می پرسن چه خبر؟ جواب می دم هیچی.
می پرسی چه خبر، ده تا ویس و پونصد تا راستی برات ردیف می کنم.
می پرسن خوبی؟ می گم مرسی.
می پرسی خوبی؟ زنگ می زنم تا خود صب برات غر می زنم.
می گن بیا بیرون، می پیچونم می گم درگیرم،
می گی بیا بیرون، می گم ادرس بده پوشیدم تو راهم.
می گن تولدمون میای؟ می گم مگه این ماهه؟
لازم نیست چیزی بگی، کل زندگی نامتو از سایز پات بگیر تا ریز اخلاقاتو با جزئیات از حفظم.
ساعت ۲ پی ام می دن، ساعت ۴ سه روز بعد سین می شه.
ساعت ۲ پی ام میدی، ۱:۵۹ سین می کنم.
جیبم خالی باشه، با کسی نمی رم بیرون.
تو زنگ بزنی ۳۰۰ ته کارتم باشه، ۲۹۹ رو واست میذارم وسط.
رو اعصابم برن، حذفشون می کنم.
رو اعصابم بری، دوتا سیگار روشن می کنم، باهات حرف می زنم حلش می کنیم.
اگه بقیه دوست من باشن، تو قسمت مهمی از زندگی منی نباشی زندگیم خالیه و یه چی کم داره.

برای امشب
و غم💕
@Bockaa

برای تو💕

فقط اونجا که مولانا میگه:

چون تو با مایی نباشد هیچ غم...!

کاش می‌شد برای تو کاری کنم.
برای اینکه لبخند بزنی،
برای اینکه خوب شوی،
برای اینکه حال جهان تو خوب باشد.
کاش می‌شد باری از روی شانه‌های تو بردارم. که دلم می‌گیرد از غم این روزهای تو، که رنج می‌کشم از رنج‌های عمیقی که می‌کشی.
کاش آغوش من شفابخش بود‌ که بغلت می‌گرفتم و خوب می‌شدی،
که می‌بوسیدمت و دردهای تو تمام می‌شد.
دلم گرفته از دست‌‌ها،
از دهان
از شانه‌ها
از آغوشم...
لعنت به من
که دارمشان و
هنوز تو غمگینی...
‌
•نرگس صرافیان طوفان

انتظار نداشته باش برات قدم بردارم وقتی همیشه یجا ثابت وایستادی و قدم برنمیداری، مطمئن باش اگه یجا یه قدم برام برداشته باشی منم ده قدم برات برداشتم، اما یه اخلاقی دارم اونم اینه که اگه ببینم طرفم عادت کرده به پیش قدم شدن من همونجا خودمو میکشم کنار بدون هیچ فکری. من آدمیم که از آدمای زندگیم توقع دارم چون همیشه صدمو براشون میزارم و اونجا که ببینم طرف صفرشم برا من نمیزاره خط میخوره و تبدیل به آشناترین غریبه میشه، همون آدمی که یک روزی جزو مهمترینای زندگیم بود و دیگه جایی توی زندگیم برای خودش نداره.

جز زیباترین آهنگاست
گوش دل بسپارید💕

@Bockaa

«قلب مرا نشکن، محبت مرا بپذیر، زیرا اگر چهارگوشه‌ی دنیا را بگردی کسی را نخواهی یافت که یک‌هزارم من تو را دوست بدارد.»

•نامه غلامحسین ساعدی به معشوقه‌اش

حکایت دوستی با یسری آدم‌های سمی اینجوریکه دور میشی و دلت میخواد نزدیک شی، همینکه دوباره نزدیک می‌شی یادت میاد چرا باید دور می‌موندی.

امشب

جهت صیقل روح.
@Bockaa

یه دیالوگی بود که میگفت: ‌
«تو از ظرف بیسکوئیت همیشه اون تیکه که شکسته رو برمیداری، چون فکر میکنی لیاقت خوبشو نداری»‌
و ما چقدر نرفتیم، نخوردیم، نپوشیدیم و آدما رو پس زدیم، چون هیچکس نبود که بهمون حس کافی بودن بده، هیچوقت حس نکردیم لیاقت داریم.

امشب و برای تو💖

پائولو کوئیلو به حرف خیلی قشنگ داره که میگه:

« هیچ کس سرش انقدر شلوغ نیست که زمان از دستش در برود و تو را از یاد ببرد، همه چیز بر می گردد به اولویت های ذهن آن آدم.
اگر کسی، به هر دلیلی، تو را از یاد برد؛ فقط یک دلیل دارد؛ تو جزو اولویت هایش نیستی. »

یکمم شاهین نجفی گوش کنیم :)

قشنگ‌ترین چیزی که امروز خوندم این بود که میگفت:
ما کسی رو به دست نمیاریم که کنترل کنیم، محدود کنیم، آزادیش رو بگیریم و عذابش بدیم؛ ما انتخاب میکنیم پَر پرواز چه کسی باشیم تا کنار هم رشد کنیم، بزرگ بشیم و بالا بریم.
اسمِ رنج وعذاب دادن به هم رو عشق نذارید.
دوست داشتن واقعی در توانمند کردن همدیگه، ایجاد احساس امنیت و آرامش تعریف میشه.🪽

آدم از یک جایی به بعد
دیگر خودش را به در و دیوار نمیکوبد،
از هر چه هست و نیست شاکی نمیشود،
از آدم ها فاصله نمیگیرد
از هیچ کس، دیگر متنفر نمیشود.
دیگر گریه نمیکند
غصه نمی خورد
از حرف کسی نمی رنجد.
دیگر شعر نمیخواند، موسیقی گوش نمیدهد،
به کسی زنگ نمی زند، کسی هم به او زنگ نمی زند.
دیگر صدایی، اتفاقی، بوی عطری، اسمی، زنگ تلفنی، نامه ای، خاطره ای، حرفی، رنگ پیراهنی
حواسش را پرت نمی کند.
آدم از یک جایی به بعد، دیگر منتظر نمی ماند،
دیگر عجله نمی کند، دیگر حوصله اش سر نمی رود، دیگر بی قرار نمی شود.

می دانی؟
آدم از یک جایی به بعد
فقط تماشا میکند
‌
•بابک زمانی

زیادگوش‌بدید🤍.

@Bockaa

شایع تو یکی از آهنگاش یه نصحیت خیلی خوب میکنه که باید قاب بگیریم بزنیم سَر در زندگیمون؛ همونجا که میگه:
«هرجایی ها رو تحویل نگیر
هرجایی نرو شأن داشته باش
اهمیت نداره از کی حرف می‌شنوی
بی اهمیت به همه شک داشته باش! »

هیچکس الکی نمیره تو لاکِ خودش، یکی ناامیدش کرده، یکی مهربونیاشو نادیده گرفته، یکی دلشو شکسته، یکی آرزوهاشو آتیش زده و بدترینش اینه که همه‌ی این کارا رو کسی کرده که با تمام وجود بهش اعتماد داشته.

جنس بعضی دوست داشتن ها نامعلوم است
بعضی ها آنقدر به پای طرف مقابلشان می‌نشینند
که خودِ طرف ازشان خسته می شود
از بس "امید" دارند؛ بس که قانعند!
به یک نگاه به یک پیام
حتی به یک "سلام"!
با اینکه حجم زیادی از روابطشان را "بی توجهی" پر کرده است اما همچنان امیدوارند به این رسیدن! که شاید دری به تخته ای بخورد و معجزه ای اتفاق بیفتد!
دست و پای عشقشان را بسته اند
و تمام قد ایستاده اند پای دوست داشتنی نامعلوم!
فقط و فقط "رسیدن" می خواهند...
حتی اگر
به قیمت جان و دل و روحشان تمام شود!
تا کِی می خواهیم به این روابط بی منطق وصل باشیم؟ تا کِی می خواهیم چوب حراج به احساسمان بزنیم؟
محض رضای خدا کمی ارزش قائل شویم
برای قلبمان
برای احساس و عاطفه مان!
انسانِ بی عاطفه "بی ارزش" است
شما را به خدا این را بفهمید!

•زیور شیبانی