کاژه‌ کلمه‌ای است کردی به معنای خانه‌ای که باغبان‌ها کنار کشتزار می‌سازند تا هنگام خستگی پناهگاه آن‌ها باشد.
در گذشته کاژه‌ها، خانه‌هایی بوده‌اند که نیک‌مردان در بیابان، کوهستان و مکان‌هایی که رفت‌وآمد دشوار بود می‌ساختند. در کاژه‌ها آب، غذا و وسایلی از این قبیل قرار می‌دادند تا مسافرها بتوانند جان سالم به در ببرند.
این واژه کم‌کم به یک زبانزد میان مردم کرد تبدیل شد چون خانه‌ای که سخت پیدا بشود، جایگاه آسایش و آرامش و نجات دهنده‌‌ی ماست.
اکنون این واژه را برای کسی که مایه‌ی دلگرمی و آرامش است، ما را از روزمرگی‌ها نجات می‌دهد و حس خوب زندگی را به ما می‌بخشد یا کسی که در شرایط سخت کنار ما است به کار می‌برند.
«کاژه» هفت روایت کوتاه از زندگیِ آدم‌هایی‌ست که زیر سایهٔ مشکلات اجتماعی مثل فقر، تبعیض و تنهایی دست‌وپا می‌زنند.
هر داستان با نگاهی واقع‌گرایانه، زخم‌های پنهان جامعه و امیدهای کوچک انسان‌ها را کنار هم می‌نشاند.
این کتاب، نه بلند است و نه پرهیاهو.
اما هر خطش از دل من آمده.
نسخه‌های کتاب کاژه فعلاً فقط از طریق خودم قابل تهیه است.
در صورت تمایل به خرید، لطفاً پیام دهید تا هماهنگی لازم انجام شود. @YR_2806

Next read