“What’s painful about it? It could be extremely comforting, couldn’t it? It could be a way of saying, Actually, that’s what a life is, it’s the lives you don’t have. As if to say, Don’t worry, because that’s what a life is. Or just that missing all our supposed other lives is something modern people are keen to do. We are just addicted to alternatives, fascinated by what we can never do. As if we all had the wrong parents, or the wrong bodies, or the wrong luck.”

-Adam Phillips for “The Paris Review”

Ты пакліч мяне. Пазаві.
Там заблудзімся ў хмельных травах.
Пачынаецца ўсё зь любві,
Нават самая простая ява.
І тады душой не крыві
На дарозе жыцьця шырокай.
Пачынаецца ўсё зь любві –
Першы посьпех і першыя крокі.
Прыручаюцца салаўі,
І зьмяняюцца краявіды
Пачынаецца ўсё зь любві –
Нават ненавісьць і агіда...
Ты пакліч мяне. Пазаві.
Сто дарог за маімі плячыма.
Пачынаецца ўсё зь любві.
А інакш і жыць немагчыма

Яўгенія Янішчыц
“Ты пакліч меня. Пазаві”

”The Living End” opening scene
dir. Gregg Araki
1992