_زیاد فکر نکن،تو ذهنت از واکنش هام سناریو نساز،همه‌چیز رو بزرگ جلوه نده طوری ک حس کنی آخر دنیا ثانیه ب ثانیه بهت نزدیک‌تر میشه و...

...منو برای عصبی کردنِ تاریکی درونم تحریک نکن !

_من الان دونه برفی نیستم ک از صدای نشستنش بین دریایی از سفیدی بتونی خالصیش رو تشخیص بدی و پیداش کنی !

من تاریکیِ دوست داشتینت نیستم ک بتونی با جملات عاشقانت با روشنی ترکیبش کنی !

من شعله‌ی زنده‌ی زیر خاکستر ی مشت الوار از نفس افتاده‌ام ک نیاز ب ی محرک داره تا ب دل آسمون زبونه بکشه و رنگ گرما بگیره !

_من رو با خودت برای نجات دادن خودت تحریک نکن چون فقط بحث کردن و سوال کردنت ازم شبیه بنزین میمونه !

_پس بیا تا وقتی ک من ی شعله‌ی ملایم و گرمم ساده قدم برداریم...
بدون عجله !

بحث نکنیم و از هم سوال نپرسیم تا من ب سردی تیره ترین دونه برفت ک توی شهر تو محکوم ب آب شدن بود برگردم،اینطوری ب نفع هردوی ماست!

+دوباره خودت شدی..

_ب لطف تو !

تو متوجه نیستی..

_اون تو دردسر افتاد بخاطر تو...این خودکشی با چشم های بازه!

این کاریه ک آدم های مهم زندگیت برای اینکه بهت نشون بدن میتونی بهشون تکیه کنی تا آخرین نفس انجام میدن و بهش میگن فداکاری !

+این احمقانست !

_روزی ک خودت برای مهم ترین آدم زندگیت انجامش بدی ب خوبی درکش میکنی !

_اهمیت دادن بهش از کی شروع شد؟!

اون لعنتی درمان بود !