‏دیگر تقریباً با هیچ‌کدام از دوستانم حرفی برای گفتن ندارم. همان احوال‌پرسی ساده هم سخت شده است. فشار روانی مزمن ظرفیت ارتباط را در انسان می‌کشد. وقتی بخش بزرگی از انرژی انسان به هضم حجم عظیم اتفاقات مداوم بیرونی، هراس و به طور کلی بقای صرف می‌شود دیگر برای کنجکاوی درباره دیگری، این چه گفت آن چه گفت، برنامه‌ریزی برای تجربه‌های مشترک و کلاً چیزهایی که ارتباط آدم را زنده نگه می‌دارند انرژی چندانی نمی‌ماند.
: شاوشَنک

من سنجش دات اُآرجی نمی‌شناسم.

حتی خودمم نمی‌شناسم.

کاش قبل از اینکه سایت بالا بیاد من بمی-

لپ‌تاپم هنگ کرد. آیا در آن نشانه‌هایی است؟

شاید بگید کجا رفتم؟ هیچی رفتم در موردش با خانواده و دوستان خندیدم و شام خوردم و الان هم در راستاش می‌خوام سریال ببینم.

نجات‌دهنده سروشه. (استادمون) ببینیم چطور انتخاب رشته می‌کنه و چی می‌شه تهش.

سرم درد می‌کنه و کاش می‌تونستم بیدار بمونم اما صبح باید بیدار شم برم کلاس. ساعت ۵:۳۰ صبح.

این دوره و کلاس‌هایی که می‌گذرونم ربط آنچنانی به آموزش پرورش نداره حالا و صرفا دوره‌های مربیگری پیش‌دبستانیه اما همین که یک درصد کوچیکی بهشون مربوط می‌شه رو هم دوست ندارم و حالم رو بد می‌کنه. اصلا محیط آموزش و پرورش خیلی مرده و بی‌روحه. (مثل کل مملکت) دوستش ندارم در کل. بهم استرس هم می‌ده.

فردا ۱۱ ساعت کلاس پشت هم مرگه برای بنده. واقعا انگار گفتن قراره بمیری.

مریض و کوچک و نازنازی هستم این روزها. بهم دست بزنن بغض می‌کنم. زندگی هم آسان نمی‌گیرد.

حداقل امروز خندید. ممنون از نوزاد کوچکی که در پمپ بنزین باعث خنده و ذوقش شد.

دومین کتاب زندگیم رو هم به زبان انگلیسی تموم کردم.🧚

اینجا می‌گم که تشویق شم بخونم بیام دوباره خدمتتون اعلام کنم.

کاملا مرتبط با جو اونجا سایه‌ی نارنجی زدم با رژ قهوه‌ای و می‌خوام وست کوتاهم رو بپوشم که هم جلوش بازه هم بغلش تا پهلو چاک داره. ببینیم امروز چقدر عجیب غریب نگاهمون می‌کنن.🧚

من هر روز صبح در حال طلوع وسط چنل:

بین یک مشت آدم بزرگ گیر کردم. کمک‌.

بسیار خنده‌دار.

۵ ساعت از کلاس باقی مونده اما از من هیچ.