واسه امثال همینا دیگه نمی‌رفتم اینستا یا توییتر. دیگه اعصاب ندارم آدمایی رو تحمل کنم که حتی در حد حرف زدن از مشکلات هم نمیتونن مطالبه‌گر باشن. حتی بحث هم نمیکنم. قبلا بحث میکردم ولی الان فقط بلاک میکنم. آدمی که تا الان نفهمیده دیگه قرار نیست بفهمه

فاکینگ فاینالی

دو هفته دقیقا
دو فاکینگ هفته

واقعا نباید میرفتم توییتر
الان دلم میخواد برم یه جا بشینم تا فردا صبح گریه کنم

حکمرانان چند روزی حکمرانی می‌کنند
می‌روند و بعدها زانها نمی‌ماند نشان

گر به عدل و داد در کوشند، عدل و داد به
گر ستم ورزند می‌گیرد ستم دامان‌شان

می‌روند و باشد این گفتار وصف حالشان
آه بد کردی و بد دیدی تو در دور زمان

هزار و یک شب | #قاچ

این. 🤲

مرد بیچاره داره مدرسه می‌سازه اونوقت با سنگ می‌زننش و بهش میگن "بی‌دین"

خدایا خواهش می‌کنم در اسرع وقت سناریوی دایناسورها رو روی انسان‌ها اجرا کن

از صبح باز وصل نمیشد 🤡

+ 🤲

قطع کردن اینترنت = ۳ سوت
وصل کردن اینترنت = انشالله تا ۲۴ ساعت آینده انجام میشه ( تکرار برای ۳ هفته)

💬ArASH
@Kafiha

وای یه ساعت رفتم توییتر به اندازه‌ی یه سال اعصابم خورد شد

حاضرم صب تا شب، شب تا صب با پروکسی و انواع فیلترشکن و وی‌پی‌ان و هر سوراخ و روزنه‌ای برای دسترسی به اینترنت سر و کله بزنم، اما یک دقیقه نت ملی تحمیلی شما رو باز نکنم.

صد تا شبکه و خبرگزاری و سایت دارید، همه موبه‌مو یک حرف می‌زنند! وقتی از روزنامه تا صداوسیما، از خبرگزاری ظاهراً خصوصی تا ایرنا همه یک حرف می‌زنند، دیگه چه لزومی داره این‌همه سایت و شبکه؟

به همین دلیله که ما بیرون از اینترنت درست مثل ماهی بیرون از آب، بال‌بال می‌زنیم. حس خفگی داریم. همه‌مون مثل ماهی روی شن داغ باله کوبیدیم، تا یه روزنه‌ای به آبِ اینترنت پیدا کنیم. نمی‌بینید؟ نمی‌بینید جون‌کندن رو به نت ملی ترجیح می‌دیم؟ دلیلش اینه اینترنت تنها روزنه تنفس ماست. آره! خفه می‌شیم. اما خفگی رو به نت ملی و اپ‌هاتون ترجیح می‌دیم.

الان هم بابت هیچی التماس نمی‌کنیم. اینترنت حق مسلم ماست.

@Garajetadayoni | گاراژ

گنج پیدا کرده بود :)

از ساعت ۴ اینستام رندوم بدون فیلترشکن وصل شد
و از اون موقع گریه کردم تا حالا

اعتراضات اخیر مصداق بارز اون تکنیک بنه‌جسریت توی تلماسه‌ست که مشخص می‌کرد کی آدمه و کی حیوون

سریال که میبینم به این فکر میکنم که یعنی کدوم یکی از اون آدما هم داشتن اینو میدیدن و هرگز نتونستن آخرشو ببینن

بعد راستش خجالت میکشم

اگه برای شما هم سواله که چرا

یه جورایی انقدر این درد بزرگه از این که نمیتونم درست هضمش کنم از خودم شرمنده میشم. و از این که پناه بردم به بی وقفه کتاب خوندن و یه چیزی دیدن صرفا برای فرار از خودم و فرار از فکر کردن و فکر کردن و فکر کردن

راستش از وقتی که دوباره آنلاین شدیم همه‌ش دوست داشتم یه چیزی بنویسم
یه چیزی بگم
که فقط همه‌ی این فکرا و همه‌ی این حرفا از دلم بیاد بیرون
ولی نشد
می‌خواستیم با محمدحسین برای باز کردن ژانری یه متن بنویسیم. هزار بار نوشتم و پاک کردم. انگار که بلد نباشم کلمه ها رو چجوری بذارم کنار هم. انگار اصلا کلمه‌ای بلد نباشم. الانم باورم نمیشه که تونستم اینا رو بنویسم ولی انگار یه سدی شکست بالاخره