همون حالا 😒😂

#آرت اسنیپ :")

احساس میکنم اگه یه ذره کم کاری کنم به راحتی گرفتار اسلامی میشم

به خصوص با توجه به این موضوع که فروردین خیلی خوب کتاب خوندم

دوتا تالیفی تو دست و بالم دارم که باید بخونم. فعلا اونا و کیسه استخوان ها تو اولویت قرار میگیره به علاوه ی آشیل چون ثنا میزنتم

البته آشیل روون هم هست. مشکلی نداره خوندنش

اسلامی 😂😂😂😂😂😂

اسلامپ* 😂

من مکالمات عمیق رو خیلی دوست دارم
منظورم فلسفی نیستا. منظورم صرفا مکالماتیه که دو طرف خیلی ارتباط خوبی با هم برقرار کرده باشن. واسه همین توی small talk خیلی بدم

هوا چقدر گرمه. فلان چیز چرا اینجوری شد. از این چرت و پرتایی که میگیم تا صرفا سکوت نشه

از اینا بدم میاد. مگه سکوت چشه؟

#آرت از هری پاتر 😂💋

یه ویدیو گرفتم واسه a little life
ولی هر کاریش میکنم ۱ دقیقه نمیشه :/

چجوری ۱۰ دقیقه رو بکنم یه دقیقه اخه

ردیف شد 😎

فردا میذارمش 🤝

امیدوارم دوسش داشته باشین چون اولین باره دارم معرفی ویدیویی میذارم :")

A Little Life
Hanya Yanagihara

امتیاز من: 3.5/5 ⭐️⭐️⭐️

نظرم در مورد کتاب:

داستان در مورد چهارتا دوسته که تو نیویورک زندگی میکنن، ویلم، جی‌بی، مالکوم و جود. همه چی از اونجایی شروع می‌شه که ویلم و جود دنبال یه خونه می‌گردن ولی انقدر پولشون کمه که درنهایت فقط می‌تونن یه آپارتمان زشت پیدا کنن ولی حداقل خیالشون بابت خونه راحت می‌شه و داستان ما، از همینجا شروع می‌شه.

به مرور زمان و تو فصل‌های اول ما با مالکوم، جی‌بی و ویلم بیشتر آشنا می‌شیم و بعد کم کم جود به عنوان کاراکتر اصلی، زیر نورافکن می‌ره. جود آدم مرموزیه و هیچ کدوم از دوستاش تقریبا هیچی در موردش نمی‌دونن. تنها چیزی که می‌دونن اینه که یه تصادف بد داشته که باعث شده پاهاش مشکل پیدا کنه و پدر و مادر هم نداره. همین رازهای زندگی جوده که ما توی این داستان قراره کشفشون کنیم.

من تا حدود ۷۰ درصد کتاب حقیقتا عاشقش بودم. محتواش به شدت غمگینه و حول محور موضوعات حساسی می‌چرخه مثل تجاوز، خشونت خانگی، سوءاستفاده جنسی و غیره و غیره اما در عین حال، هیچ شکی نیست که اولا، نویسنده قلم قدرتمند و جذابی داره و دوما، شخصیت پردازی کتاب حقیقتا بی‌نظیره.

بعد، از اونجا به بعد، هر چقدر که کتاب خوب بود، افت می‌کنه. چرا افت می‌کنه؟ چون هندی میشه! یاناگیهارا تا اونجای کتاب خیلی با ظرافت پلات داستان رو شکل می‌ده و تار و پود شخصیت‌ها رو به زیبایی هر چه تمام‌تر می‌بافه و بعد، با یه توییست احمقانه و بالیوودی، همه چی رو دود می‌کنه می‌ره هوا.

چرا احمقانه؟ چون توی داستان هیچ جایی نداشت. وصله‌ی ناجور بود وسط این همه روال منطقی‌ای که داستان توی رشد شخصیت‌ها طی می‌کرد. از اینجا به بعد همه چی خراب شد. در حدی که امتیازم به کتاب که قرار بود چهار باشه، اومد روی دو.

اول گفتم شاید چون عصبانی‌ام اینطور فکر می‌کنم. شاید اگه منطقی نگاه کنم به نظرم همه چیز اوکی باشه ولی هر چی بیشتر بهش فکر می‌کنم بیشتر به احمقانه بودن توییست نهایی کتاب پی می‌برم. توییستی که باعث می‌شه کل زجری که خواننده از مواجهه با این همه رنج تحمل می‌کنه کاملا تهی از ارزش بشه.

با توجه به این موضوع، با وجود دیالوگ‌های جذاب، فضاسازی قدرتمند، قلم شیوا و جذاب، کاراکترهای زنده و چند بعدی و همه‌ی ویژگی‌های مثبتی که می‌شه از این کتاب نام برد، بازم به خاطر پایان بدش به شدت می‌خوره تو ذوق آدم. چون نویسنده به جای این که یه پایان درست به کتابش بده و اون رو تبدیل به یه اثر درخشان بکنه، تصمیم گرفت با یه صحنه‌ی بی‌معنی که صرفا اشک مخاطب رو درمیاره تمومش کنه.

حیف و صد حیف

#هیولاشناس #بوکولو #مرور #دیدگاه #ریویو

لینک معرفیش توی اینستا:

https://www.instagram.com/reel/C6I-hiGK5Xd/?igsh=MXI4anRrb2ZmYmlpbg==

دیروز روز جهانی کتاب بود
این روز رو به همه‌ی ماهایی که برای درمان زخم‌هایی که واقعیت بهمون میزنه از مرهم کلمات استفاده می‌کنیم، تبریک می‌گم :)❤️📚

مغزم از صبح:
ببعی تو بازیگوشی دیری ری ری