دوستت دارم. همیشه دوستت خواهم داشت. علیه همه و حتی اگر لازم باشد علیه خودت.

#خطاب_به_عشق
#نامه_های_عاشقانه_کامو_و_ماریا
#کتاب
@doosdashtania

روح مرا به روح تو نزدیک می‌کند
حتی اگر صدای تو از دور بگذرد

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

خب
چه خبر؟

https://t.me/HarfinoBot?start=e9267dabdb8f2a0

خانه‌ای از خاطرات ساخته‌ام خانه‌ای
سقف و ستون ریخته، صحن و سرا سوخته

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

[هیمه شدم جان و تن مستعد سوختن]

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

خواهی‌ام این سان بسوز خواهی‌ام آن سان بساز
من همه زانِ توام سوخته، ناسوخته

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

به قدر عبور تو از آن سوی شیشه بود
اگر لحظه‌ای جهان به چشمم قشنگ شد

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

مباد سفره‌ی رنگین‌تان کپک بزند
خلاف میل شما چرخکی فلک بزند

به پاس‌بان محل بسپرید نگذارد
گرسنه‌ای سر این کوچه نی‌لبک بزند

شما به پاکی ایمان خویش شک نکنید
درخت دین جماعت اگر شتک بزند

شما به سایه‌ی باغات خویش خوش باشید
اگر چه باز گلویی دم از فدک بزند

رها کنید علی را که مثل هر شب خویش
به زخم کهنه و نان جُوَش نمک بزند

امیر قافله گیرم که عزم جنگ کند
نشسته‌اند سواران! که را محک بزند؟

دلم به وسوسه‌اش رفته بود و تجربه‌ام
در آستانۀ تردید پابه‌پا می‌کرد

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

از روز دستبرد به باغ و بهار تو
دارم غنیمت از تو گلی یادگار تو

پاییز را معطل تقویم کرده‌است
در من مرور باغ همیشه‌بهار تو

از باغ رد شدی که کشد سرمه تا ابد
بر چشم‌های میشی نرگس غبار تو

فرهاد کو که کوه به شیرین رها کند
از یک نگاه‌کردن شوریده‌وار تو

کم‌کم به سنگ سرد سیه می‌شود بدل
خورشید هم نچرخد اگر در مدار تو

چشمی به تخت‌وپَخت ندارم مرا بس است
یک صندلی برای نشستن کنار تو

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

[کم باد و گُم از آینه زنگِ ملالتان]

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

آلودۀ غمیم و غباریم کُر دهید
ما را در آبگیرِ حضور زلالتان

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

شنیده‌ای که «قُلِ الله ثُمَّ ذَرْهُمْ» را؟
بگو علی و رها کن تمام مردم را...

#سیدمهدی_طباطبایی

عجب
روح #محمدعلی_بهمنی شاد 🥺

تا جهان بود و عشق باقی بود
عشق و اندوه را تلاقی بود

#از_ترمه_و_تغزل
#حسین_منزوی

‌
‌آدميان به حكم طبيعت برابرند.
آن‌چه احتمالاً موجب مى‌گردد تا آدميان برابرى خود را نپذيرند تنها تصور خودپسندانه آن‌ها دربارهٔ دانايى و درايت خودشان است؛ و تقريباً همهٔ آدميان گمان مى‌كنند كه نسبت به عوام‌الناس داراى درجهٔ بالاترى از عقل و درايت هستند: يعنى نسبت به همهٔ آدميان به استثناى خودشان و شمار اندک ديگرى كه به‌واسطهٔ شهرت‌شان و يا به دليل موافقتشان با نظر ايشان مورد تأييد باشند. زيرا طبيعت آدميان چنان است كه هر قدر هم ديگران را با ذوق‌تر، بليغ‌تر و داناتر از خود بدانند، باز هم اغلب مردم را به‌اندازهٔ خود خردمند و دانا نمى‌شمارند؛ زيرا عقل و درايت خود را از نزديك مشاهده مى‌كنند و عقل و خردمندى ديگران را از دور.

از کتابِ لویاتان، توماس هابز؛ ترجمهٔ حسین بشیریه

در رثای امام مجتبی علیه‌السلام شعر بفرستید.

فرموده بود حضرت رضا‌علیه‌السلام:

که هر وقت سختی ای به شما رسید،
به واسطه ما، از #خدا کمک بجویید...

@alaviaat | تفسیرالعیاشی‌ج۲،ص۱۷۶

چندتا صلوات برای من می‌فرستین؟