اگر می‌دانستم..
زودتر می‌مردم :]

وجود انسان قطعاً نوعی اشتباه است .

دلتنگ؛ برای لحظاتی ک دیگر با کسی تکرار نمی‌شود .

_یه وقتایی کسی می‌ره،
نه چون نخواد…
چون بلد نیست بمونه.
از اون عشقایی بود که تو صداش نَبود،
تو سکوتش بود،
تو حرف نزدناش
تو دلهره‌ی چشماش که نمی‌دونست بمونه، یا خودش رو نجات بده از چیزی که زیادی واقعی شده بود .
و من؟!
فکر می‌کردم شاید این‌بار، یکی بمونه .
یکی که نترسه، حتی اگه بدون تضمین باشه..
اما حالا موندم با یه درد آروم،
نه اون‌قدر واضح که بشه گفت دلتنگم
نه اون‌قدر ساکت که بگم فراموشی .
یه درده که اسم نداره،
فقط یه شبایی
تو سکوت،
میاد و کنارم دراز می‌کشه .
_:]

با خط این نگاه تو نیستی آشنا

خسته‌ام‌ از جماعتِ زنده‌کُشِ، مُرده‌پرست .

این نیز بگذرد .

ب اندوه زمستان گوش می‌داد؛
ب سمفونی تقدیر و تباهی؛
ک شد تقدیم انسان، گوش میداد .

و من دوستت داشتم..

در آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی ب دنبال من است ک گاه گاه در آینه اتاقم می‌بینمش ‌ .

همیشه بر آن بودم ک دلی را نشکنم..
اما حالا ک ب خودم نگاه میکنم، "تکه تکه‌ام" .

موی بشکافی به عیب دیگران
ور بپرسم عیب تو کوری در آن...

میتونم از چهرت متوجه بشم ک چقدر برات سخت بوده..
مزه‌ی بدی رو روی زبونت بجا گذاشته .

زمانی ک ک گریه می‌کرد، تو زندگیشو نجات دادی..

شب بخیر(کسی نباید بدون شب بخیر بخوابه)

_اگه دوسم داری برگرد .

گفته بودم ک اگر بوسه دهد توبه کنم
تا دگر باره از اینگونه خطاها نکنم...
بوسه را داد و چو برداشت لبش از لبِ من
عهد بستم ک دگر توبه بیجا نکنم...

حماقتِ آدمی‌زاد، نهایت ندارد .