حفظ سنت‌ها» از جان و حق انتخاب یک دختر مهم‌تر می‌شود

برمش/ قتل آزیتا (سهیلا) رحمت‌زهی را نمی‌توان فقط یک مورد خشونت خانگی دانست. پشت این جنایت، اگر روایت‌های منتشرشده درست باشد، زنجیره‌ای از باورها و سنت‌های غلط قرار دارد؛ سنت‌هایی که گاهی «آبرو» و حرف مردم را از خواست، آزادی، امنیت و حتی جان یک دختر مهم‌تر می‌کنند.

سهیلا پیش از ازدواج گفته بود که از رفتار عبدالله رضایت ندارد و نمی‌خواهد با او ازدواج کند. اما نگرانی خانواده از حرف فامیل و مردم باعث شد مخالفت او جدی گرفته نشود. این همان جایی است که یک دختر، پیش از آنکه قربانی خشونت شود، قربانی نادیده گرفته شدن حق انتخابش می‌شود.

بعد از ازدواج نیز، بنا بر اطلاعات منتشرشده، اجازه ادامه کار در داروخانه و تحصیل در دانشگاه از او گرفته شد. تنها ۱۲ روز بعد، زندگی دختری ۲۴ ساله با خشونتی مرگبار پایان یافت؛ در حالی که هنوز آثار حنای عروسی روی دستانش باقی مانده بود.

مسئله فقط این نیست که چه کسی ماشه را کشید یا چه کسی ضربه زد. باید پرسید چرا وقتی یک دختر می‌گوید «من این ازدواج را نمی‌خواهم»، صدای او گاهی در برابر جمله‌هایی مانند «آبرویمان می‌رود»، «مردم چه می‌گویند» و «حرف فامیل چه می‌شود» بی‌اهمیت می‌شود؟

آبرو نباید بهانه‌ای برای گرفتن حق انتخاب از زنان باشد. هیچ سنتی، هیچ قضاوتی و هیچ حرف مردمی نباید از جان و آینده یک انسان مهم‌تر باشد.

سهیلا اگر از ابتدا شنیده می‌شد، شاید امروز زنده بود. این همان پرسشی است که باید در برابر خانواده‌ها و جامعه قرار بگیرد: چند زن باید قربانی شوند تا بفهمیم «نه» یک دختر، باید جدی گرفته شود؟

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan