الان یادم اومد بچه رزماری دو رو هنوز تموم نکردم

نخونیدش 🤡 هر چقدر کتاب اول خوب بود، ابن بد بود. ولی باید تمومش کنم

برنامه اینه:
یه ذره ای که از a little life مونده رو تموم کنم
جزیره گنج رو تموم کنم

فکت:
کمی تا قسمتی a little life داره روی روحیه‌م اثر منفی می‌ذاره. جدی.

تا قبل از این فصل‌ها برای جود ناراحت بودم و درکش می‌کردم ولی الان، از دستش عصبانی‌ام!

هنوزم تا حدودی درکش می‌کنم ولی این باعث نمی‌شه از دستش عصبانی نباشم

دیدین وقتی یه نفر خاطرات اشتباهات زندگیش رو براتون تعریف میکنه چقدر فشار میخورید؟ و به این فکر می‌کنید اگه فلان کار رو نکرده بود الان چقدر وضعیت متفاوتی داشت؟ همون حس رو دارم.

در عین حال این فکر که اگه من بودم کار دیگه‌ای میکردم یا بهتر هندلش میکردم، حاصل سندروم شیشه خیارشوره. پس از دستش بابت اشتباهاتش عصبانی‌ام ولی نمی‌تونم سرزنشش کنم.

جنگ هم شد ولی این بسته من نیومد
خدا ازت نگذره گهروئی

330 هزار تومن وجه رایج مملکت

اگه بدونین چقدر نظرم نسبت به a little life تغییر کرده، پشماتون میریزه :)

وقتی اینو تموم کنم، باید یه چیزی از کینگ بخونم تعادل برقرار شه در درونم 🙂

قطعا کیسه استخوان ها باشه. میخواستم تو عید شروع کنمش ولی نشد

تموم شد :)

تا قبل از بخش چهارم امتیازم به کتاب 4 بود
با بخش چهارم و پنجم، امتیازم به کتاب شد 2 :)

و با بخش های شش و هفت، شد 3.75 (فعلا)

باورم نمیشه تمومش کردم جدی. و خب گریه نمیکنم. بیشتر از لج نویسنده :) انگار میخوام بهش بگم "بچ درسته تمام تلاشت رو کردی که فقط اشک منو دربیاری و از یه جایی به بعد انقدر تمرکزت روی این موضوع بود که داستان رو از روال منطقی و درستش دراوردی، ولی من گریه نمیکنم تا باسنت بسوزه" :))))

یه بار فکر کنم کیانیان بود که گفته بود داستان، باید از واقعیت، واقعی تر باشه. واقعیت میتونه هر چرت و پرت عجیب و غریبی باشه ولی توی داستان تو برای قانع کردن خواننده نیاز داری به منطق خاصی.
توی بخش‌های چهارم و پنجم کتاب این منطق زیر سوال رفت و من از کتاب متنفر شدم. به دلایلی که وقتی بخونید خودتون متوجه می‌شید

اما فصل آخر بیش از حد بغل کردنی بود :) و از زاویه دید یکی از کاراکترهای مورد علاقه‌م. و همین باعث شد امتیاز کتاب برگرده بالا. اگه فصل آخر نبود امتیازم به کتاب نهایتا میشد 3 :) اونم به خاطر ۱. سبک قلم خودش و ۲. شخصیت پردازی های قوی