امروز چقدر غر دارم.

امروز غر ندارم.🧚

هی یادم می‌افته بستی عکسی که از کهکشان راه شیری گرفته بودن رو برام فرستاد و گفت یاد تو افتادم، بغضی می‌شم.

الابختکی‌ترین (نمی‌دونم نوشتارش درسته یا خیر) امتحان زندگیم رو دادم و قبول شدم. کاملا مطمئن بودم قبول نمی‌شم. گویا معجزه شد.

امروز از گونه‌ی انسان ناامید و متنفر هستم.

اول اینکه آموزش دانشکده، دوم اینکه واحد معارف، سوم اینکه دوستان دانشگاهی بی‌شعور.

با نگاه کردن به غروب آفتاب گریه کردم چون خیلی خوشگل بود و گفتم «خیلی خوشگلی برخلاف زندگی‌های ما». بعدش با حسرت نشستم زل زدم به پنجره و آسمونی که تغییر رنگ می‌داد. عاشق این هوا و این رنگ‌های آسمونم. عاشق اینکه اشعه‌های خورشید در حال غروب از پشت ابرها مشخصه اما دیگه هیچ چیز لذت‌بخش نیست. هیچ چیزِ قشنگی حس قبل رو به من نمی‌ده و این یک دلیل ناراحتی به ناراحتی‌ها و مشکلات قبلیم اضافه می‌کنه.

حتی اگه روزی ۵۰ بار قربونم بری، فدام بشی هم ۲۰ سالِ زندگیم جبران نمی‌شه.

سه روزه دارم جواب یکی در مورد این آزمون می‌دم. جواب همه‌ی سوال‌هاش رو که گرفت گفت «آها». آدمی گاهی از بی‌شعوری آدمیزاد هاج و واج می‌مونه.

وسواس پدرم رو درآورد. پدرت دربیاد وسواس.

«سهمیه ندارید» دردناک‌ترین جمله‌ی امروز. تا آخر ماه باید بنزین ده تومنی بزنم.

از خستگی می‌خوام گریه کنم.

نتیجه‌ی امروز. دارم از درد میمیمیمیرم.

من وقتی حالم خوبه یه سنگ می‌اندازم تو چاه که صدتا آدم عاقلم نمی‌تونن درش بیارن.

یک ماه پیش به دخترخاله‌م قول دادم برم کنسرتش و خونه‌شون هم بمونم. از ساعت ۲ تا الان این مرتیکه باباش خون به جیگر همه کرده. من چطور تا فردا غروب دووم بیارم؟

بغضی شدم. این بچه کی انقدری شد؟

بالاخره اتاق خودم، پتوی خودم اما ناراحتم. فردا باید بیدار شم برم حضوری با یک مدرسه صحبت کنم برای کار و از طرفی استرس دارم اگه کار پیدا نکنم از لحاظ مالی به شدت اذیت می‌شم و حتی یه بطری آب هم احتمالا دیگه نخرم. از طرفی روانم کشش سر کار رفتن اون هم تو مدرسه و استرسی که محیط مدرسه بهم می‌ده رو نداره.

این تو گروه حرف زد پر از خشم شدم. ناراحتی کنسل، وقت عصبانیته.

چرا همیشه یک‌جای زندگی گندیده است، و کاری هم نمی‌شود کرد؟

ــــــــ فریدون سه پسر داشت