نرسم به استعداد همه رو پاره می‌کنم خدا شاهده آموزش خودمون و ساختمان اداری رو می‌ذارم روی سرم.

آخه حرمزاده‌ها خودتون گفتید مشکلی نیست، منم که اول و آخر پاس کردم همه رو چی گوه می‌خورید مشکلتون چیه خب مرگ.

دانیال می‌گه با کلی بهونه و فلان بالاخره واحد معارف کارش رو راه انداخت و حتی یک دقیقه هم طول نکشیده. خب کی-

بخاطر معارف کیر که خورد تو معدلم حالا باید بخوره تو آینده‌م.

دانیال یک روز رفت خیلی از کارهاش رو انجام دادن و در نهایت الان وضعیت رو براش زده فارغ التحصیل. دست راست دانشکده معماری روی سر دانشکده روانشناسی.

فقط یه فایل ۳۰ صفحه‌ای مربوط به تغذیه‌ی کودکه. بچه چهار ساعت پیش من قراره باشه. غذایی هم باشه از خونه میاره. به من چه چی باید بخوره چی نخوره؟

امروز چقدر غر دارم.

امروز غر ندارم.🧚

هی یادم می‌افته بستی عکسی که از کهکشان راه شیری گرفته بودن رو برام فرستاد و گفت یاد تو افتادم، بغضی می‌شم.

الابختکی‌ترین (نمی‌دونم نوشتارش درسته یا خیر) امتحان زندگیم رو دادم و قبول شدم. کاملا مطمئن بودم قبول نمی‌شم. گویا معجزه شد.

امروز از گونه‌ی انسان ناامید و متنفر هستم.

اول اینکه آموزش دانشکده، دوم اینکه واحد معارف، سوم اینکه دوستان دانشگاهی بی‌شعور.

با نگاه کردن به غروب آفتاب گریه کردم چون خیلی خوشگل بود و گفتم «خیلی خوشگلی برخلاف زندگی‌های ما». بعدش با حسرت نشستم زل زدم به پنجره و آسمونی که تغییر رنگ می‌داد. عاشق این هوا و این رنگ‌های آسمونم. عاشق اینکه اشعه‌های خورشید در حال غروب از پشت ابرها مشخصه اما دیگه هیچ چیز لذت‌بخش نیست. هیچ چیزِ قشنگی حس قبل رو به من نمی‌ده و این یک دلیل ناراحتی به ناراحتی‌ها و مشکلات قبلیم اضافه می‌کنه.

حتی اگه روزی ۵۰ بار قربونم بری، فدام بشی هم ۲۰ سالِ زندگیم جبران نمی‌شه.

سه روزه دارم جواب یکی در مورد این آزمون می‌دم. جواب همه‌ی سوال‌هاش رو که گرفت گفت «آها». آدمی گاهی از بی‌شعوری آدمیزاد هاج و واج می‌مونه.

وسواس پدرم رو درآورد. پدرت دربیاد وسواس.

«سهمیه ندارید» دردناک‌ترین جمله‌ی امروز. تا آخر ماه باید بنزین ده تومنی بزنم.

از خستگی می‌خوام گریه کنم.

نتیجه‌ی امروز. دارم از درد میمیمیمیرم.