هرگز گردش زمین و موسم تبدیل یافته کسی را خوشحال نمی‌کند. قلب است که ایجاد آن را می‌نماید.

[همان]

#نامه‌های_نیما_یوشیج
#نیما_یوشیج

دلم بگسلد گر ز من بگسلی...

|فردوسی|

گندم خال تو یک جو نرود از نظرم
خلف صدقم و چشم است به ارث پدرم

#فصیح‌الزمان_رضوانی_شیرازی

یه‌کم غر کتابی بزنیم:
این دنیا یه "دن کیشوت" و یه "موبی‌ دیک " به من بدهکاره 🚶🏻‍♀️

[من از آن خوشم که چنگی بزنم به تار مویی]

به هیچ حیله در آغوش من نمی‌آیی
مگر تو را ز نسیم بهار ساخته‌اند؟

|صائب|

[لطیف و دورگریزی مگر خیال منی؟]

چه گویمت؟ که تو خود با خبر ز حال منی
چو جان، ‌نهان شده در جسم پر ملال منی

چنین که می‌گذری تلخ بر من، از سر قهر
گمان برم که غم‌انگیز ماه و سال منی

خموش و گوشه نشینم، مگر نگاه توام؟
لطیف و دور گریزی، مگر خیال منی؟

ز چند و چون شب دوریت چه می‌پرسم
سیاه‌چشمی و خود پاسخ سؤال منی

چو آرزو به دلم خفته‌ای همیشه و حیف
که آرزوی فریبنده‌ی محال منی

هوای سرکشی‌ ای طبع من، ‌مکن! که دگر
اسیر عشقی و مرغ شکسته‌بال منی

ازین غمی که چنین سینه‌سوز سیمین است
چه گویمت؟ که تو خود باخبر ز حال منی

#سیمین_بهبهانی

از وقتی دیده رهبر انقلاب توی دیدار از نمایشگاه کتاب مجدد درباره‌ی بینوایان حرف زده رفته از توی کتابخونه‌م بینوایان رو برداشته و داره می‌خونه :)

[آخه این مملکت لیاقت تو رو نداره پدر من 🚶🏻‍♀️]

همه هست آرزويم كه ببينم از تو رويي
چه زيان تو را كه من هم برسم به آرزويي؟!
به كسي جمال خود را ننموده‏يي و بينم
همه جا به هر زباني، بود از تو گفت و گويي!
غم و درد و رنج و محنت همه مستعد قتلم
تو بِبُر سر از تنِ من، بِبَر از ميانه، گويي!
به ره تو بس كه نالم، ز غم تو بس كه مويم
شده‏ام ز ناله، نالي، شده‏ام ز مويه، مويي
همه خوشدل اين كه مطرب بزند به تار، چنگي
من از آن خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي!
چه شود كه راه يابد سوي آب، تشنه كامي؟
چه شود كه كام جويد ز لب تو، كامجويي؟
شود اين كه از ترحّم، دمي اي سحاب رحمت!
من خشك لب هم آخر ز تو تَر كنم گلويي؟!
بشكست اگر دل من، به فداي چشم مستت!
سر خُمّ مي سلامت، شكند اگر سبويي
همه موسم تفرّج، به چمن روند و صحرا
تو قدم به چشم من نه، بنشين كنار جويي!
نه به باغ ره دهندم، كه گلي به كام بويم
نه دماغ اين كه از گل شنوم به كام، بويي
ز چه شيخ پاكدامن، سوي مسجدم بخواند؟!
رخ شيخ و سجده‏گاهي، سر ما و خاك كويي
بنموده تيره روزم، ستم سياه چشمي
بنموده مو سپيدم، صنم سپيدرويي!
نظري به سويِ (رضوانيِ) دردمند مسكين
كه به جز درت، اميدش نبود به هيچ سويي‏

#فصیح‌الزمان_رضوانی_شیرازی

امسال همین سه‌ تا کتاب سهم من از نمایشگاه بود.
باشد که بیشتر از پارسال کتاب بخوانیم :)))

برای اینکه خزان سمت شعر من نرود
بهار چیده که در دفترم نگهدارم :)
#من

● انا لله و انا الیه راجعون ●

خدایا ما به تو شکایت می‌کنیم از نبودن پیامبرمان
و از غیبت مولایمان
و از بسیارى دشمنان و کمى افرادمان
و از سختى آشوب‌ها
و از کمک دادن اوضاع زمانه به زیان ما...

-فرازی از دعای افتتاح

حس می‌کنم باید باز این سخنان امیرالمؤمنین (ع) رو به همه‌مون یادآوری کنم:

اگر كوه‌ها لغزیدند تو استوار باش.
دندان‌هايت را به هم بفشار.
جمجمه‌ات را به خداوند بسپار.
پايت را در زمين محكم و استوار كن.
چشمت را به دورترين صفوف دشمن بدوز.
چشمت را از غير وظيفه‌ات فرو انداز، و بدان كه ياري از جانب خداوند سبحان است.

{از خطاب امیرالمؤمنین (ع) به محمد حنفیه در جنگ صفین}

شاعر یک جهان است که در انسان گرفتار شده است.

|ویکتور هوگو|

شاعر تو را زین خیل بی‌دردان کسی نشناخت!

#حسین_منزوی

معرکه‌ای قلب من با خیال من و خیال من با قلب من دارد و تو باز می‌نویسی: حال من چطور است!

[از نامه‌ی نیما به مادرش]

#نامه‌های_نیما_یوشیج
#نیما_یوشیج

زن جوان، غزلی با ردیف " آمد " بود
که بر صحیفه‌ی تقدیر من مسود بود

زنی که مثل غزل‌های عاشقانه‌ی من
به حسن مطلع و حسن طلب زبان‌زد بود

مرا ز قید زمان و مکان رها می‌کرد
اگرچه خود به زمان و مکان مقید بود

به جلوه و جذبه در ضیافت غزلم
میان آمده و رفتگان سرآمد بود

زنی که آمدنش مثل " آ "ی آمدنش
رهایی نفس از حبس‌های ممتد بود

به جمله‌ی دل  من  مسندالیه " آن زن "
..و "است" رابطه و"با شکوه"مسند بود

زن جوان نه همین فرصت جوانی من
که از جوانی من رخصت مجدد بود

میان جامه‌ی عریانی از تکلف خود
خلوص منتزع و خلسه‌ی مجرد بود

دو چشم داشت - دو سبزآبی بلاتکلیف
که بر دوراهی دریا، چمن مردد بود

به خنده گفت :ولی هیچ، خوب مطلق نیست
زنی که آمدنش خوب و رفتنش بد بود


#حسین_منزوی

شعری که وزنش وسط مسجد جمکران توی ذهن من می‌چرخه :)

در و دیوار گواهی بدهد کآری هست :)