اما برای شادمانی
سیاره ی ما
چندان آماده نیست
خوشی را باید
از چنگ روزهای آینده
بیرون کشید
در این زندگی
مردن
دشوار نیست
ساختن زندگی
بسیار دشوارتر است.
#مایاکوفسکی
سیاره ی ما
چندان آماده نیست
خوشی را باید
از چنگ روزهای آینده
بیرون کشید
در این زندگی
مردن
دشوار نیست
ساختن زندگی
بسیار دشوارتر است.
#مایاکوفسکی
انديشه ها بايد هميشه
به سوی آينده پيش رود
اگر خدا میخواست كه
انسان به گذشته بازگردد
يك چشم،
پشت سر او می گذاشت
#ويكتور_هوگو
به سوی آينده پيش رود
اگر خدا میخواست كه
انسان به گذشته بازگردد
يك چشم،
پشت سر او می گذاشت
#ويكتور_هوگو
دردی که انسان را به سکوت وا
میدارد بسیار سنگینتر از دردیست
که انسان را به فریاد وامیدارد
و انسانها فقط به فریاد هم
میرسند، نه به سکوت هم !
#فروغ_فرخزاد
میدارد بسیار سنگینتر از دردیست
که انسان را به فریاد وامیدارد
و انسانها فقط به فریاد هم
میرسند، نه به سکوت هم !
#فروغ_فرخزاد
Forwarded from کانال کتاب و کتابخوانی
Madar-www.BOOKNAMA.com.pdf
2.9 MB
گل اگر خار نداشت
دل اگر بي غم بود
اگر از بهر کبوتر قفسي تنگ نبود،
زندگي،
عشق،
اسارت،
قهر و آشتي،
همه بي معنا بود.
#فريدون مشيري
دل اگر بي غم بود
اگر از بهر کبوتر قفسي تنگ نبود،
زندگي،
عشق،
اسارت،
قهر و آشتي،
همه بي معنا بود.
#فريدون مشيري
صدقه دادن هیچ کمکی به فقرا نمیکند.
ما اینکار را فقط برای آرام کردن
وجدان خودمان انجام میدهیم.
فقرا محتاج عدالتند نه صدقه...!
#ایزابل_آلنده
ما اینکار را فقط برای آرام کردن
وجدان خودمان انجام میدهیم.
فقرا محتاج عدالتند نه صدقه...!
#ایزابل_آلنده
امام علی( ع)
سخن را تا نگفتهاى در
بند توست
چون گفتى تو در بندآنى
پس زبانت را
چون طلاونقرهات حفظ كن
چه بسا يك كلمه
نعمتى را از بينبرده و
عذابى را پيشآورده
سخن را تا نگفتهاى در
بند توست
چون گفتى تو در بندآنى
پس زبانت را
چون طلاونقرهات حفظ كن
چه بسا يك كلمه
نعمتى را از بينبرده و
عذابى را پيشآورده
آدم ها لالت می کنند
بعد هی می پرسند چرا حرف نمی زنی؟
این خنده دارترین نمایشنامه ی دنیا بود.
#نیل سایمون
بعد هی می پرسند چرا حرف نمی زنی؟
این خنده دارترین نمایشنامه ی دنیا بود.
#نیل سایمون
سالها بود که می خواستم از "فردا" شروع کنم، اما همیشه "فردا" یک روز از من جلوتر بود. سالها گذشت تا فهمیدم باید از همین الان شروع کنم.
#دیل کارنگی
#دیل کارنگی
قدرت تحمل هر کس را
از میزان سکوتش بسنجید ..
آنان که هیاهو می کنند
بار هیچ چیز را به روی
شانه های خود تحمل نمی کنند
#احمد_شاملو
از میزان سکوتش بسنجید ..
آنان که هیاهو می کنند
بار هیچ چیز را به روی
شانه های خود تحمل نمی کنند
#احمد_شاملو
می نشینم کنار شمع ،
نور و گرمای ضعيفی دارد ،
ولی
از صدها چراغ بیشتر دوستش دارم،
چون
در کنارم با عشق می سوزد.
#ع_دباغ
نور و گرمای ضعيفی دارد ،
ولی
از صدها چراغ بیشتر دوستش دارم،
چون
در کنارم با عشق می سوزد.
#ع_دباغ
وصیت نامه آلبرت_انیشتین:
آن لحظه فرا خواهد رسید که دکتر بگوید مغز من از کار افتاده است و به هزار علت دانسته و ندانسته زندگیم به پایان رسیده است.
در چنین روزی، تلاش نکنید به شکل مصنوعی و با استفاده از دستگاه، زندگیم را به من برگردانید و این را بستر مرگ من ندانید. بگذارید آن را بستر زندگی بنامم. بگذارید جسمم به دیگران کمک کند که به حیات خود ادامه دهند.
چشمهایم را به انسانی بدهید که هرگز طلوع آفتاب، چهره یک نوزاد و شکوه عشق را در چشم های یک زن ندیده است.
قلبم را به کسی هدیه بدهید که از قلب جز خاطره ی دردهایی پیاپی و آزار دهنده چیزی به یاد ندارد.
خونم را به نوجوانی بدهید که او را از تصادف ماشین بیرون کشیده اند و کمکش کنید تا زنده بماند تا نوه هایش را ببیند.
کلیه هایم را به کسی بدهید که زندگیش به ماشینی بستگی دارد که هر هفته خون او را تصفیه می کند.
استخوان هایم، عضلاتم، تک تک سلول هایم و اعصابم را بردارید و راهی پیدا کنید که آنها را به پاهای یک کودک فلج پیوند بزنید.
هر گوشه از مغز مرا بکاوید، سلول هایم را اگر لازم شد، بردارید و بگذارید به رشد خود ادامه دهند تا به کمک آنها پسرک لالی بتواند با صدای دو رگه فریاد بزند و دخترک ناشنوایی زمزمه باران را روی شیشه اتاقش بشنود.
آن چه را که از من باقی می ماند بسوزانید و خاکسترم را به دست باد بسپارید، تا گلها بشکفند. اگر قرار است چیزی از وجود مرا دفن کنید بگذارید خطاهایم، ضعفهایم و تعصباتم نسبت به همنوعانم دفن شوند.
گناهانم را به شیطان و روحم را به خدا بسپارید و اگر گاهی دوست داشتید یادم کنید. عمل خیری انجام دهید، یا به کسی که نیازمند شماست، کلام محبت آمیزی بگویید.
اگر آنچه را که گفتم برایم
انجام دهید، همیشه زنده خواهم ماند…
#آلبرت_انیشتین
آن لحظه فرا خواهد رسید که دکتر بگوید مغز من از کار افتاده است و به هزار علت دانسته و ندانسته زندگیم به پایان رسیده است.
در چنین روزی، تلاش نکنید به شکل مصنوعی و با استفاده از دستگاه، زندگیم را به من برگردانید و این را بستر مرگ من ندانید. بگذارید آن را بستر زندگی بنامم. بگذارید جسمم به دیگران کمک کند که به حیات خود ادامه دهند.
چشمهایم را به انسانی بدهید که هرگز طلوع آفتاب، چهره یک نوزاد و شکوه عشق را در چشم های یک زن ندیده است.
قلبم را به کسی هدیه بدهید که از قلب جز خاطره ی دردهایی پیاپی و آزار دهنده چیزی به یاد ندارد.
خونم را به نوجوانی بدهید که او را از تصادف ماشین بیرون کشیده اند و کمکش کنید تا زنده بماند تا نوه هایش را ببیند.
کلیه هایم را به کسی بدهید که زندگیش به ماشینی بستگی دارد که هر هفته خون او را تصفیه می کند.
استخوان هایم، عضلاتم، تک تک سلول هایم و اعصابم را بردارید و راهی پیدا کنید که آنها را به پاهای یک کودک فلج پیوند بزنید.
هر گوشه از مغز مرا بکاوید، سلول هایم را اگر لازم شد، بردارید و بگذارید به رشد خود ادامه دهند تا به کمک آنها پسرک لالی بتواند با صدای دو رگه فریاد بزند و دخترک ناشنوایی زمزمه باران را روی شیشه اتاقش بشنود.
آن چه را که از من باقی می ماند بسوزانید و خاکسترم را به دست باد بسپارید، تا گلها بشکفند. اگر قرار است چیزی از وجود مرا دفن کنید بگذارید خطاهایم، ضعفهایم و تعصباتم نسبت به همنوعانم دفن شوند.
گناهانم را به شیطان و روحم را به خدا بسپارید و اگر گاهی دوست داشتید یادم کنید. عمل خیری انجام دهید، یا به کسی که نیازمند شماست، کلام محبت آمیزی بگویید.
اگر آنچه را که گفتم برایم
انجام دهید، همیشه زنده خواهم ماند…
#آلبرت_انیشتین
Forwarded from Mohammad reza Zardin
نوبل «استثنایی» ادبیات ۲۰۱۹ به دو نویسنده، یک زن و یک مرد، رسید
آکادمی نوبل #الگا_توکارتسوک از لهستان و #پتر_هانتکه (هاندکه) از اتریش را بهعنوان برندگان نوبل ادبیات سال ۲۰۱۹ اعلام کرد.
الگا توکارتسوک، ۵۷ ساله، به زبان لهستانی مینویسد و در کشور خود و در جهان انگلیسیزبان از شهرتی چشمگیر برخوردار است. او در سال ۲۰۱۸ جایزه معتبر من بوکر را با رمان «پروازها» برده بود.
پتر هانتکه اتریشی نیز که ۷۶ سال از عمرش میگذرد نویسندهای با شهرتی جهانی است و در ایران نویسندهای شناختهشدهتر است، بهویژه آن که در سینما نیز با ویم وندرس همکاری داشته؛ فیلمسازی که در ایران اغلب او را میشناسند.
در پی جنبش #MeToo و رسواییهای جنسی که دو سال پیش دامن آکادمی نوبل را هم گرفت، همسر یکی از اعضای زن آکادمی در سال ۲۰۱۸ به جرم تجاوز به دو سال زندان محکوم شد. اما پیش از آن که دادگاه برگزار شود، آکادمی اعلام کرد که در سال ۲۰۱۸ برندهی نوبل_ادبی را انتخاب نخواهد کرد و به جای آن در سال ۲۰۱۹ دو برنده ادبیات به جهانیان معرفی خواهد شد.
تا پیش از این، از ۱۱۴ برندهی نوبل ادبی تنها ۱۴ برنده زن بودند.
https://t.me/ketabkhan0
آکادمی نوبل #الگا_توکارتسوک از لهستان و #پتر_هانتکه (هاندکه) از اتریش را بهعنوان برندگان نوبل ادبیات سال ۲۰۱۹ اعلام کرد.
الگا توکارتسوک، ۵۷ ساله، به زبان لهستانی مینویسد و در کشور خود و در جهان انگلیسیزبان از شهرتی چشمگیر برخوردار است. او در سال ۲۰۱۸ جایزه معتبر من بوکر را با رمان «پروازها» برده بود.
پتر هانتکه اتریشی نیز که ۷۶ سال از عمرش میگذرد نویسندهای با شهرتی جهانی است و در ایران نویسندهای شناختهشدهتر است، بهویژه آن که در سینما نیز با ویم وندرس همکاری داشته؛ فیلمسازی که در ایران اغلب او را میشناسند.
در پی جنبش #MeToo و رسواییهای جنسی که دو سال پیش دامن آکادمی نوبل را هم گرفت، همسر یکی از اعضای زن آکادمی در سال ۲۰۱۸ به جرم تجاوز به دو سال زندان محکوم شد. اما پیش از آن که دادگاه برگزار شود، آکادمی اعلام کرد که در سال ۲۰۱۸ برندهی نوبل_ادبی را انتخاب نخواهد کرد و به جای آن در سال ۲۰۱۹ دو برنده ادبیات به جهانیان معرفی خواهد شد.
تا پیش از این، از ۱۱۴ برندهی نوبل ادبی تنها ۱۴ برنده زن بودند.
https://t.me/ketabkhan0
سهراب سپهری
مجلس ترحیم من :
بعد مرگم شده بود ...
آمدم مجلس ترحیم خودم ،
همه را می دیدم
همه آنها که نمی دانستم
عشق من در دلشان ناپیداست
واعظ از من می گفت ...
از نجابت هایم،
از همه خوبیها
و به خانم ها گفت :
اندکی آهسته
تا که مجلس بشود سنگین تر...
راستی این همه اقوام و رفیق !!؟؟
من خجل از همه شان !
من که یک عمر گمان می کردم
تنهایم
و نمی دانستم
من به اندازه یک مسجد پر از آدم ،
دوستانی دارم
همه شان آمده اند!
چه عزادار و غمین ...
من نشستم به کنار همه شان
وه چه حالی بودم ،
همه از خوبی من می گفتند
حسرت رفتن ناهنگامم ،
خاطراتی از من
که پس از رفتن من ساخته اند
از رفاقت هایم ...
از صمیمیت دوران حیات
یک نفر گفت : چه انسان شریفی بودم
دیگری گفت فلک گلچین است
یک نفر هم می گفت :
"من و او وه چه صمیمی بودیم" !!
و عجیب است مرا ،
او سه سال است که با من قهر است ... !!
یک نفر ظرف گلابی آورد
و کتاب قرآن
که بخوانند کتاب
و ثوابش برسانند به من
گرچه بر داشت رفیق ،
لای آن باز نکرد ...
و ثوابی که نیامد بر من
آن که صدبار به پشت سر من غیبت کرد
آمد آن گوشه نشست ...
من کنارش رفتم
اشک در چشم ، عزادار و غمین ،
خوبی ام را می گفت
چه غریب است مرا ... !
آن ملک آمد باز ...
آن عزیزی که به او گفتم من :
« فرصتی می خواهم »
خبرآورد مرا :
« می شود برگردی ...
مدتی باشی ، در جمع عزیزان خودت ...
نوبت بعد ، تو را خواهم برد
روح من رفت کنار منبر ...
و چه آرام به واعظ فهماند :
اگر این جمع مرا می خواهند ،
فرصتی هست مرا ...
می شود برگردم ...
من نمی دانستم این همه قلب مرا می خواهند !
باعث این همه غم خواهم شد
روح من طاقت این موج پر از گریه ندارد هرگز ...
زنده خواهم شد باز
واعظ آهسته بگفت :
« معذرت می خواهم
خبری تازه رسیده ست مرا
گوییا شادروان مرحوم ،
زنده هستند هنوز » !
خانمی جیغ کشید و غش کرد
و عزیزی به شتاب ،
مضطرب ،
رفت که رفت ...
یک نفر گفت : « که تکلیف مرا روشن کن
اگر او مرد، خبر فرمایید
سوگواری بکنیم ! »
عهد ما نیست
به دیدار کسی ، کو زنده است
دل او شاد کنیم
کار ما شادی مرحومان است !!!
واعظ آمد پایین ...
مجلس از دوست تهی گشت عجیب !
صحبت زنده شدن چون گردید ،
ذکر خوبی هایم
همه بر لب خشکید ...
ملک از من پرسید:
« پاسخت چیست ؟
بگو !
تو کنون می آیی !؟
یا بدین جمع رفیقان خودت می مانی!!؟؟ »
چه سوال سختی !
بودن و رفتن من در گرو پاسخ آن ...
زنده باشم بی دوست ؟
مرده باشم با دوست ؟
زنده باشم تنها !؟
مرده در جمع رفیقان عزیز!؟
من که در حیرتم از کرده ی این مردم نیز ... !!!
کاش باور بکنیم
کاش بیدار شویم
خوب اندیشه کنیم
معنی واقعی آمدن و رفتن چیست ؟
ای کاش دلی شاد کنیم
تا زمانی که هنوز
زنده اندر در بر ماست ...
مجلس ترحیم من :
بعد مرگم شده بود ...
آمدم مجلس ترحیم خودم ،
همه را می دیدم
همه آنها که نمی دانستم
عشق من در دلشان ناپیداست
واعظ از من می گفت ...
از نجابت هایم،
از همه خوبیها
و به خانم ها گفت :
اندکی آهسته
تا که مجلس بشود سنگین تر...
راستی این همه اقوام و رفیق !!؟؟
من خجل از همه شان !
من که یک عمر گمان می کردم
تنهایم
و نمی دانستم
من به اندازه یک مسجد پر از آدم ،
دوستانی دارم
همه شان آمده اند!
چه عزادار و غمین ...
من نشستم به کنار همه شان
وه چه حالی بودم ،
همه از خوبی من می گفتند
حسرت رفتن ناهنگامم ،
خاطراتی از من
که پس از رفتن من ساخته اند
از رفاقت هایم ...
از صمیمیت دوران حیات
یک نفر گفت : چه انسان شریفی بودم
دیگری گفت فلک گلچین است
یک نفر هم می گفت :
"من و او وه چه صمیمی بودیم" !!
و عجیب است مرا ،
او سه سال است که با من قهر است ... !!
یک نفر ظرف گلابی آورد
و کتاب قرآن
که بخوانند کتاب
و ثوابش برسانند به من
گرچه بر داشت رفیق ،
لای آن باز نکرد ...
و ثوابی که نیامد بر من
آن که صدبار به پشت سر من غیبت کرد
آمد آن گوشه نشست ...
من کنارش رفتم
اشک در چشم ، عزادار و غمین ،
خوبی ام را می گفت
چه غریب است مرا ... !
آن ملک آمد باز ...
آن عزیزی که به او گفتم من :
« فرصتی می خواهم »
خبرآورد مرا :
« می شود برگردی ...
مدتی باشی ، در جمع عزیزان خودت ...
نوبت بعد ، تو را خواهم برد
روح من رفت کنار منبر ...
و چه آرام به واعظ فهماند :
اگر این جمع مرا می خواهند ،
فرصتی هست مرا ...
می شود برگردم ...
من نمی دانستم این همه قلب مرا می خواهند !
باعث این همه غم خواهم شد
روح من طاقت این موج پر از گریه ندارد هرگز ...
زنده خواهم شد باز
واعظ آهسته بگفت :
« معذرت می خواهم
خبری تازه رسیده ست مرا
گوییا شادروان مرحوم ،
زنده هستند هنوز » !
خانمی جیغ کشید و غش کرد
و عزیزی به شتاب ،
مضطرب ،
رفت که رفت ...
یک نفر گفت : « که تکلیف مرا روشن کن
اگر او مرد، خبر فرمایید
سوگواری بکنیم ! »
عهد ما نیست
به دیدار کسی ، کو زنده است
دل او شاد کنیم
کار ما شادی مرحومان است !!!
واعظ آمد پایین ...
مجلس از دوست تهی گشت عجیب !
صحبت زنده شدن چون گردید ،
ذکر خوبی هایم
همه بر لب خشکید ...
ملک از من پرسید:
« پاسخت چیست ؟
بگو !
تو کنون می آیی !؟
یا بدین جمع رفیقان خودت می مانی!!؟؟ »
چه سوال سختی !
بودن و رفتن من در گرو پاسخ آن ...
زنده باشم بی دوست ؟
مرده باشم با دوست ؟
زنده باشم تنها !؟
مرده در جمع رفیقان عزیز!؟
من که در حیرتم از کرده ی این مردم نیز ... !!!
کاش باور بکنیم
کاش بیدار شویم
خوب اندیشه کنیم
معنی واقعی آمدن و رفتن چیست ؟
ای کاش دلی شاد کنیم
تا زمانی که هنوز
زنده اندر در بر ماست ...
می خواهم اقلا یک نفر باشد
که من با او
از همه چیز،
همان طور حرف بزنم
که با خودم حرف می زنم.
#فئودور داستایوفسکی
که من با او
از همه چیز،
همان طور حرف بزنم
که با خودم حرف می زنم.
#فئودور داستایوفسکی
همه چشم اميد به محبت ديگران دوختهاند و بیخبر از آنند كه خود نيز میتوانند عامل محبت برای ديگران باشند.
#فرانسيس_بيكن
#فرانسيس_بيكن
«تضاد عمده ای در این کشور وجود دارد، نوعی سردرگمی، میان آن چه که نیاز داریم و میان آنچه که می خواهیم. تو به غذا نیاز داری، اما دسر شکلاتی می خواهی. باید با خودت صادق باشی. تو نیازی به داشتن آخرین مدل اتومبیل اسپورت نداری. تو نیازی به داشتن خانه ی بزرگتر نداری.
"واقعیت امر این است که تو با داشتن آن چیزها راضی نخواهی شد می دانی چه چیزی به تو رضایت واقعی می دهد؟ "
چه چیزی؟
"سهیم شدن آنچه را که داری با دیگران.
#سه_شنبه_ها_با_موری
#میچ_البوم
"واقعیت امر این است که تو با داشتن آن چیزها راضی نخواهی شد می دانی چه چیزی به تو رضایت واقعی می دهد؟ "
چه چیزی؟
"سهیم شدن آنچه را که داری با دیگران.
#سه_شنبه_ها_با_موری
#میچ_البوم