+وقت نشد بهت بگم دوست دارم...نذاشتن...نشد...وقتی داشتن میبردنم داد بزنم بگم منتظرم باش،نشد بگم ک درد دارم ب خاطر درد داشتنت وقتی با ترس رفتنمون نگاه میکردی !

+نشد قلبت ازت مراقبت کنه جونگکوک هیونگی...!

نشد..

+حتی وقتی دستامو گرفتی و لبخند زدی و یادگاری رو دادی باید میدونستم...
باید میدونستم لبخند،خوشحالی،هفت رنگ رنگین کمونِ زندگی برای من نیست...سهم من حتی سیاه و سفید و خاکستری آسمون بالای سرمم نبود ...

_رنگت چی بود؟

+رنگ تباهی!بی رنگه..مثل ی تیله‌ی شیشه ایه بی‌رنگ مقابل احساسات و سرنوشت من میموند تا رنگ بگیره...رنگی ک آدم های اطرافم بخوان اون رو ببینن !

+بهت سخت گذشت وقتی تو اتاقی ک خودت شکنجه میکردی شکنجه شدی؟

میخواستم تورو فراموش کنم

اینکه چطوری عاشقت شدم

چطوری باهات زندگی کردم

اونا نیاز داشتن من رو توی هم بشکنن
تا انسانیتم رو بگیرن برای نگه داشتنم توی ردروم و شکنجه کردن افرادی ک خودشون میخواستن

+و من مجبور بودم بین عشق تو و انسانیتم تورو انتخاب کنم !

انقدر ازم ناامید شدی ک حرف از نبودنت میزنی؟از رفتن؟

+ازم متنفری؟

ناامیدت کردم؟

چی تو ذهنت میچرخه ک منو نمیشنوی؟

جز این بود ک مجبور بودم ب خاطر زنده نگه داشتنت هر کاری بکنم؟