فقط دلِ منه ک میشکنه .

بعد از اتفاقاتِ دی ماه و بعدش، من نمیتونم هیچوقت قبول کنم ک دونفر با عقاید مختلف میتونن کنارِ هم ب راحتی زندگی کنن..
بعد از دی ماه همه‌چیز برای من فرق کرده و نمیتونم قبول کنم ی نفر حرف مخالفی در رابطه با عقاید من بزنه !
صبرم کم شده .
تحملم کم شده .
ناراحتیم خیلی زیاد شده .
فکر کنم هرروز حداقل ۱ ساعت دارم ب اون شب فکر میکنم و معلومه ک نمیتونم عقیده تورو بپذیرم، معلومه ک نمیتونم مخالفت تورو راجع ب این قضیه بپذیرم !
نمیتونم چشمم رو روی خیلی چیزا ببندم...
دی ماه و بعدش و جنگ این بلا رو سر من اورد .
و هنوزم ک هنوزه فراموش نشده و دردش کمتر نشده...
من هنوزم عذاب میکشم، هنوزم گریه میکنم و شاید این برای کسی قابل فهم نباشه...
و البته ک من از اون موقع تغییر کردم !
همش اینجوریم ک الان توی این لحظه، من چرا خوشحالم؟من اصلا حقِ اینو دارم ک خوشحال باشم؟حق دارم ک حالم خوب باشه؟
و نمیدونم چه اتفاقی باید بیوفته ک شاید حالم یکم بهتر بشه..

کامبک

چه راحت آرزو‌هامونو سپردیم ب باد:]

مگه ما چقدر عمر میکنیم ک تمامشو باید منتظر بمونیم تا ایران درست شه؟!

:]

چرا این غم تمومی نداره...

وای از بچه‌ها بدم میاد

تو هی قلبمو میشکونی:]

مگه مجبوری؟

بزن همچیو بشکن..

مالِ تو ک از سنگه

درختی ک ۴۷ سال میوه نداده رو آب و کود نمیدن !

شاید ما مرده‌ایم و اینجا جهنم است .

شاید ی دنیای دیگه بتونیم واقعا زندگی کنیم

حالا

تو این سگ گرما