-نه هیونگ اینطور فکر نمی‌کنم..

-من هیچوقت نخواستم قلب کسی رو بشکنم

+همیشه وقتی عصبانی میشی طوری باهام حرف میزنی ک نمیتونم ی قدم سمتت بردارم،چ انتظاری ازم داری؟

-مشکل همینجاست !

-اره من ی عوضیِ عصبیم ولی پَسِت نمیزنم..بهت ن نمیگم ! پس حتی وقتی صدام روت بلند شد بیا جلو و منو ببوس،ازم فرار نکن !صدامو خفه کن توی گلوم طوری ک انگار هیچوقت شنیده نشده ولی دور نشو !

-ازم دور نشو وقتی منتظر بهت نگاه میکنم !

گفتن ببین ماه امشب کامله و من دیدم تو کامل تر بودی،ماه تر..

+احساس گناه میکنی؟

_آره..شاید چون من خودِ گناهم !

_تو توی زندگی هرکسی با هر شخصیتی ک بودی ب خودت مربوطه ولی توی زندگی من ادم بدی نیستی،گناهکارتر از منم نیستی،پس ب خودت زمان بده...

هیونگ می‌گفت زمان مثل ساییدگی عمل می‌کنه یا همه‌چیزرو ب مرور ازبین میبره و محو میکنه یا اجازه میده تو با حل شدن درونش کم کم همه چیز رو باور و درک کنی و خاطرات بد رو محو کنی ولی در هر صورت حتی بگه همه چیز درست نشد بلاخره تموم میشه .

+یعنی زمان همه چیز رو بهتر میکنه؟

-کمرنگش میکنه..

+ولی اگه کمرنگ‌ نشه چی؟

-اون موقع تو یاد میگیری گذشته‌رو رها کنی تا دردش کمرنگ و ب مرور فراموش بشه !

اونم باهم زندگیش میکنیم !

خندیدن تو لحظه ای ک گفتی آزادی ! آزادی وجود نداره .